کولی کنار آتش...

ما چلّه نشین شب آزادی خویشیم ای‌کاش که یلدای وطن را سحری بود بیداد خراسانی.

اگر بَدی کرده‌ای با خود کرده‌ای، جَفایِ تو به وِی کجا رسد؟! مرغی که بر آن کوه نشست و برخاست بِنگر که در آن کوه چه اَفزود و چه کاست 👤#مولانا

نوشته بود: «آدم های بد همیشه شبیه هیولا نیستند. بیشتر وقت ها خیلی معمولی‌اند. صدایشان آرام است، لبخندشان اندازه دارد و بلدند درست همان طور حرف بزنند که آدم شک نکند. بدیِ واقعی عجله ندارد، منتظر می ماند اعتماد را جمع می کند، اطمینان را آرام آرام می سازد و درست وقتی خیال میکنی همه چیز امن است دستش را نشان می دهد.» در جواب شما باید بگویم همیشه هم اینطور نیست دوستِ عزیزِ من؛ بدی همیشه آن میهمانِ ناخوانده‌ای نیست که با نقابِ صبر و حوصله پشت در ایستاده باشد. گاهی شرارت نه یک نقشه‌ی طولانی، که تنها یک «لحظه» است. همه‌ی ما در باطنِ خویش، هیولایی غل‌وزنجیر شده داریم که در تاریک‌خانه‌ی روحمان نفس می‌کشد. ما سال‌ها پیِ عصایِ سپیدِ شرافت می‌گردیم و آبرو را قطره‌قطره در پیمانه‌ی عمرمان جمع می‌کنیم اما امان از آن دقیقه‌ی مسموم، همان لحظه‌ای که غریزه، زنجیرِ عقل را پاره می‌کند و تمامِ آنچه ساخته بودیم در پلک‌زدنی فرو می‌ریزد. به قول آن شعرِ معروف: «هفتاد سال عبادت، یک شب به باد می‌رود.» تلخیِ ماجرا این‌جاست که برای هیولا شدن همیشه نیاز به نیتی شوم یا نقشه‌ای شیطانی نیست. گاهی فقط کافی‌ست در موقعیتی قرار بگیری که میانِ «من» و «دیگری»، میانِ «بقا» و «اخلاق»، تنها یک ثانیه فرصتِ تصمیم داشته باشی. در آن ثانیه‌ی سرنوشت‌ساز، ما نه با اراده که با ذاتِ عریانمان سقوط می‌کنیم. آدمِ بد همیشه آن کسی نیست که از ابتدا خنجر را در آستین پنهان کرده، گاهی همان کسی‌ست که تا دیروز محبوب‌ترین بود و امروز، تنها با یک جمله، یک سکوتِ نابجا یا یک حرکتِ غریزی، تمامِ قداستش را پیشِ چشمِ مخاطب سلاخی کرده است. حقیقتِ گزنده این است که هیچ‌کدام از ما از این «دگردیسیِ آنی» مصون نیستیم. ما همگی فرشته‌هایی هستیم که فقط هنوز در موقعیتِ سقوط قرار نگرفته‌ایم و این غم‌انگیزترین تعریف از انسان است.

📖   یادداشت‌های بی‌ترتیب

با گُل گفتم: «ابر چرا می‌گرید؟ ماتم‌زده نیست، بر کجا می‌گرید؟» گُل گفت: «اگر راست همی باید گفت بر عمرِ من و عهدِ شما می‌گرید» (#انوری.

دل گرفته ي من کي چو غنچه باز شود؟ مگر صبا برساند به من هواي تو را... 👤#هوشنگ_ابتهاج

به قول رضا براهنی که: «شفای من، درون خانه‌ای ز خانه‌های شهر نیست شفای من درون قلب عابران چار راه نیست شفای من درون ابرهای روی کوه‌هاست شفای من درون برف‌هاست» ‌ برای بیست و ششم آذرماه و برفی که بارید 🪄. 📹: .⁩

بعضی زنان از فولاد، سنگ، اشک غبار، استخوان و زخم ساخته شدند. و بعضی دیگر از کتابها، موسیقی باران ستارگان مهتاب گل ها رویا پردازی و ماجراجویی های بی حد و حصر و نادرترین زنان از هر دو...

بیاموز رسم بلند آفتاب به هر جا که ویرانه دیدی بتاب ... #فردوسی

در آرزوی یک کلبه آنقدر دور که ندانم در جهان چه میگذرد..

«لا يوجد في العالم أسمى من دفع الآلام عن إنسان، لايستطيع التعبير عن ألمه.» در جهان چیزی والاتر از برطرف کردن دردهای انسانی که نمی‌تواند از دردهای خود بگوید، یافت نمی‌شود.

یوسف زیدان، فارسیِ محمّد حمادی

ما را نمی‌توان یافت، بیرون ازین دو عبرت یا ناقص الکمالیم، یا کامل القصوریم.. 🪽#بیدل_ دهلوی

ازبرون‌ خسته‌ یاریم‌ و‌درون‌ رسته‌ی‌ یار 👤 مولانا

«تجربه‌های زندگی ارتباط‌ناپذیرند و این است دلیل تنهایی انسان.» ◾️ویرجینیا وولف [وولفِ ۲٠ ساله در کنار پدرش، عکس از جی سی برسفورد]

ای باد صبح، نیک خراشیده خاطریم لطفی بکن، به دوست رسان این خروش را گر می کند به خلوت ما آن پری گذر بگذار تا گذار نباشد سروش را ... #اوحدی_مراغه_ای

سُست پیمانا به یک رَه دل زِ ما برداشتی... #سعدی

از چاهِ غمم برآوریدی در نیمه‌ی ره رسن گسستی خاقانی.