𝘧𝘰𝘹𝘪𝘦

https://t.me/WinterbearHer/100770?single Everyone moved on but you still at the restaurant 😭

سه تا فیلم سینمایی که پیشنهاد می‌کنم ببینین: -Pulp Fiction یه فیلم جنایی و کمدیه که چندتا داستان رو به‌ طور همزمان روایت می‌کنه و توی یه کلمه، آیکانیکه! عنوانش از مجلات و داستان‌های جنایی عامه‌پسند قرن بیستم گرفته شده و یکی از بازیگرهاش Uma Thurmanـه که استایل و رقصش توی این فیلم خیلی معروفه. یادمه موقع دیدنش حتی یه لحظه هم حوصله‌م سر نرفت. -About Time این فیلم توی ژانر عاشقانه، کمدی و تخیلیه که Rachel McAdams نقش اول زنشه و من عاشق کرکترشم. داستانش درباره‌ی یه پسره که متوجه می‌شه می‌تونه توی زمان سفر کنه و سعی می‌کنه با این قابلیت آینده‌ش رو تغییر بده. هرجایی که گند می‌زنه، فوراً برمی‌گرده به عقب و درستش می‌کنه. 😭 و توی این بین عاشق یه دختر می‌شه به اسم مری و خیلی کاپل دیوونه و بامزه‌ای هستن ): پیشنهاد می‌کنم این‌یکی رو حتماً ببینین. -Mysterious Skin این فیلم روایت زندگی دو پسره که توی کودکی آزار جنسی رو تجربه کردن و هرکدوم به یه شکل به این اتفاق واکنش نشون دادن. در نهایت این دو نفر توی نوجوانی دوباره همدیگه رو می‌بینن و سکانس آخرش خیلی اثرگذاره. نقش اصلیش رو هم Joseph Gordon-Levitt به عهده داره و در مجموع فیلم دردناک و زیباییه.

-Pulp Fiction

That’s why I adore her. She has a pure heart and she’s such a girl’s girl :(

A piece of my heart will always belong to people who never let someone else’s success affect how they see their own lives. They don’t resent others for succeeding. And when they lose something, or never had it in the first place, they don’t care who has it now. They just focus on their own lives, their own mistakes, and the dreams they’re chasing.

فردا دوباره به ساید sunshine, lollipops and rainbows خودم وصل می‌شم. ولی امشب رو واقع‌بین و ناامید و غمگین در خدمتونم.

متنفرم از اینکه همچین حرف‌هایی بزنم ولی امشب همینطور تند‌تند اینا رو تایپ کردم. نمی‌دونم تا کی قراره همینطور ادامه پیدا کنه.

ما رو عادت دادن به قدردان‌بودن بابت لحظات معمولی. فقط داریم چنگ می‌زنیم به دلایل کوچیک برای ادامه‌دادن. و اون دلایل هم دارن آروم‌آروم ازمون گرفته می‌شن.

یه زمانی بود که تو اگه تلاش می‌کردی، اگه دیسیپلین داشتی، اگه ذهنت باز و خلاق بود، توی زندگیت به موفقیت می‌رسیدی. به پول، شغل ایده‌آل، هرچی. الان همه‌چیز به بن‌بست می‌خوره. قیمت‌ها به جایی رسیدن که اکثر جوون‌ها مجبور می‌شن از کلاس رفتن و آموزش‌دیدن صرف نظر کنن، طوری که انگار یه تفریح خیلی گرونه که الان وقتش نیست. برای خریدن متریال باید ماه‌ها پس‌انداز کنی و گاهی اوقات پس‌اندازت هم نمی‌تونه کافی باشه. لوازم الکترونیکی مثل آیپد، لپ‌تاپ، قلم نوری، یا متریال هنرهای تجسمی مثل انواع مداد، رنگ، بوم توی تعداد بالا، کتاب‌های آموزشی و کمک درسی، کتاب تست، ساز، پارچه، لوازم گریم و میکاپ، کلاس کنکور، هزینه‌ی برنامه‌غذایی برای ورزشکارهای حرفه‌ای، حتی هزینه‌ی جلسات تراپی، هزینه‌ی هر راهی که بخوای برای پیشرفت و آینده‌ت انتخاب کنی، باورنکردنیه. تهوع‌آوره. بخوای خودآموز یاد بگیری، بخوای برای تمرکز بهتر فضای کارت رو تغییر بدی، کلی پول فقط بابت رفت و آمد یا یه چای و قهوه‌ی معمولی می‌ره‌. و تهش چیه؟ می‌جنگی برای کارکردن توی شرکت‌هایی که دارن تعدیل نیرو می‌کنن. توی آزمونی شرکت می‌کنی که حتی نصف تعداد متقاضی‌هاش پذیرفته نمی‌شن. به مهارتی می‌رسی که هوش مصنوعی توی چند ثانیه تقلیدش می‌کنه. آنلاین شاپی رو به نتیجه می‌رسونی که با یه قطعی اینترنت از دست می‌ره. هر روز احتمال جنگ و قطعی نت وجود داره. واسه یک روز بعدت هم نمی‌تونی برنامه بریزی. من هنوز چشمم میفته به سوالاتی که توی قطعی نت داشتم و یه جا یادداشت کرده بودم تا سه ماه بعد گوگلشون کنم و باورم نمی‌شه که توی عصر تکنولوژی مجبوریم اینطوری زندگی کنیم. حتی نمی‌تونی مطمئن باشی که تا سال بعد زنده‌ای یا نه. همه‌چیز نامعلوم و تاریکه. فقط بدتر می‌شه. بعضی اوقات از خودم می‌پرسم که برای چی دارم تلاش می‌کنم؟ قیمت دلار جوری بالا می‌ره که به فاجعه‌ی چند ماه قبل راضی بشی. رویاهامون روز به روز کوچیک‌تر و معمولی‌تر می‌شه؛ از خریدن خونه‌ی مستقل می‌رسه به ماشین، به موتور، به گوشی، و اگه همینطور ادامه پیدا کنه می‌رسه به کتاب. به کافه‌گردی و خرید لباس. و اسم این بدبینی نیست، واقع‌بینیه. تا همینجاش هم زیادی امیدوار بودیم.

Even had a funeral for you in my head. Yeah, I try, I try, I try, I try, but this love never dies.

All that I know is I can't let you go.