کولی کنار آتش...

• گفت: «دنیا پوچ و بی‌ارزش است. هیچ ارزشی ندارد.» گفتم: «حرف‌های خوب بزن. دنیا بی‌ارزش نیست. فقط انسانی زندگی کردن خیلی سخت است.» سمفونی مردگان ✨عباس_معروفی

ای دوست عزیز، بدان که رنج در خور اشتیاق بود و اشتیاق در خور عشق؛ و هر چند عشق به کمال‌تر بود اشتیاق بیشتر بود؛ چه اشتیاق در فراق معشوق بود و انس و راحت در وصال معشوق؛ و هر چند که مرد عاشق‌تر بود لذت انس در وصال و رنج اشتیاق در فراق بیش بود. به قدر آن‌که وجود چیزی موجب راحت بود، عدم آن موجب رنج بود. و این‌جا می‌دان که به‌قدر آسایش که از لذت دنیاوی هست، رنجی پس از مرگ خواهد بود. عین‌القضات همدانی؛ از نامه‌ها

ابر‌ها را چه هراسی است از سقوط در دریا که نه افتادن توانند و نه غرق گشتن. لیک آزادنند بر این باور که می‌توانند، و شاید حتی از این باور بهراسند. — ریچارد باخ وشب...

«آدمی یار خود را زود گم می‌کند. نمی‌بینی که در این عالم که با شخصی دوست شده‌ای و جانانه و در نظر تو یوسفی‌ست، به یک فعل قبیح از نظر تو پوشیده می‌شود و او را گم می‌کنی و صورت یوسفی به گرگی مبدّل می‌شود؟» فیه ما فیه؛ مولانا.

نه آشنا نه همدمی نه شانه‌ای ز دوستی که سر نهی بر آن دَمی تویی و رنج و بیمِ تو تویی و بی پناهی عظیمِ تو سیاوش کسرایی

مادر❤️

روزِ نو و شامِ نو باغِ نو و دامِ نو هر نَفَس اندیشهٔ نو نوخوشی و نوغَناست نو زِ کجا می‌رَسَد؟ کُهنه کجا می‌رَوَد؟ گَر نَه وَرایِ نَظَرْ عالَمِ بی‌مُنْتَهاست -مولانا

هراسناک است هر آن اشتیاق که بر جاودانگی‌اش باوری نیست… وشب...

آدمی گاهی مکث می‌کند. بزاقش را قورت می‌دهد و با خودش زمزمه می‌کند: من او را بخشیدم؟ آیا بخشیدم یا فراموش کردم؟ و بعد....سوال بعدی سر بلند می‌کند از ناخودآگاهش: می‌توانم او را ببخشم؟

ساقی دَمید صُبح عَلاج خُمار کُن خورشید را زِ پرده ى شب آشکار کُن   "صائب تبريزی"

چیزی در من فرو ریخته بود. چه بود؟ امید؟ آرزو؟ باور؟ اعتماد؟ هرچه بود، جایش را داد به حسرت. فردا جوابِ حسرتِ ما را که می‌دهد؟ ... تاوانِ عمرِ رفته‌ی ما را که می‌دهد؟ #اسیر_شهرستانی #در_شکایت وشب...

‏کجا می‌شود نشان گمشدگانی را گرفت که خودخواسته پیدا نمی‌شوند؟ -رضا زاهد

آذر یادش رفته که پاییز است. نمی بارد. فقط یخ میزند. به گمانم کسی به طرز فجیعی تنهایش گذاشته. وگرنه اینگونه ماتش نمی برد. 👤مریم قهرمانلو 💟