اُقیانـوس‌ِخاکـستری؛

درود پری‌زادها، این بار دیگر برای وداع آمدم. دلایلی شخصی مسبب ناتوانی‌ام در ادارهٔ این دنیا شده است، به یاد دارم زمانی را که گفتم هیچ‌گاه این دنیا را خاموش نخواهم کرد، اما هنگامی که زمان می‌گذرد خودِ پیشین‌ـمان را هم می‌برد، هرچند قلم کنار گذاشتن، ننوشتن و نخواندن برایم امری ناشدنی و محال است، بنابراین این امکان موجود است که متنی اینجا ثبت گردد اما اینبار به دور از کوچکترین اهمیتی به تعداد ممبرها، ویوها، حمایت‌ها، ارتباطات و غیره؛ شاید بنویسم اما آزادانه، شاید. اینجا نابود نخواهد شد، می‌ماند، نه خاکستری بلکه تیره و البته آزاد. از حمایت و همراهیِ همگی شما متشکرم، با عرض پوزش من از اکثریت دنیاهای زیبایتان می‌روم، اختیار ماندن و رفتن در دستان شماست، خدانگهدارتان باشد.