سینماجعبه

• سایت جامعه‌ی بین‌المللی سینه‌فیلیا به فیلم «پناهگاه» اثر فلوریان زلر ۳.۵ از ۵ داد نوشت: • پناهگاه فیلمی است که در آن ایده‌ها از طریق استعاره‌های بی‌شمار به معنای تحت‌اللفظی درمی‌آیند. فیلم بدون تردید با ظرافت و دقت کارگردانی شده و پنه‌لوپه کروز و خاویر باردم، که در زندگی واقعی نیز زوج هستند، با شور و انرژی بازی می‌کنند؛ اما وقتی فیلم از داستان اصلی، یعنی دوره‌ی پرتنش یک ازدواج، فراتر می‌رود، در بیان آنچه می‌خواهد بگوید بیش از حد صریح می‌شود. فیلم تا پیش از پایان‌بندیِ غیرضروری‌اش، کاملاً لذت‌بخش است. پناهگاه برای زلر گامی رو به جلو در مسیر درست محسوب می‌شود، هرچند هنوز به ارتفاعات «پدر» نمی‌رسد. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• در چند روز اخیر مستندهایی در بخش خارج مسابقه جشنواره ونیز اکران شدند که بسیار مورد ستایش قرار گرفتند. • «از درون به بیرون» اثر ویم وندرس؛ او در مستندش طی بیش از چهارده سال فیلم‌برداری به بررسی آثار و فلسفه‌ی پیتر زومتور، معمار سوئیسی، می‌پردازد. • «راهنمای منحرفِ آرمان‌شهرها» اثر سوفی فاینس؛ اسلاوی ژیژک، راهنمای ما در میان مناظر سینمای کلاسیک، موسیقی، شبکه‌های اجتماعی و آرشیوهاست. او با پیچ‌وخم‌هایی غیرمنتظره، نقشه‌ی توهمات آرمان‌شهری عصر ما را ترسیم می‌کند. سومین قسمت از سه‌گانه‌ی مستندهای اسلاوی ژیژک. • «زندگی خورخه‌لوییس بورخس» اثر ماریانو لیناس؛ شاهکار ۶ ساعته‌ی لیناس، که به عنوان یکی از بهترین مستندهای تاریخ از آن نام می‌برند. تلاشی برای رمزگشایی از زندگی بسیار خاص مردی که همچون مبارزی پنهان و زیرزمینی می‌زیست؛ کسی که آرمانش ادبیات بود؛ ادبیاتی که آن را هم یک قلمرو می‌دید و هم یک چشم‌انداز. • «ماسک» اثر الکس گیبنی؛ نگاهی موشکافانه به افسانه‌ی ایلان ماسک، مشهورترین مخترع-کارآفرین جهان، که تأثیری عظیم بر دنیایی که همه‌ی ما در آن زندگی می‌کنیم دارد. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• بیانیه‌ی کیسی افلک، کارگردان اثر: • همیشه برایم این‌طور بوده که داستان گفتن بیشتر از آنکه شبیه خلق کردن چیزی باشد، شبیه کشف کردن آن است. بارها تلاش کرده‌ام داستانی را روایت کنم، اما در نهایت متوجه شده‌ام داستان دیگری در دل آن پنهان بوده؛ داستانی که به شیوه‌هایی که هرگز انتظارش را نداشتم، تغییر شکل داده است. ذهن ناخودآگاه اغلب خیلی پیش‌تر از ذهن خودآگاه می‌داند که ما واقعاً می‌خواهیم چه بگوییم. «کمپانی» خیلی دور از جایی که سرانجام به آن رسید، آغاز شد. این سومین فیلم من است و تازه پس از به پایان رساندنش بود که فهمیدم در واقع پایانی بر