Soulmate

منو ‏کارد بزنی؛ مجموعه‌ای از غم، گریه، خشم و ناراحتی میچکه ازم.

انسان به خودش میاد و میبینه دلش میخواد سنگینیش رو بازگو کنه ,غمش رو جار بزنه, هیچ صورت آشنایی اما جلوی چشم‌هاش نمیاد وقتی داره به همچین چیزی فکر میکنه. آدمیزاد اغلب نمیگه؛ چون فکر میکنه گفتن نداره و واقعا هم نداره.

و‌ دیگر هیچ ایرانی شاد نبود؛ اگر بود ایرانی نبود.

بچه‌های این خاک دونه‌دونه ‏یا اعدام میشن ‏یا کشته میشن ‏یا خودکشی میکنن ‏یا به ته خط میرسن و فقط نفس میکشن

اجازه بده چیزی که تموم شده، تموم‌شده باقی بمونه

ذات زن پُر هزینست،شما اندازه جیبت انتخاب کن.

یه وقتایی با خودم فکر می‌کنم، ما دقیقا تا کی قراره فقط تحمل کنیم؟ تا کی قراره هر روز با یه نگرانی تازه از خواب بیدار بشیم و شب با همون نگرانی بخوابیم؟ تا کی قراره مدام حساب کنیم که چی رو میشه حذف کرد تا آخر ماه برسیم؟ تا کی قراره به جای زندگی کردن، فقط از پس روزها بربیایم؟ مگه ما چی از بقیه کشورا کم داشتیم که یه تابستون بی‌دغدغه یه سفر ساده یه خرید بدون حساب‌وکتاب یا حتی یه نفس راحت شده آرزوی خیلی از ماها؟ عجیب‌تر از همه اینه که کم‌کم به این همه فشار عادت می‌کنیم، به خبرهای بد، به گرونی، به عقب انداختن آرزوها، به این حس که هرچی بیشتر می‌دویم کمتر می‌رسیم. شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا همین باشه اینکه نسل ما داره به جای خاطره ساختن فقط دوام آوردن رو یاد می‌گیره. هیچ‌کس برای این همه نگرانی ساخته نشده، آدم‌ها حق دارن فقط زندگی کنن نه اینکه هر روز برای زنده موندن بجنگن.

پسر خوب خانواده من بدون محدودیت میزاشتن من زنگ بزنم به زنگوله بعد تو میخوای من به کم قانع باشم ؟ 🤌🏻🎀

نوشته بود: ‏هرچی سنم میره بالاتر تازه میفهمم چرا گربه ها وسط مکالمه ول میکنن میرن.

بامنی که کلی 100/100 رو بخاطر یه  1/10 ریجکت کردم از یه دندگی‌حرف نزن 💁🏻‍♀️

روزی صد بار به مو میرسه. پاره هم میشه ،من هی گره میزنم ،هی گره میزنم،هی گره میزنم،هی گره میزنم!