Saved Messages

‏آدم‌ها را اغلب، دوبار از دست می‌دهیم. بار دوم وقتی است که خواب‌شان را نمی‌بینیم دیگر، و این دومی آغاز اندوه‌باری است برای فراموش کردن جزییاتی از او که مهم بودند.

آدمی ناگهان با خود می‌اندیشد که چه‌قدر در طول زندگی به‌خاطر نداشتن کسی برای پناه بردن، افسوس خورده و رنج کشیده است. به راستی که اندوه بی‌پناهی، سخت استخوان‌سوز است.

کل بردهای دنیا، صدقه‌سر یه خنده‌ت عزیزدلم.

در زمانه‌ای که انگار هرکسی وظیفه‌ی خود می‌داند درباره‌ی هر موضوعی نظر بدهد، پناه می‌برم به سکوت. به آشیانه‌ی نامرئی کوچکی که به یادم می‌آورد هر آدمی در تمام زمینه‌ها، صاحب‌نظر نیست. ابراز وجود کردن‌ مداوم و تصور مرکز جهان بودن و دهان‌هایی که بی‌وقفه می‌جنبند، شبیه زیستن در سیاره‌ای بیگانه است. باید فرار کرد و به لایه‌های زیرین سکوت گریخت. پروفایل‌هایی که به صاحبان‌شان این تصور را می‌دهند که علامه دهراند و همه به نظرات درخشان‌شان نیاز دارند، همه‌مان را به بلندگوهای متحرکی تبدیل کرده که فقط اصوات و کلمات را گاهی بی‌آن‌که چندان نظم و منطقی هم داشته باشند‌، منتشر ‌کنیم. سکوت شبیه نقطه‌ای‌ست که در انتهای جمله‌ای معنادار می‌گذاری، صبری که اجازه می‌دهد مغزت را به کار بیندازی و خویشتن‌دارانه خاموشی را انتخاب ‌کنی! مثل دمی ایستادن در سایه، وقتی که آفتاب از مستقیم‌ترین زاویه می‌تابد. سکوت، تاریکی خوشایندی است که فرصت فکر و تماشا را به تو می‌دهد، می‌گذارد در سایه‌اش کمی اطراف هر موضوع بچرخی و زاویه‌های متفاوت را در آن هنگام که دیگران عجولانه می‌خواهند در صف ابراز نظر از هم جلو بزنند، کشف کنی. سکوت مکثی‌ست در هیاهوی هستْ بودن، دهن‌کجی به دنیایی که‌ در آن، خاموشی به معنای فراموشی است.

‏ما از آنان که به خنده‌هایمان حسادت می‌کردند، غمگین‌تر بودیم.

زندگی یک جور عجیبی از بلاتکلیفی‌ست که مدام انسان را با ترفندهای مختلف به دلخوشی‌های موقت که بوی نجات می‌دهند، امیدوار می کند.

که هم انجام هرکاری بی‌فایده به‌نظر می‌رسد و هم کاری نکردن منجر به افسوس و تلفات است، معلق و مردد در میانه‌ی سرمای زندگی در انتظار نور و گرمای تو نشسته‌ایم، عزیزدلم.

تو فکر کردی آدم از چه چیزهایی میمیرد؟ خیلی چیزها! خیلی چیزهای بیشتری از گرسنگی و خفگی و سکته و اینطور چیزها، مثل خستگی، مثل ناامیدی و مثل اندوه.

برای بار هزارم ..

