موسیو پَغک.

There's no way this shit is real.

ترامپ خیلی درمورد whatever daddy wants daddy gets جدیه

کاش به ایرانم خبر بدن که آتش بسه

ایجبول.

غم و اندوه و ناامیدی و اضطرابم در سه حالت بی‌حسی/خنده/میل به گریه هرلحظه در حال تغییر هویته.

خیلی آرا رو دوست دارم نمی‌دونید.

دداس میگا الان یه کلمه‌ی واقعیه و وجود خارجی داره بهش معنی هم دادن یه مشت کسخل هم جدیش گرفتن خدایا این جهان جدی نیست به‌خدا.

کلا فکر نمی‌کنم این زندگی مال منه که حسی بهش داشته باشم، می‌دونید؟ انگار فیلمه همه‌ش منم چون حوصله‌م سر رفته دارم کسشرترین و حوصله‌سربرترین فیلم دنیا رو می‌بینم که از ضعف فیلمنامه‌نویس برای جذاب شدن پلات هی بدبختی پشت بدبختی گذاشته تو داستان که بیننده نگه عجب مزخرفی.

لیترالی تو مغزم هیچی نیست یعنی شاید فکر کنید اغراق می‌کنم ولی هیچی نیست.

استعدادمون حفظ بامزگی وسط وسیع‌ترین بگایی تاریخه.

Believe me been there done that.

This for everybody going through tough times.

از ساعت ده باز سمفونی داریم عالیه.

همون زندگی دوزاری پر از حمالی و سگ دو زدن و حقارت و به یه قرون دوزار راضی بودن و شادی‌های پیش پا افتاده و گذرا رو هم ازمون گرفتن واقعا فکر کردن بهش دیوانه‌م می‌کنه.

خودم هیچی. تمام عزیزان و نزدیکانم همینجوری زندگی‌هاشون مختل شده و فکر کردن بهش عصبانی و کلافه‌م می‌کنه چون چیکار کنیم؟ چیکار کنیم جدی؟ زندگیم داشت یه‌خورده به قابل کنترل بودن نزدیک‌تر می‌شد لیسانسم رو گرفته بودم کارم داشت بهتر می‌شد خواهرم و دوستام داشتن تلاش می‌کردن کارشون رو نگه دارن یه‌کم پول ذخیره کنن چمیدونم همگی فقط می‌خواستیم یاد بگیریم چطوری زنده بمونیم و دووم بیاریم و همه‌ش رو ازمون گرفتن همه‌ش رو دارن هرروز ازمون می‌گیرن و تموم نمی‌شه هیچوقت تموم نمی‌شه هرروز فقط بدتر می‌شه.

مغزم داره می‌سوزه جدی داره آتیش می‌گیره.

نمی‌دونم یهو دیگه نمی‌تونم در حالت dissociate بمونم و یادم می‌آد ده روزه رسما بیکارم و ممکنه شاگردام رو از دست بدم چون خارج از ایرانن و حتی وقتی میت بالا میاد نمی‌تونم لینک کلاس رو بفرستم براشون و تو این وضعیت باید استرس کارم رو هم بکشم و بعد می‌بینم حتی نمی‌تونم فیلم دانلود کنم ببینم یا برم بازی کنم حواسم پرت شه و هیچی هیچی هیچی مطلقا هیچی.

عجب روزهای سیاه و وحشتناکی.