Medlight 💡

۴- دست بردارید از مسئولیت پذیری بیش از اندازه... چند روز پیش با یکی ازین هوش مصنوعی ها حرف میزدم یک شعر رو دادم خواستم ببینم درست تفسیر میکنه یا نه حالا یه جمله تکان دهنده گفت که خیلی قشنگ بود :

هیچ انسانی نباید و نمی تواند بار مسئولیت همه را به دوش بکشد...

کاش اینو ما پزشکا هر روز تکرار کنیم غم مریض رو میخوریم، خانواده و فامیل مشکلی پیش میاد باید حل کنیم، رزیدنت بد رفتاری میکنه باید بپذیریم و ادامه بدیم باید فشار بیاریم به خودمون پیشرفت شغلی داشته باشیم... و جالبه خیلی وقتها خودمون رو برای چیزی سرزنش میکنیم که مقصرش نیستیم!! خودتون بگردید مصداقهاش رو تو زندگیتون پیدا می کنید بی خیال تر باشید❤️

بچه‌ها جون با توجه به اینکه زمان شروع طرح و سربازی ورودی‌های ۹۷ هست، مطمئنا یک سری سوالات و سردرگمی‌ها وجود داره. من تا اونجایی که بتونم و یادم باشه و قوانین رو بلد باشم میتونم راهنماییتون کنم. حالا تعداد سوالا اگه کم بود همینجا، اگه زیاد بود تو یه چنل جدا براتون گذاشته میشه. میتونید تو دایرکت چنل یا تو بات سوال‌هاتون رو بفرستید. سعی میکنم در اولین فرصت ممکن جواب‌ها رو بذارم. @deepmedicine

والا ما از دور قشنگیم:)) ولی از نزدیک من همین الان در حالی از بوفه برگشتم که برای سال بالاییم که در کشیک دیشب‌مون از تعدد مریض‌ها جان به جان آفرین تسلیم کرده بود، کمپوت و شیرین عسل:)) خریدم که برم پاویون عیادتش:))

از مزایای رادیولوژیست بودن😁🌱

انرژی ای که من از سالاد شیرازی دست‌ساز خودم وسط کشیک می‌گیرم، از اسپرسوی دبل نمی‌گیرم:)) باعث میشه حس کنم خونه‌م، همه چی امنه، زندگی جریان داره و هیچ دغدغه‌ای جز تنطیم ترکیب آبغوره و نمک سالاد نیست🥲

سوالم اینه شما بعد خوردن آب‌دوغ خیار و سالاد شیرازی با آبغوره، کشیک هم میدید؟ چه طوری؟ من بعد اینا فقط میتونم بیفتم😴🥱

من که با خودم دبه ماست و ترشی و آبلیمو آوردم گذاشتم پایون:)) و روزای کشیک گوجه و خیار میارم یا سالاد شیرازی‌ش میکنم یا ماست خیار یا آب دوغ خیار با دوغ‌های آبکی بیمارستان:)) واقعا اگه دلخوشی‌های کوچیک دست و پا نکنیم، پژمرده میشیم چون!

یه توصیه برای رزیدنتا: یه بطری آبغوره با خودتون ببرید، هر وقت بیمارستان، صبحانه بهتون خیار و گوجه و پنیر داد، پنیر و نون رو خالی بخورید و گوجه و خیارتون رو نگه دارید. ظهر برای ناهار، سالاد شیرازی درست کنید و ببینید چه کیفی میده! #توصیه_ی_رزیدنتی

اومدم به عنوان یک پزشک جوان جوگیر بازی دربیارم و شام سالاد بخورم و امراض رو از خودم دور کنم، اونوقت از سر شب تا حالا یه بسته چوب شور و دو تا کوکی خوردم بلکه یه کم ته دلمو بگیره! همون استامبولی‌مو خورده بودم الان هلثی‌تر بودم!

عه عه عه😍 ببینید چی پیدا کردم، یک ازدواج بین کانالی:))🥹🥳 امیدوارم نور هم باشید و کنار هم، خوشبخت و عاقبت به خیر بشید🤍🌱

۶ شهریور ماه ۰۴ | من و او 🩵

پسر بچه ۷ ساله اومده برای ویزیت ازش پرسیدم سابقه ی بستری داشتی؟ +‌گفت؛ بله :) -کی؟ +دیروز! -چی بوده مشکل؟ +‌ مشکل؟؟ بستنی سالار بود :) به خودت بیا مرد!! به خودت بیا😂

پیشنهاد میکنم به مبحث [ ناتیلوس | و یادگیری مارپیچی ] مدرسه‌پزشکی نگاهی بندازید. ( کوتاه و مفیده ) 🌿🐚🕊 و بعد ؛ سراغ این چند بیتِ حضرت حافظ بیاید‌. که شاید کمی Irrelevant و به دور‌ از ذهن: اما با خوندن اون موضوع به یاد این غزلش افتادم:[493]

... در دایرهٔ قسمت ما "نقطهٔ تسلیمیم" لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی فکرِ خود و رایِ خود در عالم رندی نیست کُفر است در این مذهب "خودبینی و خودرایی" زین "دایرهٔ مینا" خونین جگرم، مِی ده تا حل کنم این مشکل در ساغرِ مینایی

