Омузиши Тавҳид барои хоҳарон.

#من_أقوال_أبن_تيمية ‌‌‌‌‏والعبدُ كلما كان أذل لله وأعظم افتقاراً إليه وخضوعاً له : كان أقرب إليه، وأعز له ، وأعظم لقدره . ‏~ ‏مجموع الفتاوى [٣٩/١] Банда ҳар қадар дар назди Аллоҳ фурӯтантар бошад, ба Ӯ бештар ниёзмандӣ ва хоксорӣ кунад, ҳамон қадар ба Ӯ наздиктар, назди Ӯ гиромитар ва қадру манзалаташ бузургтар хоҳад буд. Ибни Таймия, Маҷмуъул-фатово, 1/39

#من_أقوال_أبن_القيم. ‏ " لا يجتَمِعُ الإخلاصُ فِي القَلبِّ ومحبَّةِ المَدحَ والثنَاءِ والطَمعُ فِيمَا عِندَ النَاس إلَّا كَمَّا يَجتَمِعُ المَاءُ والنَّار ، والضَبُّ والحُوت ، فإذَا حدَّثتَكَ نَفسُك بِطَلبِ الإخلاصِ فأَقْبِلْ على الطَمعِ أوَّلًا فاذبحَهُ بسكِّينِ اليَأس ، وأَقْبِلْ على المَدحِ والثنَاءِ فازهُد فِيهمَا زُهْدَ عُشَّاقِ الدنيا في الآخرة ، فإذا استَقَام لَك ذَبحُ الطَمعِ ، والزُهدِ فِي الثنَاءِ والمَدحِ = سَهُلَ عليك الإخلاص ". [ الفَوائِد || صـ ١٩٥ : ١٩٧ ] Ихлос дар дил ва муҳаббати ситоишу таъриф ва тамаъ ба он чи назди мардум аст, бо ҳам ҷамъ намешаванд, магар ҳамон гуна ки обу оташ ва калтакалосу моҳӣ бо ҳам ҷамъ намешаванд. Пас, вақте нафсат туро ба ҷустуҷӯи ихлос водор кард, аввал ба тамаъ рӯ овар ва онро бо корди ноумедӣ аз он чи дар дасти мардум аст, бикуш. Ва ба таърифу ситоиш рӯ овар ва аз ҳар ду чунон даст бикаш, ки дӯстдорони дунё аз охират даст мекашанд. Пас, агар куштани тамаъ ва беэътиноӣ ба таърифу ситоиш бароят устувор гардад, ихлос бароят осон хоҳад шуд. Ибни Қаййим, Ал-Фавоид (саҳ. 195–197)

#من_أقوال_أبن_تيمية ‌‌‌‏فالسعيد يستغفر من المعائب ، ويصبر على المصائب ، كما قال تعالى {فاصبر إن وعد الله حق واستغفر لذنبك} . ‏ ‏الفتاوى [٤٥٤/٨] Ибни Таймия 📿 гуфтааст: " Пас, шахси саодатманд барои гуноҳу камбудиҳои худ истиғфор мекунад ва бар мусибатҳо сабр менамояд, чунонки Аллоҳ таъала фармудааст: "Пас сабр кун, зеро ваъдаи Аллоҳ ҳақ аст ва барои гуноҳи худ истиғфор намо."" 📚 Ал-Фатово, 8/454.

#من_أقوال_أبن_القيم ‏ ‌‌‌‏إذا كان الله سبحانه قد غفر لمن سقى كلباً على شدة ظمئه ، فكيف بمن سقى العِطاش ، وأشبع الجياع ، وكسى العراة من المسلمين ؟ ‏ ‏عدة الصابرين [٣٩٢] Ибни Қайим 📿 гуфтааст: " Агар Аллоҳ سبحانه وتعالى касеро барои он ки дар вақти ташнагии сахт ба саге об дода буд, мағфират карда бошад, пас чӣ гуна хоҳад буд подоши касе, ки ташнагонро об диҳад, гуруснагонро сер кунад ва мусалмонони бараҳнаро либос пӯшонад?" 📚 Уддатус-собирин, саҳ. 392.

‌‌‏قال ابن القيم رحمه الله " ما مضى لا يدفع بالحزن بل بالرضا و الحمد و الصبر و الإيمان بالقدر و قول العبد قدر الله و ما شاء فـعل ". زاد المعاد٢/ ٣٢٧ Ибни Қайим 📿 гуфтааст: " Он чӣ гузаштааст, бо ғамгинӣ бартараф намешавад, балки бо ризо, шукр, сабр ва имон ба тақдир бартараф мегардад. Ва бо ин сухани банда: “Аллоҳ чунин тақдир кардааст ва ҳар чӣ хоҳад, ҳамонро анҷом медиҳад.”" 📚 Зодул-маъод, 2/327.

