دشاعرانوادبي جونګړه

درود سلام دي وي په تا خیر الورا نبي زړو ته تسکین زړو ته ارام یې زما اقا نبي ستا په راتګ دنیاکې بلې ډیوي شولي د امینې غږي تــــه راغللـــه رڼـــــا نبـــي ستا پـــه راتګ مدینه شوله د امن کور تربګنۍ ختمي خوره دي کړله موسکا نبي خـــدای درکړی څـومــره لوی علي شان هم یې اول هم یې اخر هم یې بالا نبي بدرنګۍ دي ورکې له عربه تر عجم کړي ای حسینه نازنینه د ســــــــتر مولا نبـي ستا یو عاصي امتي ستا د دیدار په امید ظــــــــواهري غـــــواړم دي لیقا نبــــــــي ظواهري مظهري

ښۀ نصاب! خدای! ايښی پۀ کولو کې ثواب د تعليم راځئ چې برابر کړو ښۀ نصاب د تعليم مؤمنه را بيدار سۀ پۀ اخلاص او ښۀ نيت بچو تۀ دې پۀ لاس ورکړه کتاب د تعليم قدرونه پکې نڅي حقه لار طی کوي ډېوې دې ژوندانه لرۀ آداب د تعليم پۀ هغه ورځ بۀ و وينې خوښۍ د ژوندون چې کله دې په برخه شي حساب د تعليم کړو ډيري بۀ پۀ ګډه مدرسې د هېواد ځلاند بۀ کړو وطن کې روڼ آفتاب د تعليم بريال او جنتي بۀ هسکه غاړه ورځو پۀ غور چې مو لوستی وي هر باب د تعليم شاعران جنتي مولوي بريال هلمندی

غزل: څه سپېڅلي پرهرونه دي ملنګه د خوږې مینې دردونه دي ملنګه بېګاه ستا د مخ کعبې ته وم درغلی درته کړي مې سوالونه دي ملنګه ستا د یاد قافله غلې تېره شوې خو پر زړه مې پاتې پلونه دي ملنګه زه تر شمعې تاوېدم او سوځېدمه رانه پاتې خپل وزرونه دي ملنګه نن یې بیا کچکول نیولی دی راشده! ترېنه پاتې خیراتونه دي ملنګه راشد ولي فراهي

په ښار راګډ شوم د جانان چیغې مې ووهلې بیا د بېلتون د تور زندان چیغې مې ووهلې بس تلاوت د چا د مخ بې اوداسه کومه اوس تصویرو ته په قربان چیغې مې ووهلې ما دې په مینه تور زلفان پر خپلو ګوتو تاو کړل ان حسوم اوس هم پر ځان چیغې مې ووهلې د زړه دردونو په وټ وټ اوښکې راماتې کړلې په نیم ماښام کې د ارمان چیغې مې ووهلې رسالت دومره تپېدمه چې امکان یې نه و مثال د توپ، خو پر میدان چیغې مې ووهلې رسالت رسان

شپه ده له سپوژمی سره مزل کوو! ډیر په خشحالی سره مزل کوو! لژ شانتي دمه ده د ګړنګ په سر! ګوره په سيالی سره مزل کوو! عشق او لیونتوب سره ګډ شوي دي! تور ټوپک مرمی سره مزل کوو! ستوري ننداره کوي له ورايه مو" خوش يو که سختی سره مزل کوو: لاړلو حمزه تکله جار دي شم ستا دیاد سیلی سره مزل کوو" حـمزه تکـل

# ( نعت شريف ) # زما د قدردان رسول تل خوږې خبرې دي ډکې له حکمته دي لعل او ملغلرې دي کاڼي غوندې زړه نرمۍ دومره زورورې دي حق ته رابلل کوي داسې منوري دي زړونه ترې سکون اخلي دومره ګټورې دي دا د هر مومن بنده ژوند لره بهترې دي تل یې احترام کوۍ ډیرې بختورې دي ماته خو"صهیبه"دا ډیرې معتبرې دي # ( صهیب پتنګ ) #

که له مرګه څه  امان وی نو ژوندی به مې جانان وی پس له مرګه به ارمان کړې کاش عمل مې په قران وی فلسطین به په ارام وی که عربو کې ایمان وی کاش چې ستا د زمانې وی ستا د سترګو بندیوان وی ستا د سترګو اوښکه زه وای اننګو کې دې روان وی بس خبره د پښتو ده کنه سنګ کې به مې ګران وی ستا د زلفو په زنگل کې عبدالله  چې اویزان وی 1405/6/2 عبدالله الکوزی

