The Notes that are buried

"داستان روز‌های تیره‌ام از اینجاست که آغاز می‌شود. شاید برای همین است که قلمم کندتر پیش می‌رود، انگار نمی‌خواهد بگذارد بیش از این بنویسم."

فیلم ford v ferrari واقعا فیلم بی‌نظیر و هیجان انگیزی بود که وقتی دیدمش با خودم گفتم ضرر کردم که زودتر ندیدمش :)

-انعکاس

هر کتابی که دوست دارین رو بخونین، هر کتابی که صداتون می‌کنه رو بخونین و هر کتابی که مدت‌هاست بین قفسه‌های کتاب‌خونتون هستن رو بخونین. برای خودتون لیست درست کنین و با استانداردها و علایق خودتون بهار، تابستون، پاییز و زمستون‌هاتون رو خاطره‌انگیز کنین. هیچکس بهتر از شما نمی‌تونه این کار رو براتون انجام بده.

A couple smokes, A cup of coffee... And a little bit of conversation

Boys

'A Study Of Reading Habits' by Philip Larkin When getting my nose in a book Cured most things short of school, It was worth ruining my eyes To know I could still keep cool, And deal out the old right hook To dirty dogs twice my size. Later, with inch-thick specs, Evil was just my lark: Me and my coat and fangs Had ripping times in the dark. The women I clubbed with sex! I broke them up like meringues. Don't read much now: the dude Who lets the girl down before The hero arrives, the chap Who's yellow and keeps the store Seem far too familiar. Get stewed: Books are a load of crap. In summary, Larkin’s speaker tells us that reading books used to provide escapism for him: first at school, where reading provided consolation from bullies by letting him live out his fantasies of vanquishing the school bully; then, as a young man, reading provided an outlet for living out all of his sexual fantasies, and he could imagine being the dashing heroes of the novels he read, who ‘clubbed’ women with sex. Finally, though, Larkin’s speaker concludes that, in middle age, reading has lost its appeal because the novels which provide such vicarious satisfaction are now all too familiar, and so their escapist visions fail to convince. They all have the same plots and the same characters, and have become stale and unpredictable. The speaker of the poem ends with the advice that it’s better to spend your time getting drunk: that’s a more efficient way for the disillusioned reader to escape the disappointing realities of the world.

Introduction to Poetry BY BILLY COLLINS🖋 I ask them to take a poem and hold it up to the light like a color slide or press an ear against its hive. I say drop a mouse into a poem and watch him probe his way out, or walk inside the poem’s room and feel the walls for a light switch. I want them to waterski across the surface of a poem waving at the author’s name on the shore. But all they want to do is tie the poem to a chair with rope and torture a confession out of it. They begin beating it with a hose to find out what it really means.

‌ هیچ شهر دیگری شبیه پراگ نیست. این زیبایی فقط مرهون ساختمان‌ها، پل‌ها یا برج‌ها نیست، البته که آنها هم زیبا هستند. در سواحل رودخانه‌ها و دامنۀ کوه‌ها سر برآورده‌اند، چنان متناسب و به‌قاعده که گویی طبیعت آنها را در کنار درختان و گل‌ها خلق کرده است. اما آنچه پراگ را منحصر به‌فرد می‌کند رابطۀ بین مردم و شهر است. پراگ صحنه‌ای سرد و بی‌روح نیست، که هم‌زمان به رنج و شادی آدم‌ها بی‌اعتنا باشد. پراگ به عشق مردمش زنده است و مردم در جواب عشقی را نثارش می‌کنند که اغلب نثار هم‌نوعان خود می‌کنند. پراگ مجموعه‌ای از ساختمان‌ها نیست که آدم‌ها در آن به دنیا می‌آیند، کار می‌کنند و می‌میرند. پراگ زنده است، غمگین است و شجاع و وقتی با آمدن بهار لبخند می‌زند، لبخندش چون قطره اشکی می‌درخشد. | زیر تیغِ ستارۀ جبار: داستان یک زندگی در پراگ ۱۹۶۸-۱۹۴۱ | هدا مارگولیوس کووالی

‌ بعضی آدم‌ها در سکوت برمی‌گشتند، بعضی مدام حرف می‌زدند، انگار حرف زدن دربارۀ اتفاق‌ها از صفحۀ روزگار محوشان می‌کرد. راستش درست عکسش صادق است: وقتی افکار به زبان می‌آیند و اتفاقات به وصف درمی‌آیند، واقعیتی تازه شکل می‌گیرد، گویی همین‌که به زبان می‌آوریمشان بخشی از وجود خود را به آنها می‌بخشیم. ولی بعد، دامن‌گیرمان می‌کنند و نمی‌توانیم از آنها گذر کنیم. بعضی صداها که از مرگ می‌گفتند و زبانه کشیدن شعله‌ها، از خون و چوبه‌های دار، انگار یک گروه کُر هزارنفری، بی‌وقفه و خستگی‌ناپذیر، در پس‌زمینه، تکرار می کرد: «می‌دانی، ما هم زجر کشیدیم...» | زیر تیغِ ستارۀ جبار: داستان یک زندگی در پراگ ۱۹۶۸-۱۹۴۱ | هدا مارگولیوس کووالی