آبی

«تو فقط کمی درون یک لحظه گیر افتاده‌ای. لحظه تغییر می‌کند.»

خسته‌ و خشمگین بود٫ از تمام وجودش این را فریاد میزد و اما کدام گوش شنوا پذیرش این درد را داشت؟

خانه ای که گرم نباشد٫ ترک کردنش آسان تر می‌شود .

پوچیِ مطلق.

پدر بی مسئولیتی داشت٫ اما خودش مسئولیت پذیرترین آدم این شهر شده بود.

What if I gone tonight?

اندوهم را به هیچکس نشان نمیدهم. منی که روزها می‌خندم‌و شب‌ها؛در تنهایی گریه میکنم. کسی نمی‌داند در این مدت چه توانی خرج کرده‌ام تا مقابل افکارم بایستم و یکباره همه‌چیز را تمام نکنم.

چه می دانستم که برای من، هیچگاه “زندگی” مفهوم درست خود را پیدا نخواهد کرد؟ چی می دانستم که دربدری و بی سروسامانی سرنوشت ازلی و ابدی من است. چه می دانستم که تلاش من برای نجات از این وضع ، تلاش احماقانه ئی بیش نیست؟ -مثل خون در رگ های من

صبر.

گفت اگر مصمم به رها کردن نباشی هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند.

با اینکه انتقام جو و کینه توز نیستم، اما حافظه ام در مورد جراحات و تحقیر ها بسیار قوی است. -داستایفسکی

آدمیزاد نماها آزارام می‌دهند.

و او تا ابدیت محکوم به سکوت در برابر این آدمیزاد های نادان بود.

اینک به چیز خاصی عادت ندارم فقط دوست ندارم تنظیمات از پیش تعیین کرده‌ام را به هم بریزند. ‌صداها که تغییر می‌کنند، آشفته می‌شوم و هر رخدادی که تازه باشد آزارم می‌دهد.

به عبارتی دیگر من برای مزدی کار می کنم و متوقعم که بیدرنگ حق خود٫ یعنی عشق و تمجید در ازای عشق دریافت دارم و در غیر این صورت قادر به دوست داشتن نخواهم بود. برادران کارامازوف-داستایفسکی