آن‌سوی حصار

خلق، زایش، آفرینش، تولد، ایجاد. شاید زیباترین لحظهٔ زندگی هر آدم، لحظهٔ تولد چیزیه که براش خیلی تلاش کرده. بذرهایی که کاشتی، دونه دونه جوونه می‌زنن. صبور باش و تو مسیری که می‌دونی درسته، محکم و منعطف و آرام قدم بردار. رودنامه، اولین نسخهٔ نشریه ریور کلاب منتشر شد. برای من این فقط یک نشریه نیست، این حاصل یکی شدن افکار و تلاش‌ها و دغدغه‌های آدمای هدفمنده که می‌خوان دنیاشون رو جوری که دلشون می‌خواد بسازن. این نتیجهٔ تیم شدن و همراهی و مشارکت درسته. این اتفاق بزرگ، کوچک ترین قدم ما برای ساختن چیزیه که داریم براش تلاش می‌کنیم. از تمام بچه‌های خفن کلاب ممنونم. از تیم قوی و منسجم مدیریت ریور کلاب ممنونم. از صمیم قلب قدردان وجودتونم و تلاش‌ و دغدغه‌هاتون رو تحسین می‌کنم. این تازه اولین قدمه.

راستی اینم بگم یکی از قابلیت‌های اکتسابی من اینه که از بگایی‌های زندگی، جوک خوب می‌سازم =))

اگه این متن رو می‌خونی و زیر فشار زندگی کمرت خم شده، بدون که تنها نیستی. عکس بالا رو تو یادداشتهای روزانه ام برا خودم گذاشته بودم که یادم بمونه از چه روزایی عبور کردم. روزایی که همه چی خوبه و هیچی خوب نیست. اما گفتم اینجا هم بذارم و زیرش توضیح به خودمدبدم که زندگی هیچ تعهد و التزامی نداده که همیشه همه‌چیز خوب پیش بره. گاهی بدجور جون می‌کنی که همه چی درست پیش بره نتیجه‌اش هم این می‌شه که فرو می‌پاشی و حتی نمی‌دونی چی به چیه و چرا درست نمی‌شه. وقتی که داری به بی‌درد ترین شکل خودکشی فکر کنی یادت بمونه تو فقط خسته‌ای و نیاز به کمی استراحت داری. کمی چیل کن رفیق کمی رها کن و بذار هر اتفاقی میخواد بیفته. امروز سخته فردا هم سخته روز بعدش هم سخته خستگی در کن و از نو شروع کن.

یه نوع مازوخیسم حاد هم داریم که فاکینگ دو ساعت می‌شینی روی صندلی تخمی‌ای که هم کونتو گاز می‌گیره هم لباستو نخ‌کش می‌کنه و به پشه‌ها غذای سالم می‌دی.

. . فقر، آفت آگاهی است. انسان گرسنه در درجه نخست هدفی جز سیر شدن شکم ندارد و غم نان اجازه نمی‌دهد که انسان به تماشای جهان بنشیند، در زندگی عمیق شود، کتاب بخواند، یاد بگیرد و آگاهی‌اش را بالا برده و به جهان اطراف خود بیاندیشند. آدمی در نتیجه زندگی فقیرانه پا را فراتر از جهل نمی‌گذارد! چیزی که با فقر یکجا جمع نمی‌شود، آگاهی است! پاول کوژینسکی

دقیقا رو همین حسابه که می‌گم زندگی رو فقط با زندگی کردن می‌شه یاد گرفت. که می‌گم اصل زندگی رو تو مدرسه و دانشگاه و لای کتاب و فیلم و مقاله نمی‌شه فهمید. اینه که می‌گم ارزش دانش و آگاهی تو کارکرد و کاربردش توی زندگیه. اینه که می‌گم حرکت کنید، حتی اگه شکست هم بخورید برد حساب می‌شه. اینه که می‌گم هدف از راه اندازی کسب و کار یا ایجاد رابطه یا فعالیت علمی و تحقیقاتی و کلا هر گونه اقدام عملی، صرفا رسیدن به نتیجه نیست، ساختن شخصیت و هویت محکم و منعطف و مستقله. ما از بردهای آدما شاید الهام بگیریم، اما باخت‌های آدما قطعا درس می‌گیریم. بردهای ما شاید شیرین باشن اما باخت‌هامونن که بهمون رشد رو هدیه می‌دن. از باختن نترسیم.