اگر بپرسی مشکل چیست و من چرا این‌قدر غمگینم، پاسخ می‌دهم که چون در این خانه گل و گیاهی نیست! هیچ سبز زنده‌ای نیست. احتمالاً می‌خندی و می‌گویی: «همین؟» بله همین. این کامل‌ترین جوابی‌ست که می‌توانم به چنین سوالی بدهم! این یعنی در این خانه کسی حوصله ندارد از چیزی مراقبت کند. یعنی این خانه روشنی مطلوب را ندارد. یعنی آدم‌های این خانه از هم خسته‌اند، از خودشان خسته‌اند. یعنی امید در این خانه گم شده و ما برای پیدا شدنش تلاش نمی‌کنیم. یعنی همه‌چیز آن‌قدر به هم ریخته است که انگار سامان گرفتنش محال است! هیچ گلدان بزرگی و هیچ گل زیبایی و هیچ ساقه‌ی بلندی و هیچ برگ پهنی نمی‌تواند این فاصله‌ها را پر کند.

فروغ عزیز. بعضی وقت‌ها آدم دیگر دلش نمی‌خواهد دوستت‌دارم‌های آدم‌های اطرافش را بشنود. از گل و هدیه و غافل‌گیری خسته می‌شود. عوضش دوست دارد آدم‌های مهم زندگی‌اش چه دور و چه نزدیک هوایش را داشته باشند. حمایتش کنند. اگر زمین افتاد دستش را بگیرند. اگر چند روزی ازش خبری نشد برایش بنویسند. اگر خواست کاری را شروع کند تشویقش کنند. اگر کاری را خوب انجام داد به‌اش افتخار کنند. دوست‌دارد هر از چند گاهی تعریف بشنود. در روزهای مهم زندگی‌اش کنارش باشند. دوست‌دارد بداند بقیه برای داشتنش تلاش می‌کنند. بفهمد که برای بقیه مهم است.آدم دوست دارد همیشه به امید کبریت روشنی که گرما می‌دهد سرمای قلبش را کم‌تر کند. حالا این کبریت می تواند تک جمله‌ای باشد. نگاهی باشد. لبخندی باشد. بودنی باشد.این هم یک جور ابراز علاقه است. مگر نه؟

*/انسانها همینطوری مثل نقل و نبات از اطرافم حذف میشن و نمیدونم باید چه برداشتی بکنم و آیا اصلا نیاز به جایگزین دارن یا نه.انقدر سریع اتفاق میفته که فقط میتونم بپذیرمش و با خودم بگم خب دیگه ندارمش، تموم شد.از طرفی از آشنایی با آدمهای جدید میترسم و اجازه نمیدم کسی وارد دایره امنم بشه.از اینجا مونده و از اونجا رونده‌ام.در کل از روابط خیلی خسته‌ام و احساس میکنم خیلی وقت و انرژی برای بیهوده‌ها میذارم.کاش همه روابط در هر مدل و قالبی از وسطشون شروع میشد، امیدوارم بفهمید چی میگم.

من آنقدر زیاد رویا بافته‌ام و کم‌تر زیسته‌ام، که گاهی سه ساله‌ام، اما روز بعد اگر خوابی که دیده‌ام محزون باشد سیصد ساله‌ام. تو اینطور نیستی؟ در لحظاتی به نظرت نمی‌رسد که در آستانه‌ی آغاز زندگی هستی و زمانی دیگر سنگینی چندین هزار قرن را روی دوش خود حس نمی‌کنی؟

شخص يهتم لمكان الهمزة، و نقطة نهاية الجملة، والفاصلة بين الكلام، أتتوقع أن يفوت تفاصيل وجهة؟ چگونه از كسی كه به مكان همزه و نقطه آخر خط و فاصله بين كلمات اهميت ميدهد انتظار داری جزئيات صورتت را ناديده بگيرد؟

‏و هر بار که شادی سراغم را گرفت، غمگین شدم که با تو تقسیم نمی‌کنم.

موسی علیه‌السلام در مناجات با خدا عرض کرد خدای من، کدام آفریده‌ات را بیشتر دوست می‌داری؟ فرمود آن‌کس را که چون محبوبش را از او بگیرم، یا من آشتی باشد.

آن‌که یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست، حال وقتی به لب پنجره می‌آیی، نیست‌.