بَذر

«بِه که برگردی به ما بسپاری‌اش کِی تو از ما دوست‌تر می‌داری‌اش؟ نقش هستی نقشی از ایوان ماست خاک و باد و آب، سرگردان ماست قطره‌ای کز جویباری می‌رود از پی انجام کاری می‌رود ما بسی گمگشته بازآورده‌ایم ما بسی بی‌توشه را پرورده‌ایم میهمان ماست هر کس بی‌نواست آشنا با ماست چون بی‌آشناست ما بخوانیم، ار چه ما را رد کنند عیب‌پوشی‌ها کنیم، ار بد کنند سوزن ما دوخت هر جا هر چه دوخت زآتش ما سوخت، هر شمعی که سوخت» _پروین اعتصامی