پرومِته | 𝕻𝖗𝖔𝖒𝖊𝖙𝖍𝖊𝖚𝖘

زندگی شبکه‌ای فوق‌العاده آشفته،درهم و تو در تو، فریبنده و غیرقابل اعتماد از رویدادها و افراد و مکان‌هاست و از میان این همه هر یک از ما باید نوعی منطق یا نظم را برای خود بسازیم تا دست‌کم امور را برای خود به صورتی قابل تحمل-قابل زندگی- درآوریم.اما هر راهی برای نظم دادن به زندگی در پیش بگیریم خود مستلزم صورت‌های مختلف سازش کردن،هدر دادن، شکل‌های خاصی از خیانت به خویش و به دیگران، و هزینه‌ها و منافع خاصی خواهد بود؛ نمی‌توان زندگی را مطلق و بی‌نقص دید،و از آن هم بدتر، به اصطلاح نمی‌توان زندگی را مطلق و بی‌نقص گذراند.آن‌چه کسی مانند کانت داراست و به ما عرضه می‌کند، دیدگاهی درباره‌ی جهان است که مدعی به دست دادن بهترین درک ممکن از آن است؛ دیدگاهی که به ما می‌گوید چه چیزهایی مهم‌ترین است و چرا، چه چیزهایی کم‌تر اهمیت دارد و چه چیزهایی اصلا اهمیت ندارد.کانت چیزی به ما ارائه می‌کند که می‌پندارد چشم‌اندازی از نوعی زندگی پر ثمر است؛ زندگیی که تا آن اندازه که می‌توانیم امید داشته باشیم کامل است. با این حال،دیدگاه کانت تنها یکی از چشم‌اندازهای ممکن درباره‌ی زندگی است و تنها یک منش یا سبک زندگی را ارائه می‌کند؛ یعنی به ما می‌گوید هر یک از ما تک‌تک و در کنار هم و به صورت گروهی چه‌گونه می‌توانیم زندگی کنیم.

فلسفه زندگی؛ کریستوفر همیلتن؛ نشر نو #فلسفه_زندگی #فلسفه

پیتر، که از پاریس برای مادرش در آمریکا نامه می‌نویسد،درباره‌ی فلسفه اخلاق کانت در حال اندیشیدن است: این پرسشِ کانت که می‌گوید جهان چه‌گونه می‌بود اگر همه دست به دزدی می‌زدند،در اصل می‌تواند پرسشی زیباشناختی باشد.جهان چه ظاهری خواهد داشت؟... وقتی نخستین بار درباره‌ی امر مطلق( categorical imperative) خواندم، مثل بیشتر آدم‌های غیرمتخصص، تصور کردم که این همان قاعده‌ی طلایی است.از همنوعت دزدی نکن، چون دوست نداری که او هم از تو دزدی کند.اما انگیزه در این‌جا خودخواهانه است.گویی نوعی معامله یا داد و ستد خیالی در میان است؛ اگر کسی کیف پول من را بدزدد، من چه احساسی خواهم داشت؟ منافعِ شخصیِ پیش پا افتاده‌ی خود را به بیرون منعکس می‌کنم.اما امر مطلق ناب‌تر از این‌هاست، مثل قضیه‌ای در هندسه.کانت در مواجهه با این پرسش که آیا باید دزدی کنم یا چرا نباید دزدی کنم،از من می‌خواهد که بدون در نظر گرفتن منافع شخصی،جهانی پر از دزد را در نظر آورم و ببینم آیا می‌توانم آن را قبول کنم یا نه.اگر آن را رد کردم، به معنای آن است که من به تصویر کلی، بدون توجه به نقشی که در آن می‌توانم داشته باشم، اهمیت می‌دهم.اما در این صورت ممکن است بگویید اخلاق به مسئله‌ای سلیقه‌ای تقلیل می‌یابد.منتها سلیقه‌ی کانت نسبی نیست.او معتقد است که همه، از جمله خود دزد، تصویر جهانی را که در آن همه دزد باشند مردود می‌دانند.چون این تصویر دارای تناقض درونی است.در واقع،کانت می‌کوشد سلیقه را از اخلاق بیرون بکشد و آن را بر پایه‌ی توافقی عمومی بنا کند که از درک مشترک آنچه بدیهی است حاصل شده است.

« فلسفه زندگی؛ کریستوفر همیلتن؛ نشر نو» #فلسفه_زندگی #فلسفه #کانت

《بازنگری‌ای بر مفهوم زیبایی》 زیبایی یک مفهوم "گشتالتی" است و از همین روست که نادر است. زیبایی، مجموع چند عنصر قشنگ کنار هم نیست، ظاهر و کلام صرف نیست، استحقاق و جایگاه منفرد نیست؛ حتی مجموع و یکایک این‌ها نیز نمی‌تواند آدمی را به‌قدر کافی زیبا گرداند. پس به راستی زیبایی چیست؟ زیبایی یک "کُل" است. یک کُل واحد و یکپارچه که فراتر از مجموع اجزاست، فراتر از مجموعِ اجزای قشنگ و نیک‌صورت و نیک‌سیرت که چه به تنهایی و چه با یکدیگر، تنها مُشتی خصیصه هستند. زیبایی در آن تماس و هارمونی نه‌چندان هماهنگ است، یک پتوی چهل‌تکّه‌ است که هر تکّه‌اش نتیجه نهایی را منحصربه‌فرد می‌سازد؛ چرا که زیبایی، صرفاً شامل قشنگی‌ها و نیکی‌ها نیست، بلکه پذیرش زشتی‌ها و بدی‌ها نیز هست. نظم از دل آشوب است و آشوب در دل نظم است. آنکه به تعبیر "آندره ژید" می‌کوشد زیبایی در نگاهش باشد، در حقیقت می‌کوشد که زیبایی را بشناسد، و آنکه می‌کوشد زیبایی را بشناسد، تمامی کُل‌ها را در پیوند با یکدیگر معنا می‌دهد، ابتدا گشتالت خویش و سپس گشتالت‌های دیگر؛ این جنگجو و جست‌و‌جوگر، خالق و مخلوق زیبایی، از جمله آن زیبایی‌های نادر است که ازل و ابد را درمی‌نوردد و کُل را از قالب زمان نیز تُهی می‌سازد... . -ت.ی(Madcap) -MadcapWrites