در ضرورت پرسشگر بودن، منتقد بودن، وصلهٔ ناجور بودن و نپذیرفتن چشم بسته. مصطفی مهرآئین @beyond_the_fence

به دلیل شرایط سخت و مهلک از الان تا کنکور، به همکاری کوسه و زوربا، وبینار "چگونه تا کنکور دوام بیاوریم؟" ، ۲۹ خرداد ساعت ۸ شب برگزار خواهد شد. اگر مشتاق گرفتن راهکارهای ناسالم جهت سالم موندن در شرایط ناسالم هستید، می‌تونید این وبینار رو از طریق سایت زیر ثبت‌نام کنید و اطلاعات بیشتری رو هم درباره‌ی وبینار بخونید. لینک گوگل‌میت شرکت در وبینار، نیم‌ساعت پیش از برگزاری جلسه، براتون ایمیل خواهد شد. 👈🏼 ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر: https://raach.life 🌚 هرگونه سوال و شک و دودلی خودتون رو با رچ کوچولوی ما در میون بذارید: @raach_support

تو کامنتای این پست آناهیتا نکته‌ جالبی رو گوشزد کرد: «ولی یچیز دو سویه‌ست و رو هم اثر می‌ذارن می‌دونی. این که بگیم سلامت روان ارجحه یکم چیزه» می‌دونم چی می‌گی آناهیتای عزیزم کاملا هم باهات موافقم. اولین چیزی که به بچه‌ها می‌گم اینه که برید یه چکاپ کامل بدید که از نظر جسمی مطمئن بشید که تمام فاکتورها سر جاشه، بعد برید تراپیست. حتی تاکید و تکلیف کردم که یه چک لیست زیستی روزانه برا خودتون داشته باشید که اول مطمئن بشید از نظر جسمی و هورمونی همه چی رواله بعد بگید که افسرده‌ام یا استرس یا اضطراب دارم. مهمه که از نرمال بودن وضعیت هورمونی و جسمی مطمئن بشیم. اما با این حال، به وضوح دیدم که سلامت روان واقعا هیچ جوره جدی گرفته نشده! پیچیدگی تراوماهای روانی ما و زخما و گره‌های قدیمی و جدیدمون اونقدر زیاده که حتما باید توسط یه متخصص مورد واکاوی قرار بگیره.

در ارتباط به موضوع پست قبلی اهمیت سلامت جسم و روان اینقدر زیاده که توی جلسات هفتگی کلاب، یک جلسه رو کامل و مفصل به این موضوع می‌پردازیم و بچه‌ها از تجربیات و مسائلشون در این زمینه حرف می‌زنن. سعی بر اینه که تا حد امکان، جامعه سالمی داشته باشیم و اهمیت دادن به سلامت روان رو حیاتی می‌دونیم. حیاتی چون «حیات اجتماعی» و «زیست پویای انسانی» ما ربط مستقیم به سلامت روان ما داره. اینجا چکیده‌ای از صحبت‌های جلساتمون رو می‌تونید با هشتگ مربوطه دنبال کنید.

بزرگترا همیشه می‌گن سلامتی از نون شب مهم‌تر و واجب تره و درست هم می‌گن. اما چیزی که می‌خوام هم به خودمون هم مخصوصا به بزرگترا بگم اینه که: «سلامت روان، هزاران بار از سلامت جسم مهم تره» این چیزیه که همیشه توی جلسات خصوصی و عمومی روش تاکید داشتم و یکی از سرفصل‌های مهمیه که روش تاکید ویژه داشتم و دارم. در غالب موارد دیدیم که مسائل جسمی رو با حداقلِ رسیدگی تونستیم حل کنیم و اغلب دیدیم جسم تونسته خودش رو ترمیم کنه اما مسائل روان اگه به شکل اساسی بهشون رسیدگی نشه، هر روز بدتر می‌شن و زندگی رو برای خودمون و عزیزانمون سخت تر می‌کنن. ممنونم از نیکا و فرزاد و تمام کسانی که به این مسئلهٔ مهم می‌پردازن.

