《ساحل سراج》

رهايى تا به خوارى اوفتد، زنجير پيدا شد خميدن بار ِگردن تا شود، شمشير پيدا شد قلم تا بشكند در پيش گاه برج خود رأيى حمايت را براى «هرچه گويى»، تير پيدا شد دهد وحشيگرى تا فُرجه بر معصوم آزارى پلنگان ِ نهان در بيشه را، نخجير پيدا شد براى ساده لوحان، تا همه افسانه سازى ها قبول خاطر افتد، حيله ى تعبير پيدا شد بپوشاند كه تا فرياد هاى غرقه در خون را حجاب قدسى ى از پرده ى تكبير پيدا شد براى حيله بازى هاى اهل خرقه و چوخا مراد كاملى چون حضرت تزوير پيدا شد! و جنت چون شلوغى را به خوبى بر نمى تابيد جهنم باز كرد آغوش خود، تقصير پيداشد! به هرجا همت استاده گى ها شانه خالى كرد موَجَه تا شود بى عرضه گى، تقدير پيدا شد براى دلخوشى، با خاطرات دور شادى ها هر ازگاهى كه تا كارى كند، تصوير پيدا شد . ✍️ سید ضیاءالحق سخا