🍿 فلسفه تمرین مرگ است! | فلسفه‌ی افلاطون در ۳۰ دقیقه. #افلاطون #فلسفه 📺 360p

با «پایتخت کتاب جهان» آشنا شوید شهر «هی-آن-وای» (Hay-on-Wye) در ولز کاملاً به کتاب اختصاص داده شده و ۲۶ کتابفروشی دارد، اما تنها ۲۰۰۰ نفر جمعیت دارد. یعنی به ازای هر ۷۷ نفر، یک کتابفروشی. این شهر کوچک در مرز ولز و انگلستان واقع شده و شهرت جهانی آن به خاطر تمرکز فوق‌العاده زیاد کتابفروشی‌های دست‌دوم و عتیقه است. اگرچه تعداد دقیق کتابفروشی‌ها بسته به تغییرات کسب‌وکارها در طول زمان ممکن است کمی نوسان داشته باشد (بین ۲۰ تا ۳۰ باب کتابفروشی فعال)، اما نسبت کتابفروشی به جمعیت در این شهر همچنان یکی از بالاترین‌ها در جهان است. هر ساله در ماه مِی (اردیبهشت/خرداد)، این شهر کوچک میزبان یکی از معتبرترین جشنواره‌های ادبی جهان به نام «جشنواره بین‌المللی ادبی هی (Hay Festival)» است. این رویداد ده‌ها هزار نویسنده، شاعر، سیاستمدار و دوستدار کتاب را از سراسر جهان به این منطقه جذب می‌کند (بیل کلینتون، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا، روزگاری این جشنواره را «وودستاک ذهن» نامیده بود). ایده تبدیل شدن این شهر به بهشت کتاب‌خوان‌ها در سال ۱۹۶۱ توسط مردی به نام ریچارد بوث (Richard Booth) شکل گرفت. او کتاب‌های دست‌دوم و ارزان‌قیمت را از سراسر ایالات متحده و بریتانیا خریداری کرد و به این شهر آورد. او حتی مکان‌های غیرمتعارف مانند ایستگاه آتش‌نشانی قدیمی و سینمای شهر را به کتابفروشی تبدیل کرد. با الهام از موفقیت او، سایر کتابفروشان نیز به این شهر سرازیر شدند و کم‌کم تمام شهر به تجارت کتاب و صنعت گردشگری فرهنگی گره خورد. علاوه بر کتابفروشی‌ها، این شهر دارای جاذبه‌های زیر نیز هست: قلعه هی (Hay Castle): قلعه‌ای قرون وسطایی در مرکز شهر که اخیراً بازسازی شده و میزبان رویدادهای فرهنگی و نمایشگاه‌های هنری است. کتاب‌فروشی مبتنی بر صداقت (Honesty Bookshops): برخی از کتابفروشی‌های این شهر در فضای باز و بدون حضور فروشنده اداره می‌شوند؛ مشتریان کتاب را برمی‌دارند و پول آن را درون صندوقچه‌ای می‌اندازند.

دقیقا همان‌گونه که حیات معنوی ما به تعبیر ت.س.الیوت «توده‌ی آشفته‌ای از احساسات مبهم/جوخه‌ای بی‌انضباط از عواطف» است،همین‌طور هم غالب اوقات حال روحی ما چیزی نیست جز خلئی که می‌کوشیم با دست و پا کردن احساساتی که به واقع نداریم آن را پر کنیم.در واقع این دو چشم‌انداز-آشوب و تلاطم احساسات و خلاء درونی- دو شیوه‌ی مختلف سخن گفتن از یک چیز واحد است.کامو می‌گوید:«دروغگویی فقط این نیست که چیزی بگوییم که امر واقع نیست.بلکه همچنین،و مخصوصا،این‌که چیزی بیش از امر واقع بگوییم و جایی که صحبت از دل است چیزی افزون بر آن‌چه حس می‌کنیم بگوییم نیز دروغگویی است» و ما این کار را مخصوصا در مورد احساساتمان درباره‌ی دیگران زیاد انجام می‌دهیم.در حقیقت،بسیار بیش از آنچه ادعا می‌کنیم نسبت به سرنوشت همسایگانمان بی‌اعتناییم، اما از پذیرش این موضوع واهمه داریم، تا اندازه‌ای به این دلیل که فکر می‌کنیم دیگران ما را از لحاظ اخلاقی سزاوار سرزنش می‌دانند؛ و تا انداز‌ه‌ای هم به این دلیل که می‌خواهیم ذهن و روحمان را مشغول نگاه داریم تا به نحوی زمان زندگی خود را بگذرانیم.بخش عمده‌ای از فعالیت‌های بشر، از جمله فعالیت‌هایی که در درون ذهنمان جریان دارد به قول سمیوئل جانسن شبیه «سوار شدن بر اسب در کشتی» است. د.ه.لارنس می‌گوید:«انسانی که از لحاظ عاطفی تربیت‌یافته باشد همانند ققنوس کمیاب است.»

[فلسفه زندگی؛کریستوفر همیلتن؛ترجمه‌ی میثم محمدامینی] #فلسفه #فلسفه_زندگی