No Me (?)

از آن آدم‌هایی شدم که بین کم و هیچ، هیچ را انتخاب می‌کند. دیگر نه توان آدم‌های بلاتکلیف را دارم، نه دوستی های یکی و دو روزه، نه هر نوع رابطه انسانی نصفه و نیمه. نداشتن خیلی از چیزها بهتر از نصف و نیمه داشتن آنهاست؛ مخصوصاً آدم‌ها.

بلاخره میتونم آهنگام رو با خیال راحت گوش بدم.

خیلی وقته هیچی بامزه نیست

خیلی وقت بود آهنگی رو گوش نداده بودم احساس کنم منِ

wish I didnt know either tbh.

روزهای عجیبی را از سر می‌گذاریم. در عین اینکه از ارتباط با آدم‌ها می‌گریزم، شب‌ها می‌نشینم و با خودم فکر می‌کنم امروزه هم کسی نبود تا به او از لحظات بیهوده‌ی زندگی‌ام بگویم. اینکه فیلمی دیدم و خیلی مسخره بود، اینکه تمام پولم را به یک غذای جدید دادم و مزه‌اش افتضاح بود، از کندی اینترنت،با هم از آینده‌ای حرف بزنیم که معلوم نیست چطور باشد و سه صبح از خستگی خوابمان برود. همه‌ی این‌ها را توی سرم می‌چینم و بعد ناگهان می‌بینم توی اتاقم نشسته‌ام. زل زده‌ام به دیوار و فکر می‌کنم آخرین باری که سعی کردم با یک انسان این لحظات را تجربه کنم، چنان شکستم که ماه‌ها طول کشید تا به خودم بیایم و حالا هم از تمام روابط انسانی ناامیدم.

یادم بماند؛ کسی را دوست بدارم که شعر را بفهمد.

خوب بودی مهربان بودی ولی فرقی نداشت خوبی ات نسبت به من با خوبی ات بادیگران.