من !

گرچه که به نظر من این نگاه، با تمام تسکین‌دهنده بودنش، یکم خشک و خالیه. نبودِ روح و احساس و معنویات و این حجم از کلی‌نگری، یکم غیر دوست‌داشتنیه. چون معجزه و اتفاقات بی‌دلیل و راه‌های ندونسته، برق و چراغ این مسیرن. و اینکه تو هر روز دنبال معجزه بگردی و یکی بیاد بهت بگه: «معجزه‌ای نیست. اگر معلولی هست، علتی هم هست»، انگار داره با زبون بی‌زبونی می‌گه که نیست. و این یکم، یا شاید خیلی، ناراحت‌کننده‌ست. ولی شاید لازم هم نباشه یکی رو انتخاب کنیم. شاید زندگی رو می‌شه از چشم‌های مختلفی دید. می‌شه همزمان بدونی که غم یک فرایند واقعیه و در عین حال، اجازه بدی برای خودت معنا داشته باشه. می‌شه هم سیستم رو دید، هم معجزه رو. در کل، این قضیه از چشم منه. من تنها کاری که درباره‌ی «غم» می‌کنم اینه که از چشم‌های دیگه هم ببینمش. اون‌وقت دیگه غم فقط برای من و تمامِ من نیست. فقط یک پروسه‌ست که سیستمم، برای ترمیم و ادامه دادنش، داره تجربه‌ش می‌کنه.