‌‌‌‏قال ابن تيمية رحمه الله قال القاضي : Ибни Таймия 📿 гуфтааст: "Ҳар кас Оиша, رضي الله عنها —ро ба он чизе нисбат диҳад, ки Аллоҳ ӯро аз он поку бегуноҳ эълон кардааст, бидуни ҳеҷ ихтилоф кофир мешавад". 📚 Ас-Сорим ал-Маслул, 3, 1066.

ХАТАРИ ТАКФИР НАМУДАНИ ЯК ИНСОН БИДУНИ ҲУҶҶАТУ ЯҚИН ! عَنْ أَبِي ذَرٍّ الْغِفَارِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ دَعَا رَجُلًا بِالْكُفْرِ، أَوْ قَالَ: يَا عَدُوَّ اللَّهِ، وَلَيْسَ كَذَلِكَ، إِلَّا حَارَ عَلَيْهِ، وَلَا يَرْمِي رَجُلٌ رَجُلًا بِالْفِسْقِ، وَلَا يَرْمِيهِ بِالْكُفْرِ، إِلَّا ارْتَدَّتْ عَلَيْهِ، إِنْ لَمْ يَكُنْ صَاحِبُهُ كَذَلِكَ». (مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ) Аз Абу Зари Ғиффорӣ رضي الله عنه ривоят мекунанд, ки Расуллаллоҳ صلى الله عليه و سلم мефармоянд: Ҳар касе мардеро (мусалмонеро) нидо бо куфр намояд, ё бигуяд душмани Аллоҳ ва агар ҳамчунин набошад, магар ин ки ба худаш мегардад. Ягон мард марди дигареро илоқу рамй бо фисқ намекунад ва ё илоқу рамй бо куфр намекунад, магар ин ки ба худаш боз мегардад агар ҳамон дӯсташ ҳамчунин набошад. Яъне: агар касе як мусалмонро бидуни ҳуҷҷату далел, бе яқин дар асоси гумон ё пайрави аз нафс намуда такфир намояд ва ӯ кофир набошад, ба худи инсони такфир кунанда ҳукмаш боз мегардад. Шайхул Ислом Муҳаммад бин Абдул Ваҳҳоб رحمه الله мефармоянд: « Ҳар касе аҳли тавҳидро хавориҷ бигӯяд ва ба хотири тавҳид аҳли тавҳидро бад бубинад ва ё такфир намояд худ муртад аст.» ( Дурар сания) Пас бидуни ҳуҷҷату бурҳон ва бидуни яқин кардан ба амали ширки ва ё куфрии касе, касеро такфир намудан дуруст нест, ва мухолиф ба манҳаҷи аҳли суннат аст. Ҳар касе, ки Исломро зоҳир кард бо гумону шак ӯро такфир наменамоем. ЧИГУНАЕ КИ ШАЙХУЛ ИСЛОМ МУҲАММАД БИН АБДУЛ ВАҲҲОБ رحمه الله МЕФАРМОЯД! مَنْ أَظْهَرَ الْإِسْلَامَ، وَظَنَنَّا أَنَّهُ أَتَى بِنَاقِضٍ، لَا نُكَفِّرُهُ بِالظَّنِّ؛ لِأَنَّ الْيَقِينَ لَا يَرْفَعُهُ الظَّنُّ، وَكَذَلِكَ لَا نُكَفِّرُ مَنْ لَا نَعْرِفُ مِنْهُ الْكُفْرَ بِسَبَبِ نَاقِضٍ ذُكِرَ عَنْهُ، وَنَحْنُ لَمْ نَتَحَقَّقْهُ. Ҳар касе, ки ба мо исломро зоҳир кард, ва гумон намудем, ки ҳамин инсон яке аз шиканандаҳои исломро анҷом дод, мо ӯро бо ин гумони кардаамон такфир наменамоем, зеро яқинро гумон бардошта ва нобуд карда наметавонад. Ва ин чунин такфир наменамоем ҳар касеро, ки аз ӯ куфрро надидем ба сабаби шиканандае, ки аз ӯ зикр карда шуд ва мо аниқ накарда бошем. (Расоили Шахсия 3/24) Манҳаҷи аҳли суннат вал ҷамоъат, ки аз Қуръону Суннат бо фаҳми Салафи солеҳи ин уммат ҳаст, ҳамин аст. Пас ҳар касе ба шакку шубҳа ва ба гумонаш як мусалмонеро такфир намуд ( аз доираи ислом баровард) мухолифат ба шариъат намуда, дар як хатари бузург воқеъ шудааст. ИН ҲАМА СУХАНҲО ДАР КИТОБИ БАЁНИ ШАРТҲОИ ТАКФИРИ МУАЙЯН САҲФАИ 9 , 10 ОМАДААСТ . НАВИСАНДАИ КИТОБ ШАЙХ АБУ МУҲАММАД МАДАНИ ҲАФИЗАҲУЛЛОҲ МЕБОШАД !

