«آبنبات هل دار »

امشب که خانه سبز میدیدم رسیدم به قسمت چهارم که سالگرد ازدواج عاطفه و رضا و یک جایی عاطفه گفت : میدونید جمله ما برای هم میمیریم یعنی چی؟ یعنی بعد از سپیده دم هایی که دیده ام ، سپیده دم هایی بودن که زیبا و ملکوتی و به یادماندنی از آن صبح هایی که روز از همان اول عاشقانه شروع میشود و هر روزش شبیه روز اول تعهد است حتی زمانی که دنیای بحث میکنم اینکه ادم از خودش بپرسه مگر یک آدم چقدر وقت لازم دارد تا در زندگی احساس خوشبختی کند؟ شاید واقعا خوشبختی انقدرها هم به زمان احتیاج نداره گاهی در یک صبح ساده اتفاق می افتد در یک نگاه ، در یک فنجان چای، در خنده ای که بی دلیل روی صورتت می نشیند و در اینکه یک نفر هست که میتوانی کنارش خودت باشی اما چیزی که بیشتر به دلم نشست این بود که خیلی آدم ها سالها کنار هم زندگی میکنند و با این حال معنی خیلی چیزها را کنار هم نمیفهمند محبت را نمیفهمند گذشت را نمیفهمند عشق را نمیفهمند شاید چون خوشبختی فقط به این نیست که یک نفر را کنار خودت داشته باشی به این است که بتونی معنای بودنش را بفهمی و شاید آدم خوشبخت کسی نیست که زندگی اش همیشه آرام بوده کسی نیست که هیچ وقت رنج نکشیده یا هیچ روز سختی نداشته آدم خوشبخت کسی است که حتی وسط رنج هایش هم بتواند آن ریشه سبز خوشبختی را ببیند همان چیزی که زیر خاکستر روزهای سخت هنوز زنده است همان امید کوچکی که میگوید همه چیز فقط درد نیست همان محبتی که حتی وقتی زندگی آسان نیست باز هم میتواند معنا داشته باشد شاید برای هم مردن هم همین باشد نه اینکه زندگی را از یکدیگر بگیریم بلکه اینکه در تمام زندگی یاد بگیریم چطور کنار هم زندگی کنیم و چطور حتی در سخت ترین روزها یادمان نرود که جایی زیر تمام این رنج ها یک ریشه همیشه سبز هنوز دارد زندگی میکند اینکه وقتی به گذشته نگاه میکنی فقط روزهای بی درد را به یاد نیاوری بلکه حتی میان تمام سختی ها بتوانی بگویی من معنای با تو بودن را فهمیدم و شاید برای یک آدم همین مقدار خوشبختی برای یک عمر کافی باشد.🌱

سریال خانه ی سبز

بِدان دو نرگسِ مَستَش عظیم مݜَخمورَم... چو بِشکنند خُمارم چه خوش بُوَد به خـدا...

مولانا

باغبانی، قطره‌ای بر برگ گل دید و گفت این چهره جای اشک نیست گفت، من خندیده‌ام تا زاده‌ام دوش، بر خندیدنم بلبل گریست من، همی خندم برسم روزگار کاین چه ناهمواری و ناراستیست خندهٔ ما را، حکایت روشن است گریهٔ بلبل، ندانستم ز چیست لحظه‌ای خوش بوده‌ایم و رفته‌ایم آنکه عمر جاودانی داشت، کیست من اگر یک روزه، تو صد ساله‌ای رفتنی هستیم، گر یک یا دویست درس عبرت خواند از اوراق من هر که سوی من، بفکرت بنگریست خرمم، با آنکه خارم همسر است آشنا شد با حوادث، هر که زیست نیست گل را، فرصت بیم و امید زانکه هست امروز و دیگر روز نیست

پروین اعتصامی🌱

_شهریور / ۱۴۰۵

‏یکی از نتایج ملاقات شمس با مولانا آن بود که فهمید تنها اصل ثابت جهان، بی‌ثباتی است. فقط بی‌ثباتی است که ثبات دارد و ما مدام در حال نقض این مهم‌ترین قانون جهان هستیم. مدام می‌خواهیم قرار و ثبات را حفظ کنیم در حالی‌که اصل جهان بر بی‌ثباتی و تغییر است!

📚داشتن یا بودن - اریک فروم

گاهی برای تغییر کردنِ تمامِ زندگی، لازم نیست جهان از نو ساخته شود؛ کافی‌ست حقیقتی در جایی از دل بدرخشد… و دلِ رمیده‌ای که همیشه راهِ گریختن را بلد بوده، برای نخستین‌بار در برابرِ یک نور بایستد و بخواهد بماند.

آبنبات هل دار | گلیتا✒️

از نظر من با ارزش‌ترین دارایی یک نفر بعد از سلامتی اینه که خودشو قبول داشته باشه این باور به خود و پذیرش خود و زندگی کاری میکنه و درهایی باز میکنه که فکرشم نمیکنی به خودتون ایمان داشته باشید✨ @thepanizgm