په وطن مو د ملکو سلطنت دی بختور افغانستان کې امارت دی په سر سترګو یې منو قدر یې کاندو د تـنـکیو اتـلانـو امـانـت دی آمن شته ده او وطن مو ګلستان دی رسیدلی چې ملا ته مو حوکمت دی لبیڪ وایو به لبیڪ دې هر فرمان ته لازم کړی مو په ځان ستا اجابت دی  که ژوندون وي شریعت به پکې هم وي له دې وروسته انتخاب مو  شهادت دی پل مو ایښی لا یې ږدو دا ستا په پلونو مونږ منلی مشره ستاسو قیادت دی په خالي لاس یې جهان درنه ډاریږي عبدالله دا بل څه نه دی کرامت دی 1405/6/1 عبدالله الکوزی

محکمې ارادې د ننګ او د غیرت دستار په سر لري افغان محڪمې ارادې لڪه د غـــــــر لري افغان مات ڪړي یې دي سوپـر طاقتونه د نړۍ د هرښڪېلاڪ په وړاندې لوی سنګر لري افغان اسباب د الجهاد لري ټوپڪ موټر سایڪل د دین وطن دفاع ته سینه سپَر لري افغان ځواب لــــــري پوښتنې ته د هر متجاوز له هیڅ چا خطـــر نه لـري باور لـري افغان ور ڪړي یې د خدای لار ڪې بېسارې قربانۍ تاریخ ڪې نوم روښان لڪه د لمر لري افغان حافظ عاجزملنګه ویښ دی پوه دی په هر څه خبـــــــر لري نظــــــــر لري دفتر لري افغان حافظ عاجزملنګ

غزل!!!! ډېر زړونه ناســـت دي د بـــاران، په تمه لــکه مـئیـــن چــي وي د ګــران، په تمه ستــرګــي پــه لاره ده او ګــــوري ورته غـــزه د ګــران افــــغانــــسـتان، په تمه راشه چــي ور کــړو یو او بــل ته مینه دښمن پر کـــــور زموږ د خپګان، په تمه ماشـــومه لــــور په دروازه کي ناسته د خپل شهید ســـــوي پلار جان، په تمه ســتا هیــبتي ږغ هــېره ولای نه شــــو اســـتاذ یاســــره ټــــول کاروان، په تمه داچي مو ټول باغ پرې ښایسته راسخه! و ورکېـــدو تـــه یـــــې جــــهان، په تمه راسخ فراهي!

غاړه دي هسکه ساته خانه، طالب جانه ته ولس ته ګران یي له خپل ځانه، طالب جانه دا اولس تاته په طمعه وو شل کاله دا ولس دي پـــه راتلو نه ده پښیمانه، طالب جانه تـــــه یې وساتــــه عزت د ســر او مال د زخمي زخمي ولس درمـــــانــــه، طالب جانه که امیر یې که مامور یې دا ولس درنه هیر نه شي نه یې کړي له خپله ځانه سره ورانه، طالب جانه دا ولس دي همکاري کړي ، دا ولس پر تا مین دی ځان پري جیګ ونه بولې دا دی نقصانه، طالب جانه ظواهري قرباني ورکړه دي ولس، د ستا لپاره اوس هـم دی له تـا څخه قربانــه ، طالب جانه ظواهري مظهري

#( نعت شریف )# هدایت کوې رڼا ته له تیارونه محمده ټول عالم درباندې واي درودونه محمده بې تاجه باچاهي دې وه په زړونو ای حبیبه رامات دې کړل دګټو پشان زړونه محمده ارمان ستا د وصال په هغه زړو کې لا ژوندی دی شیندي چې ستا په مینه خپل سرونه محمده خبرې دې درمل وې د زخمي زړونو درمانه ستا مخ ته په کتو کې وو خوندونه محمده خبرې دې له شاتو هم خوږې وې مزیدارې وتل به دې له خولې څخه ګلونه محمده داستا په محبت کې مینان په اور کباپ شول ترتا پورې په اور کوي مزلونه محمده رهبر زمونږ د ژوند یې د کوثر ساقې جانانه صهیب"دې ددیدن کړي ارمانونه محمده" *(صهیب پتنګ)*

را مات ڪړی یې زما د زړګي سر دی ختم شوی مي په ښڪلو نور باور دی ڪه یې وټڪوې بیا بیا خلاص بې نڪړم نور بند ڪړی مي جانانه د زړه ور دی زورولی یمه هر چا تر خپل وسه خو ما بیا ڪړی په ښڪو ښه نظر دی یارانې نسته پام څوڪ مو دوڪه نڪړي دا د مخامخ خندا شاته خطر دی دا چي رنګ مي دی تڪ تور د ڪتو ندی تللې یاره ستا د بېلتانه اثر دی د ځوانۍ په خوند هیڅ پوه نه سوم حـمّاسي ژوند مي ټوله په غمو ڪي سراسر دی أنـس حـمّاسي