سه‌گانه‌ای بوده که خودم هم نمی‌دانستم در حال ساختنش هستم. فیلم اولم درباره‌ی مردی است که تقریباً به‌طور کامل درگیر و گرفتار خودش است. فیلم دوم درباره‌ی مردی است که تقریباً به‌طور کامل خود را وقف دیگران کرده است. اگر فیلم اول می‌پرسد: «وقتی از پذیرفتن عشق سر باز می‌زنیم، چه اتفاقی می‌افتد؟» و فیلم دوم می‌پرسد: «چطور می‌توانیم دیگری را تا آنجا که از دستمان برمی‌آید دوست داشته باشیم؟»، فیلم سوم می‌پرسد: «چطور می‌توانیم با زندگی‌ای که واقعاً نصیبمان شده، به صلح برسیم؟» این پرسشی است که مدت‌هاست با آن زندگی می‌کنم. بخش بزرگی از زندگی‌ام را صرف نگاه کردن به دفتر حساب و کتاب کردم؛ امتیازها را شمردم و از بدهیِ مهربانی‌ها و محبت‌ها کلافه بودم. جایی در این مسیر، کم‌کم فهمیدم که این دفتر حساب هیچ‌وقت از سوی دنیا متعادل نمی‌شود. این ما هستیم که با آنچه به جهان اضافه می‌کنیم، تراز آن را برقرار می‌کنیم. فیلم هم در پی همین است. نه دقیقاً یافتن پاسخ، بلکه چیزی شبیه یک دعوت: اینکه به دفتر حساب زندگی‌مان نگاه کنیم و به جای اینکه بپرسیم چرا بدهی‌ای به ارث برده‌ایم، بپرسیم: «من چه چیزی می‌توانم به آن اضافه کنم؟» چون در نهایت، ما را بر اساس میزان رنجی که تحمل کرده‌ایم ارزیابی نمی‌کنند؛ آنچه از ما به یاد می‌ماند، میزان عشقی است که با وجود تمام آن رنج‌ها آفریده‌ایم. «کمپانی» درباره‌ی چیست؟ در مرکز آن، بحثی اخلاقی و صریح وجود دارد، اما برای من دشوار است که دقیقاً بگویم درباره‌ی چیست. داستان‌ها مدت‌ها پس از آنکه روایتشان به پایان رسیده، خودشان را آشکار می‌کنند؛ و شاید هم باید همین‌طور باشد. آنچه می‌دانم این است که فرصتی برایم فراهم شده تا این فیلم را در قدیمی‌ترین و معتبرترین صحنه‌ی سینما، زیر سقفی که به دست متعهدترین عاشقان سینما برپا شده، و در کنار هنرمندانی که عمیقاً تحسینشان می‌کنم، با تماشاگرانی که همچنان به زنده ماندن این هنر کمک می‌کنند، به اشتراک بگذارم... و این مرا سرشار از قدردانی و حیرت می‌کند. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• معرفی فیلم کمپانی | کیسی افلک • در شبی زمستانی در سال ۱۹۷۵، زنی مرموز به نام اِولین، بدون دعوت وارد یک دورهمیِ تعطیلات می‌شود و داستان تام را روایت می‌کند؛ گوشه‌نشینی سالخورده که در جریان کولاکی در کلرادو در سال ۱۹۵۳، یک بازیگر زن گرفتار و سرگردان را نجات می‌دهد. برای گذراندن شب، بازیگر زن داستانی قدیمی‌تر را تعریف می‌کند؛ داستان زوجی کشاورز که جوانی سرگردان و پریشان را به خانه‌ی خود راه می‌دهند، درست در زمانی که مجموعه‌ای از قتل‌های هولناک، ترس و وحشت را در سراسر مناطق مرزی و دورافتاده گسترش داده است. همزمان که این داستان‌ها در طول نسل‌های مختلف در هم تنیده می‌شوند، فیلم به تأملی درباره‌ی سوگ، انتقام، بخشش و آن اعمال خاموش و کوچکِ شفقت تبدیل می‌شود؛ اعمالی که می‌توانند حتی عمیق‌ترین زخم‌ها را التیام ببخشند. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• بیانیه‌ی فلوریان زلر، کارگردان اثر: • چند سال پیش، به مقاله‌ای برخوردم درباره‌ی یک میلیاردر حوزه‌ی فناوری که در هاوایی مشغول ساخت یک پناهگاه زیرزمینی برای بقا بود. یادم می‌آید از خودم پرسیدم: «نکند او چیزی می‌داند که ما نمی‌دانیم؟» این موضوع برایم یک پارادوکس بسیار جذاب بود: مردی که ثروتش را از طریق پیوند دادن آدم‌ها به یکدیگر ساخته بود، حالا داشت خودش را از جهان منزوی می‌کرد. مگر نه اینکه همه‌ی ما به نوعی، مثل جزیره‌ها، داریم از یکدیگر فاصله می‌گیریم؟ «پناهگاه» به چندین دغدغه‌ی مهم و معاصر می‌پردازد؛ ترس از آینده، تهدیدهای زیست‌محیطی، افزایش نابرابری اجتماعی و فردگرایی افسارگسیخته. اما این مسائل را از منظری عمیقاً شخصی روایت می‌کند: از دریچه‌ی زوجی که درگیر کشمکش با یکدیگر هستند. من فیلم را با در نظر داشتن پنه‌لوپه کروز و خاویر باردم نوشتم؛ آن‌ها هم نقطه‌ی آغاز و هم الهام‌بخش این پروژه بودند ــ نه فقط به این دلیل که از بااستعدادترین بازیگران امروز هستند، بلکه به این دلیل که خودشان نیز زوجی نمادین به شمار می‌روند. می‌خواستم عشق، وفاداری و بخشش را بررسی کنم و در عین حال، تماشاگر را آگاهانه در موقعیتی مبهم قرار دهم. دقیقاً از ما دعوت شده شاهد چه چیزی باشیم؟ نگاهی گذرا به واقعیت؟ داستانی تخیلی؟ یا نوعی بررسی فرامتنیِ حقیقت؟ از این منظر، «پناهگاه» از ما می‌خواهد سفرِ آشتی و دوباره به هم رسیدنِ یک زن و مرد را دنبال کنیم؛ دو نفری که یکدیگر را دوست دارند، اما اکنون، در میانه‌ی زندگی، باید راهی تازه برای ابراز این عشق پیدا کنند. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• معرفی فیلم پناهگاه | فلوریان زلر • وقتی یک معمار پروژه‌ای اخلاقاً بحث‌برانگیز را می‌پذیرد ــ ساخت یک پناهگاه زیرزمینی برای بقا برای یک میلیاردر حوزه‌ی فناوری ــ همسرش پس از هفده سال زندگی مشترک، شروع به زیر سؤال بردن ازدواجشان می‌کند. «پناهگاه» یک تریلر دراماتیک است که به بررسی چالش‌های عاطفی و اخلاقی یک زوج می‌پردازد؛ زوجی که با آغاز دگرگون شدن زندگی مشترکشان زیر تأثیر اضطراب‌های ناشی از جهانی روزبه‌روز نامطمئن‌تر، با ترس‌ها، تردیدها و دوراهی‌های اخلاقی‌ای مواجه می‌شوند که زمانه‌ی ما را شکل داده‌اند. • @CinemaJabe