ناتیلوسِ زیبا! شاید مدام به دور خودش بچرخه ؛ اما هرگز خودبین و خودرای نیست! از نقطه‌ی تسلیم بودنش همین بس: که آرام آرام - نه با عجله و زودرنجی - به رشد و بلوغ و خودشناسی و کمال میرسه... 🌿🐚🕊 #آنچه_امروز_آموختم | #به_رنگ_زندگی | @Macteb

"بیشتر آدما فقط تظاهر میکنند که دارن انجامش میدن" + وقتی دقت می‌کنم می‌بینم دقیقا همینه، توی اکثر جمع‌های آموزشی‌ای که بودم و هستم، توی مدرسه و دانشگاه، سر راندهای بیمارستان، سر کلاس زبان و نویسندگی و تندخوانی و حتی آشپزی و خیاطی و گلدوزی، این نسبت واقعا برقراره:))

من فکر می‌کنم کسایی که معتقدن علت رتبه‌برتر شدن یک عده، "صرفاً" امکانات و پول و معلم خصوصی و مامان و بابای دکتر بوده، تا حالا توی عمرشون سی روز پیوسته روزی ده ساعت درس نخوندن، تا متوجه بشن که نه عزیز من از این خبرها نیست:) و علاوه بر داشتن امکانات، تلاش و دیسپلین و نظم هم لازمه تا بتونی از اون امکانات استفاده کنی:) تازه چه بسا که این بعد از موفقیت بسیار سخت‌تره:) ضمن اینکه برای چنین موفقیت‌های چشم‌گیری، نه سی روز، بلکه ده تا سی‌روز(معادل ده ماه) روزی ده ساعت درس خوندن لازمه:) کاری که بقیه حتی یک ماهش رو هم نمی‌تونن انجام بدن:) هروقت کسی سی روز، روزی ده ساعت درس خوند، اونوقت در مورد شایستگی بقیه برای رسیدن به جایگاه‌ علمی‌شون می‌تونه تازه اظهار نظر کنه:)

درونگرایی و برون‌گرایی اینجوریه که؛ من بعد تموم شدن بخش و بیمارستان، دوست دارم بچه‌ها رو بپیچونم_روم به دیوار_ و تنها و هندزفری به گوش و درحالیکه مشغول کارهای شخصی خودمم، برگردم خونه، ولی هم‌لولی برون‌گرام همیشه منتظر می‌مونه که با هم برگردیم تا توی راه صحبت کنیم و حتی! بعضی وقت‌ها میام می‌بینم ناهارش رو هم نخورده و منتظره که برسم با هم بخوریم😭

یکی از بچه‌ها تو دایرکت کانال اصلیم پرسیده که نظرتون در مورد آینده پزشکی رو توی یک جمله بهم بگین[یاد وقتایی افتادم که حوصله چت‌جی‌پی‌تی رو ندارم و بهش میگم خلاصه بگو و توضیح نده:)) این سوال آهِ اونه:))] و من این رو بهش گفتم که؛ "آینده؟ آینده کاملا بستگی به خودت داره عزیزم:) مگه آینده همه‌ی اون‌هایی که با هم توی یه کلاس دبیرستان بودین یکی شد؟ نه. چه چیزی باعث تفاوت‌هاتون شد؟ الانم قضیه همونه:)" کلا این دنیا براساس یکسری اصول ثابت می‌چرخه "لَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا"، پس قضیه‌ی آینده هم، همونیه که همه‌مون بلدیم:)

اگر تنها به پاداش های مالی و افتخارات دنیوی چشم میداشتیم حرفه مان [پزشکی] را هرگز مطلوب نمی دیدیم. اما در این مسیر امتیازات ویژه ای خواهید یافت که از نظر جذابیت های فراوان و لذت های ناب، دومین ندارد. ما مأموريتی افتخار آمیز داریم؛ پاسداری از معبد فانی روح جاودان! و راه ما، اگر به درستی پیموده شود، با حقیقتی بی قید و شرط و عشقی خالص هدایت خواهد شد. در دنبال کردن این رسالت شریف و مقدس، برای همه شما آرزوی توفیق از جانب خداوند را دارم.

Joseph Lister (1827-1912; British surgeon)

روز پزشک مبارک🌹

حالا نه که فکر کنین خیلی خوش‌خوشان‌مونه ها، الان از بخش دراومدم بیرون دیدم هوا روشنِ روشنه و آفتاب زده و این در حالیه که آخرین تصویری که از هوای بیرون یادمه، دم‌دمای غروب بوده و این یعنی دیگه در آخرهای سال یکی، حتی با سعیِ ساقی‌ هم رمقی به ما نمی‌مونه...🥱

خدا و استاژرها و اینترن‌ها منو ببخشن؛ ولی باید اعتراف کنم هر صبحی که از جلوی دسته‌دسته استاژر و اینترن و رزیدنت بخش‌های مختلف که با هول و ولا دارن خودشون رو آماده‌ی مورنینگ و راند میکنن[تازه جراحیا و ارتوپدیا که دارن از مورنینگ و راندشون برمی‌گردن:))] رد میشم، خدا رو از ته دلم شکر می‌کنم که توی بخش آروم‌مون، مورنینگ و راندی در کار نیست و قرار نیست بعد از یه کشیک فوق سمّی، به استاد جواب پس بدم که چرا توی مریض با اکیوت ابدومن، معاینه‌‌ی گوشش رو انجام ندادم! +هزار دلیل برای دوست داشتن رادیو🌚