"دیــدار

بين تمام چيزايى كه از دست دادم، دلم براى خودِ قبليم بيشتر از همه تنگ شده.

ما برای آن‌که ایران خانه خوبان شود رنج دوران برده‌ایم،رنج دوران برده‌ایم...

حس دیر شدن بهم دست داده حس میکنم دیره دیگه واسه همه چی:)

مثل یک موسیقی زیبا در تاکسی بودی! نصفه گوش دادم کمی از آن در خاطرم ماند، و تا ابد آن را پیدا نکردم...

من واسه زندگیم کاری نکردم؟! من نعش خود به شانه کشیدم و گریه کردم:)

رفت روی تخت و خوابید؛ غمش هم جای دیگری نداشت برود، کنارش دراز کشید!

و ما زیستیم، در دورانی که زندگی کردن شجاعانه‌ترین کاری بود که می‌توانستیم بکنیم.

گفتند که سازیم وطن همچو بهشت، دوزخی پُر ز بلایا و عذابش کردند...

‏«آدم‌های خوب رنج بیشتری می‌کشند چون از رنج دیگران هم رنج می‌برند. من نمی‌دانم آدم خوبی هستم یا نه ولی این را می‌دانم که بیشتر از سهمم رنج می‌برم.»

وقتی پیام نمیده عین یه لباس مچاله میشم که تو چروکاش گم شده:)

‘ای امید، هیچ‌چیز به اندازهٔ تو ما را فریب نداد!’

‏از دی ماه تا اردیبهشت، من هیچ خاطره‌ای از زندگیم ندارم. فقط روزام گذشته.