• برنامه‌ی روز هفتم جشنواره‌ی ونیز • بخش رقابتی پناهگاه | فلوریان زلر کمپانی | کیسی افلک • بخش خارج مسابقه ماسک | الکس گیبنی • مسترکلاس با الن برستین • #Venezia83 • @CinemaJabe

"𝑺𝒘𝒂𝒍𝒍𝒐𝒘𝒔" 𝒃𝒚 𝑬𝒅𝒐𝒖𝒂𝒓𝒅 𝑴𝒂𝒏𝒆𝒕 • #Painting • @CinemaJabe

"𝑺𝒘𝒂𝒍𝒍𝒐𝒘𝒔" 𝒃𝒚 𝑬𝒅𝒐𝒖𝒂𝒓𝒅 𝑴𝒂𝒏𝒆𝒕 • #Painting • @CinemaJabe

جدول ارزش‌گذاری سوت و کور بخش افق‌ها. فیلم محسن قرایی «مراقب» را کلا دو نفر دیدند. یکیشان دو داده آن یکی یک. • #Venezia83 • @CinemaJabe

نمرات فیلم‌های داستانی خارج از مسابقه رو هم مشاهده می‌کنید. فیلم پاور شریدر «پایه‌های فلسفه» را بیشتر منتقدان دیده‌اند و میانگین نمره‌ی 2.5 را دریافت کرده. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• پس از گذشت تقریباٌ یک هفته از جشنواره نگاهی بندازیم به جدول ارزش‌گذاری منتقدان سایت مویر. ارزش‌گذاری‌ها از پنج هستند و اگر جلوی نمره‌ی منتقدی 🚪🚶گذاشته شده یعنی فیلم اون‌قدر براش بد بوده که از سالن سینما خارج شده. • از این دوازده فیلم اکران شده، تنها فیلمی که اکثر منتقدان آن را دیده‌اند و نمره‌ی تقریباٌ بالایی هم به آن دادند «عشق محتمل» لی چانگ‌دونگ است. ضعیف‌ترین فیلم‌ها هم «جایی برای درمان» و «جوهر» دنی بویل هستند. فیلم مارتین مک‌دونا «نه اسب وحشی» هم نمرات بدی نگرفته. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• معرفی فیلم غریبه | پائولو استریپولی • زنی به‌طور غیرمنتظره در آستانه‌ی خانه‌ی دخترش ظاهر می‌شود تا حقیقتی را درباره‌ی خانواده‌شان برای او فاش کند؛ حقیقتی که به پیمانی گره خورده که سال‌ها پیش با غریبه‌ای بسته شده بود. رازی که سال‌ها مدفون مانده بود، بازگشته تا بهای خود را طلب کند. • اسکرین‌دیلی در نقد خود می‌نویسد: همه با افسانه‌های پریان یا روایت‌های فاوستی آشناییم؛ داستان‌هایی که در آن‌ها موجودی فراطبیعی در ازای رهایی یا ثروتی در زمان حال، بهایی ویرانگر را در آینده‌ای دور طلب می‌کند. این مضمون در جدیدترین و جریان‌اصلی‌ترین فیلم پائولو استریپولی، فیلمساز ایتالیاییِ متخصص در ژانر وحشت هنری، به شکلی مؤثر به کار گرفته شده است‌. • #Venezia83 • @CinemaJabe

• معرفی فیلم نگاه به گذشته | هیروکازو کوریدا • کوریدا که چندماه پیش با فیلمی دیگر در جشنواره کن حاضر بود، با آخرین فیلمش که بازسازی انیمه‌ای به همین نام است به ونیز برگشته. داستان درباره‌ی دو دختر است. فوجینو، دانش‌آموزی محبوب و برون‌گرا، و کیوموتو، دختری گوشه‌گیر که از اضطراب شدید اجتماعی رنج می‌برد؛ دو دختری که به واسطه‌ی عشق مشترکشان به خلق مانگا با یکدیگر پیوند می‌خورند. کیوموتو به خاطر کارهای فوجینو در طراحی مانگا برای روزنامه‌ی مدرسه‌ی ابتدایی‌شان، او را تحسین می‌کند و آرزو دارد با او دوست شود. • اسکرین‌دیلی در نقدش می‌نویسد: ریتم‌ آرام و ملایم فیلم و تصویر دلسوزانه و انسانی‌اش از شخصیت‌ها می‌تواند عمیقاً تأثیرگذار باشد، اما فیلم در نهایت گرفتار چیزی می‌شود که شاید بهترین توصیف برایش «کم‌مایگیِ آزاردهنده» باشد. سستی و شکنندگی درام، با پیشروی داستان تشدید می‌شود؛ جایی که روایت با ایجاد یک جهش زمانی غیرمنتظره مسیرش تغییر می‌کند. فیلم از وزن و قدرت دراماتیک کافی برای پشتیبانی از چنین چرخش‌های مهم و اساسی در داستان برخوردار نیست. • #Venezia83 • @CinemaJabe