قال ابن القيم رحمه الله: (فمن عوّد نفسه العمل لله لم يكن عليه أشق من العمل لغيره، ومن عوّد نفسه العمل لهواه وحظه لم يكن عليه أشق من الإخلاص والعمل لله). [عدة الصابرين ١٠٧ Ибни Қаййим (раҳимаҳуллоҳ) фармудааст: "Касе ки нафси худро ба амал кардан барои ризои Аллоҳ одат диҳад, барояш чизе душвортар аз амал кардан барои ғайри Аллоҳ нахоҳад буд. Ва касе ки нафси худро ба амал кардан барои ҳавову ҳавас ва манфиати худ одат диҳад, барояш чизе душвортар аз ихлос ва амал кардан барои Аллоҳ нахоҳад буд". 📚 [«Удатус-собирин», саҳ. 107]

#من_أقوال_أبن_تيمية{ ١٥ } ‌‌‏"من كفَّر المسلمين بما رآه ذنباً -سواء كان ديناً أو لم يكن ديناً- وعاملهم معاملةَ الكفار فهو مفارق للجماعة" " Ҳар касе мусалмононро ба сабаби чизе, ки онро гуноҳ мешуморад, хоҳ он масъалаи динӣ бошад ё динӣ набошад, кофир эълон кунад ва бо онҳо ҳамчун кофирон муносибат намояд, пас ӯ аз ҷамоати мусалмонон ҷудо шудааст." Ибни Таймия, «Маҷмуъ-ул-фатово», ҷилди 19, саҳ. 71.

#من_أقوال_أبن_القيم{ ١٦ } ‏قال إبن القيم رحمه الله : " أصل كل فتنة إنما هو من تقديم الرأي على الشرع والهوى على العقل " . 【إغاثة اللهفان【2/165】‏ Ибни Қаййим (раҳимаҳуллоҳ) гуфтааст: " Асоси ҳар фитна ҳамоно дар он аст, ки андешаи шахсӣ бар шариат муқаддам дониста шавад ва ҳавову ҳавас бар ақл бартарӣ дода шавад." «Иғосатул-лаҳфон», 2/165.

#من_أقوال_أبن_تيمية{ ١٥ } ‌‌‏"من كفَّر المسلمين بما رآه ذنباً -سواء كان ديناً أو لم يكن ديناً- وعاملهم معاملةَ الكفار فهو مفارق للجماعة" " Ҳар касе мусалмононро ба сабаби чизе, ки онро гуноҳ мешуморад, хоҳ он масъалаи динӣ бошад ё динӣ набошад, кофир эълон кунад ва бо онҳо ҳамчун кофирон муносибат намояд, пас ӯ аз ҷамоати мусалмонон ҷудо шудааст." Ибни Таймия, «Маҷмуъ-ул-фатово», ҷилди 19, саҳ. 71.

من أقوال أبن تيمية رحمه الله. ‌‏لا يجوز لوم التائب باتفاق الناس وإذا أظهر التوبة أظهر له الخير . الآداب الشرعية 96/1 Ибни Таймия раҳимаҳуллоҳ мегӯяд: Ба иттифоқи мардум, маломат кардани шахси тавбакарда ҷоиз нест. Ва ҳангоме ки ӯ тавбаашро ошкор мекунад, бояд нисбат ба ӯ некӣ ва муносибати хуб зоҳир карда шавад. [Ал-Одобуш-шаръия, 1/96]

من_أقوال_أبن_القيم ‏مجرد الجمال الظاهر في الصور والثياب لا ينظر الله إليه ، وإنما ينظر إلى القلوب والأعمال . ‏ ‏الاستقامة [٣٥٧/١]‏

‏قال الإمام ابن تيمية رحمه الله : ‏قيل لبعض السلف : يزداد الإيمان وينقص ؟ قال : نعم ، يزداد حتى يصير أمثال الجبال ، وينقص حتى يصير أمثال الهباء ~ مجموع الفتاوى [٢٢٦/٧ Имом Ибни Таймия раҳимаҳуллоҳ мегӯяд: Ба яке аз пешиниёни солеҳ гуфта шуд: Оё имон зиёд ва кам мешавад? Гуфт: Бале. Имон он қадар зиёд мешавад, ки мисли кӯҳҳо мегардад, ва он қадар кам мешавад, ки мисли зарраҳои чанг мегардад. [Маҷмӯаи фатвоҳо, 7/226]