داره صب میشه!

در تعامل با دیگران منفعت اونا رو هم لحاظ کنیم‌. یاد بگیریم در کنار حفظ ارزش‌ها و منافع خودمون، جوری زندگی کنیم که زندگی ما منفعت حداکثری برای کسانی داشته باشه که با ما در تعامل هستن. چه روابط کاری، چه عاطفی، چه اجتماعی.

برا کسی که برای هیییچ چیزی هیچ عجله‌ای نداره، زندگی همیشه به کامه. اون آدم به خوبی فهمیده که داشتن دیسیپلین یعنی انجام کارهای مهم امروز برای لذت بردن همراه با رشد ۱درصدیِ بیشتر از ماه قبل. اون آدم همیشه خودش رو با خود دیروزش مقایسه می‌کنه، کارها رو طبق توان و ظرفیتش قبول می‌کنه به همون کارا متعهد می‌مونه، چرخهٔ بازخورد و اصلاح رو روشن نگه می داره خودش رو هر ماه ارتقا می‌ده و از زندگیِ در حال رشد، لذت می‌بره؛ فارغ از هر نتیجه‌ای. اون آدم بلد شده چطوری که رودخانهٔ زندگی شناور باشه، چطوری مسیر زندگی رو با رقص طی کنه.

هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند دو سه رندند که هُشیارْ دل و سَرمستند که فَلَک را به یکی عربده در چرخ آرند سَر دَهانند که تا سَر ندهی سِرّ ندهند ساقیانند که انگور نمی‌افشارند یارِ آن صورتِ غیبند که جانْ طالب اوست همچو چشم خوش او خیره کُش و بیمارند صورتی‌اند ولی دشمن صورت‌هایند در جهانند ولی از دو جهان بیزارند همچو شیران بِدَرانند و به لب می‌خندند دشمن همدگرند و به حقیقتْ یارند خَرفروشانه یکی با دگری در جنگند لیک چون وانگری مُتَّفق و یک کارند همچو خورشیدْ همه روزْ نظر می‌بخشند مَثَلِ ماه و ستارهْ همه شب سَیّارند گر به کفْ خاک بگیرند زَرِ سرخ شود روزْ گندم دِرَوَند اَر چه به شبْ جو کارند دلبرانند که دلْ بَر ندهد بی‌ بَرِشان سَروَرانند که بیرونْ ز سَر و دستارند شِکَّرانند که در معده نگردند تُرُش شاکرانند و از آن یارْ چه برخوردارند مَردُمی کن برو از خدمتشان مَردُم شو زان‌که این مَردُمِ دیگرْ همه مَردُمخوارند بَس کن و بیش مگو گرچه دهانْ پُر سُخَنَست زان‌که این حرف و دَم و قافیه هم اَغیارند

کتمان کردن و نادیده گرفتن یه واقعیت دردناک، رنج‌آور، دارک یا شرم‌آور، به حل شدنش هیچ کمکی نمی‌کنه و اتفاقا چالش رو تبدیل به معضل می‌کنه.

می‌خوام توجهتون رو به یه واقعیت جلب کنم که همه جا هست و هرجایی راجع بهش صحبت نمی‌شه. «امروز یعنی 2 ژوئن، روز جهانی کارگران جنسی نام گذاری شده.» کارگری جنسی، هم از نظر فیزیکی هم روانی هم فرهنگی هم اقتصادی و هم جامعه شناختی، یکی از پیچیده ترین چالشهای دنیای انسانیه و یکی از سخت ترین و فرساینده ترین مشاغل دنیا. حتما حوصله کنید و راجع بهش سرچ کنید. منابع و نگاه‌های مختلف رو راجع بهش بخونید و نگاه نقاد خودتون رو هم حفظ کنید. بخونید که آگاه بشید سرچ کنید که نقد و تحلیل کنید.

- طبیعیه بترسی و این یه ترس ذاتی و زیستیه. اما شهامتی که باید به خرج بدی، بهاییه که داری برای زندگی و رشدت می‌دی. @RiverClub8