شم دي قربان لۀ شـنو درو نـه وطنـه ســـتا دښـــتو مــيرو نـه مينه دې څاڅې دنګـــو غرو نه ســکون دي اخلم لۀ وږمو نــه د آبادۍ قـــدم وهـــم تا جوړومـــه د ملالیــو پیــغلو کــور یـــې ډک لۀ همته او لۀ شـــــور یې تۀ مو د دواړو سترګو تور یې د زړه زخمـونو تـه ټـکور یـې ستنه مې لاس کې د زخمونه درګنډمه د غیــرتــونـــو نمـــونـــه یــې د ملا عمــر زمري شــمله یــې د ګران شهید منصور دمــه یـې د مــلالۍ غــــازي ټــپــه یــې وياړلی برم بۀ دي ګل غوندې ساتمه تـل درتــه وایمــــه قـــربانــــه د شـــازلمــو کــور خـــراســانـه جنــت جنـــت افــغانســـتانــه يې زمـــا زړه زمــا جـــانـــانـــه ګلان د امـــن پــر ټټـــــر درته ټــومبـــمه څــــــښتن دي تل لـــــره آباده د جنتي ســـــتورو هـــــېواده څــۀ پۀ زړۀ پورې دي هوا ده پاکه سپــــــېڅلې دې فضا ده د حسن ميره د زړه ویـنه درکـــومــــه د زړګي مــینه د بــریال یــې خاونــد د حــسن او جمـال یې د ناوکـیو د ســـر شــــال یــــې ثاني دي نسته بې مثــال یـــې قلم مي لاس کې تاریـــخونو دي لیکــــمه بريال هلمندی

که له مرګه څه امان وی نو ژوندی به مې جانان وی پس له مرګه به ارمان کړې کاش عمل مې په قران وی فلسطین به په ارام وی که عربو کې ایمان وی کاش چې ستا د زمانې وی ستا د سترګو بندیوان وی ستا د سترګو اوښکه زه وای اننګو کې دې روان وی بس خبره د پښتو ده کنه سنګ کې به مې ګران وی ستا د زلفو په زنگل کې عبدالله چې اویزان وی 1405/6/2 عبدالله الکوزی

په وطن مو د ملکو سلطنت دی بختور افغانستان کې امارت دی په سر سترګو یې منو قدر یې کاندو د تـنـکیو اتـلانـو امـانـت دی آمن شته ده او وطن مو ګلستان دی رسیدلی چې ملا ته مو حوکمت دی لبیڪ وایو به لبیڪ دې هر فرمان ته لازم کړی مو په ځان ستا اجابت دی که ژوندون وي شریعت به پکې هم وي له دې وروسته انتخاب مو شهادت دی پل مو ایښی لا یې ږدو دا ستا په پلونو مونږ منلی مشره ستاسو قیادت دی په خالي لاس یې جهان درنه ډاریږي عبدالله دا بل څه نه دی کرامت دی 1405/6/1 عبدالله الکوزی

مناجات !!!! پړی دروړم غاړه کــي وعدې، مــي مـــاتي کړي دي ما ګنـهګار وۀ بخــــښۀ توبې، مــي مــاتي کړي دي نۀ پــوهـېـدم ربه ناپوهــۍ پــر ســـر آخیستی وم ورور او د پردي لار کي ښیښې، مي ماتي کړي دي ســـترګي او لاسونه هـــم مـــي ژبــــه ګنهګاره ده هم مي غیبت کړی هم سجدې، مي ماتي کړي دي زړۀ مي داسي تور ؤ چي لۀ حـق لاري بۀ ګرځېدم لار کې د مظلوم بـلي ډېوې، مــي مـــاتي کړي دي دا ځـــل دي پۀ میــنه راسخ! داســي پوهېدلی یم زړۀ کــي د کلــــونو ارادې، مـــــي مــــاتي کړي دي راسخ فراهي!

دلته مي زړه دلته می ځان ویده دی زما د ټول عمر ارمان ویده دی چی راپیاد سی زړه می ودریږي دی تورو خاوروکی جانان ویده دی د لیلا مینه پري غالبه سوله مجنون صحراکی پر بیابان ویده دی یوازی زه دومره غافله یمه که دلته دغه ټول کاروان ویده دی? ټولې نړي ته یی شکست ور کړلو دلته عجیبه یو انسان ویده دی پر خړ مزاریی طوافونه کوی د بوری مور د زړه درمان ویده دی مغفوره هر وخت یی سلام ته ورځه پرتا چی ګران وو هغه ګران ویده دی مغفور میوندي

زړه مـــي د عشق پــه نغمو بار دی دا خو تا تړلی په څومره نرې تار دی دا خــو دی د عشــق د فلسفې کـلی ستا زړه ځکــــه دلتــه ګرفــــتار دی ستا تورو سترګو په زړه یمه ویشتلی زړه مې نه جوړیږې خوړلی ستا ګوزار دی هغه جګې جګې جنډې چې پري رپیږي دا زمـــا د شهیـــــد لالـــې مــــزار دی چې د سرو مرمیو مخې ته ولاړ دی دا جنون نه دی، دا روان دعشق په لار دی ظواهري، د جهاد لار د تڼاکو خپو مزل دی دلـــته هــم تکلیف دی هـــم فرهار دی