سودآد؛

قسمت دوم زندگی با اهنگ ها تصوریت محو بود ، گاهی با نوک نرم مداد می کشیدمت و گاهی هم پاک می کردم اجزای صورتت واضح بود ، اما میدونی ؟ فکر می کردم بتونم تعداد مژه های چشمات رو دقیق نقاشی کنم شاید چون برق چشمات حواسم رو پرت می کرد ، شاید چون خط لبخندت منو غرق می کرد نمی دونم ، من دوست ندارم فراموش شی ، من حتی نمی خوام تار موی سفیدت که درست نزدیک گوش چپت بود رو فراموش کنم یا لبخند لثه ای گاهی سردت یادمه ، خوب یادمه حتی خال کوچیک روی نوک بینیت رو اینو تو صفحه ی بیست دفتر نقاشیم مرور کردم چون من نمی خوام فراموشت کنم .