در جریان روز ششم از جشنواره‌ی فیلم ونیز، دو فیلم در بخش رقابتی اکران شدند؛ فیلم‌های «بازگشت به گذشته» ساخته‌ی هیروکازو کوریدا و «مارپیچ» ساخته‌ی پائولو استریپولی. دو فیلم هم در بخش خارج مسابقه به نمایش درآمدند: «حافظه‌ی بازداشت‌شده» اثر سابو و «اگر یک زن بکشدت به بهشت نمی‌روی» ساخته‌ی هالکات مصطفا. به الن برستین، بازیگر فیلم‌هایی مانند «مرثیه‌ای برای یک رویا» هم به پاس یک عمر فعالیت هنری، شیر طلایی ونیز اهدا شد. • #Venezia83 • @CinemaJabe

"وقتی نقشی کلاسیک را بازی می‌کنی، نباید بگذاری نگرانی به سراغت بیاید. من به هر حال آدم درون‌گرایی هستم. بازی کردن نقش آن دختر برون‌گرا در «صبحانه در تیفانی» سخت‌ترین کاری بود که در تمام عمرم انجام داده‌ام. اگر می‌ایستادم و به مقایسه شدن با کسانی که پیش از من نقش الیزا را بازی کرده بودند فکر می‌کردم، کاملاً خشکم می‌زد. اما من این نقش را دوست داشتم. الیزا آسیب‌پذیر است، اما از قدرت درونی زیبایی برخوردار است. خودم را وادار کردم مشکلات را فراموش کنم. خودم را تمام‌وکمال در نقش انداختم و سعی کردم آن را به خودم تبدیل کنم." ➖آدری هپبورن ▫Audrey Hepburn and George Peppard on the set of Breakfast at Tiffany’s (1961) • @CinemaJabe

"𝑻𝒉𝒆 𝑨𝒏𝒈𝒆𝒍 𝑺𝒖𝒓𝒖𝒔𝒉 𝑹𝒆𝒔𝒄𝒖𝒆𝒔 𝑲𝒉𝒐𝒔𝒓𝒐𝒘 𝑷𝒂𝒓𝒗𝒊𝒛" 𝒃𝒚 𝑴𝒖𝒛𝒂𝒇𝒇𝒂𝒓 '𝑨𝒍𝒊 • #Painting • @CinemaJabe

• معرفی فیلم زن ناشناس | مای اِلتوخی • ماری، پرستار بچه و خدمتکار جوان، قرار است با کریستین، بیوه‌ی ثروتمند و سالخورده‌ای که برای او کار می‌کند، ازدواج کند. اما ماری رازی دارد. او در دوران جنگ جهانی دوم با یک سرباز آلمانی رابطه‌ای عاشقانه و صمیمی داشته. حالا گذشته‌ی ماری گریبانش را می‌گیرد و او ناچار است هر کاری انجام دهد تا جایگاه تازه‌اش را به‌عنوان بانوی خانه در آشوب پس از جنگ حفظ کند. • در بیانیه‌ی کارگردان آمده: سوتلانا آلکسیویچ، نویسنده‌ی بلاروسی در کتابش می‌نویسد: «جنگ چهره‌ای زنانه ندارد.» این فیلم به شخصیت‌های زنِ الهام‌گرفته از تاریخ که کمتر صدایشان را شنیده‌ایم یا حضورشان را دیده‌ایم، مجال سخن گفتن می‌دهد و می‌کوشد وضعیت انسانی زنانی را که در میدان داستان حضور دارند، روشن‌تر کند. «زن ناشناس» به موضوع بدن زن به‌مثابه میدان نبرد می‌پردازد؛ از دریچه‌ی «همکاران افقی» ــ عنوانی برای زنانی که در سراسر اروپا، در جریان جنگ جهانی دوم، با سربازان ارتش‌های اشغالگر وارد رابطه و معاشرت شدند و پس از پایان جنگ، با پیامدهای سنگین و دردناکی روبه‌رو شدند. • #Venezia83 • @CinemaJabe