روزنه‌ی امید!

میان متنی به زبانِ بیگانه تو کلمه‌ای بودی به زبانِ من تورا میشناختم همچون پرنده‌ای که مسیر کوچ را تو را میفهمیدم همچون تنهایی ما را اندوه به هم وصل می‌کرد شکل کویر که دو بادیه را با هم مهربان‌تر می‌کند علیرضا قاسمیان‌ خمسه تصویر: پوستر فیلم «گمشده در ترجمه»، سوفیا کوپولا @hestia_journal

هیچ نوشته‌ای برای این حجم از سبزی و زیبایی و لطافت کافی نیست؛ پس فقط عکس، عکس، عکس!

یادآوری: ما اگر یک فرد بزرگسال رو برنجونیم‌ او به مرور ما رو کمتر دوست خواهد داشت، اما اگر یک کودک یا فرزندمون رو برنجونیم، او «خودش»رو کمتر و کمتر دوست خواهد داشت

به نظر من، همین خواسته‌های کوچیک از بچه‌هاست که اونا رو برای آینده‌شون انسان با عزت نفس و درستی بار میاره. همین که ازشون بخوایم برامون از داستانای تو سرشون بگن و به فکرا و خیالا و رویاهاشون احترام بذاریم و ارزش اونا رو بدونیم و اجازه بدیم برامون بازگوشون کنن یه انسان از نسلی رو تربیت می‌کنیم که در آینده خودش رو هم در برابر بچه‌های نسل بعد مسئولیت پذیر بدونه. همین جزئیات ریز و درشت منِ نوعی رو تشکیل دادن، خوب یا بدش دست من نبوده اما حالا که من هم یه نقش هرچند کوچیک تو تربیت یه کوچولو دارم خوب یا بدش قطعا دست منه. حواسمون به کوچیک‌ترین جزئیات تو برخوردامون باهاشون باشه. اجازه بدیم اون نقشی که از آدم بزرگا تو ذهن بچه‌ها شکل می‌گیره اونقدرا هم وهم‌برانگیز و عجیب نباشه. اجازه بدیم تا اونجا که اونا میخوان خودمون رو هم قد فکر و باورای اونا کنیم و فرصت کنجکاوی و صحبت از همینا رو بهشون بدیم. و در آخر، مثال همیشگیم که راجع به بچه‌ها می‌زنم: "بچه‌ها گِل بی‌شکل دست مادر و پدرن که هرجوری اونا به این گِل با رفتارها و برخوردها و عادت‌هاشون نقش و نگار بدن، در نهایت حاصل هنر خودشون رو خواهند دید و به اجتماع تحویل خواهند داد."

بهترین عیدی‌های عمرم؟ همین صداها و جزئیاتی که درشون یاد شدم.✨

شما ببین! برای من ویس گرفته کتابش رو تعریف کنه! آخه من دیگه چی می‌تونم بگم😭

بچه‌ها! از کوچولوهای فامیل بخواین از کتابی که خوندن براتون ویس بگیرن و بفرستن. اما بعدش قول نمیدم از شیرینی لحن‌شون ضعف نرید.✨

اینم جالب بود😅

﷽ قسم به شکوفه های سفید درخت باغچه ی کوچک زندگی‌‌ام، دوست داشتنت در دلم نمی‌دانم در کدام بهار جوانه زد و سبز شد و حالا خود درختی بلند و تنومند شده. نمی‌دانم کی زمان ثمر دادنش می‌رسد.. اصلا می‌رسد؟ ثمر می‌دهد؟ یا قبل میوه شدن، شکوفه های سفید با گردبادی دل خراب‌کن روی زمین می‌ریزند؟ یا شاید کسی حلبی نفتی نزدیک ریشه هایش خالی کند تا بخواهد خشک شود این شجره درهم تنیده. میوه ی این شجره حُبٰ است و محبت شیرینی که سال های سال مارا، من و تو را، تن و روحمان را کنار هم نگه می‌دارد. دوست داشتنت شیرین و خوش عطر است، قسم به شکوفه های سفید، قسم به عطر بهارنارنج.. _مُحِب"

موزیک هم قبوله راستی!