آن‌سوی حصار

وقتی یه طرز تفکر بومر و فسیل نسل x یا حتیy نمی‌خواد جهان‌بینی تاریخ مصرف گذشته خودش رو تغییر بده؛ چه استاد دانشگاه برکلی باشه چه اوس اصغر صافکار. یاد یه سکانس از یه فیلم(شاید قصه‌های مجید) افتادم که پسره رفت شاگرد تعویض روغنی شد و اونجا یه ماده‌ای اختراع کرد که تمام کثیفی اون کارگاه رو از بین برد، جوری که همه چی برق می‌زد. اوستاش وقتی اومد دید، کتکش زد که این چه وضعیه؟ تعویض روغنی باید کثافت ازش بباره که مشتری نگه اینا کار بلد نیستن. مغز سنت زده، فقط به آداب و رسوم قبلی اتکا می‌کنه و اصلا به مخیلهٔ تار عنکبوت بسته‌ش نمی‌رسه که کسخول پیشرفت یعنی تو باید با نسل بعد همراه بشی نه اونا با طرز تفکر قدیمی تو. ته ته تهش اینه که منِ نسل قبلی تجاربم که مجموعه‌ای از بگایی‌ها و هیجانات و ترس ها و امیدها و پیروزی و شکستام هستن رو به نسل جدید منتقل کنم و فقط به عنوان یه حامی و همراه کنارش وایسم و اون با طرز تفکر و جهان‌بینی خودش کنار من هم تجربه کسب کنه هم راه‌های جدید رو به منم یاد بده. اهمیت داره که هم کارفرما و هم والدین اینو بفهمن که برای ارتباط با نسل جدید، رفاقت و حمایت واقعی لازمه نه تحکم و سختگیری و قدرت نمایی.