Saved Messages

دلم می‌خواد دوباره توو سرمای بهمن، باهم درمورد چرایی خلقت حرف بزنیم و من ندونم به صدات توجه کنم، به حرکت دستت یا به چشمای مشتاقت؟

یکی از شب‌هایی که خوابت نمی‌برد، وقتی که دستش را از روی تنت برمی‌داری و خودت را از آغوشش جدا می‌کنی تا بتوانی از این پهلو به آن پهلو شوی، در تاریکی، میان گرمای شهوت‌انگیز اتاق، می‌شود لحظه‌ای به من فکر ‌کنی یا خیانت در مرامت نیست؟

می‌دونید چیه؟ وقت حرف زدن نیست. وقت سکوت کردن و رفتنه.

پس از لحظه ای سکوت زیر لب زمزمه کرد که من آدم عجیبی هستم و بدون شک مرا دوست دارد اما شاید روزی به همین دلیل از من متنفر شود. آلبر کامو

کوچکترین ناملایمتی می‌تواند مرا فرسنگ‌ها از آدم‌ها دور کند و باعث شود دوباره به نقطه‌ای امن و دور افتاده‌ پناه ببرم. جایی پشت دیوارهایی بلند و مستحکم که دست هیچ‌کس به من نرسد. و حالا؛ به اندازه‌ای با این دنیا و آدم‌هایش احساس بیگانگی و حتی غربت دارم که ترجیح می‌دهم سکوت کنم، فقط نظاره‌گر باشم و در بطن هیچ ماجرایی نباشم. هیچ ماجرایی.

یکی از شب‌هایی که خوابت نمی‌برد، وقتی که دستش را از روی تنت برمی‌داری و خودت را از آغوشش جدا می‌کنی تا بتوانی از این پهلو به آن پهلو شوی، در تاریکی، میان گرمای شهوت‌انگیز اتاق، می‌شود لحظه‌ای به من فکر ‌کنی یا خیانت در مرامت نیست؟

طبیعت انسان این‌طور ایجاب می‌کند که بعد از شکست، یعنی هرگونه ناملایمتی؛ محتاط‌تر و کم‌خطاتر عمل کند. اما من خطرپذیرتر و بی‌‌پرواتر از قبل ادامه می‌دهم و این نوعی کدورت و کینه از خویشتن است.

باید برایت بنویسم از تمام چیزهایی که قادر به گفتن‌شان نبوده و نیستم. که تنها دست‌آویزم نوشتن است. اما کلمه‌ای برای نوشتن در سرم نیست و شاید روزی این تناقض بزرگ جانم را بگیرد.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ای غایب از نظر به فدای امامتت❤️

آقا مبارک است ردای امامت.

دیشب که اتفاقی از کنارم رد شدی و گرم گفت و گو بودی، گفتی عزیزم؛ و من تن‌رعشه گرفتم که جز من کی عزیز تو شده؟!

دیشب که اتفاقی از کنارم رد شدی و سرگرم صحبت بودی، گفتی عزیزم؛ و من تن‌رعشه گرفتم که جز من کی عزیز تو شده؟!

همه‌ی ما، پشت نقاب بزرگسالی‌هایمان، کودکی‌ست نیازمند به عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی‌.

همه‌ی ما، پشت نقاب بزرگسالی‌هایمان، کودکی‌ست نیازمند عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی‌.

همه‌ی ما، پشت نقاب بزرگسالی‌مان، کودکی‌ست نیازمند عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی‌.

آخر واقعا چطور می‌شود آدم خوشحال باشد از این که ساعت ۶:۳۰ با زنگ ساعت بیدار بشود، از تخت بیاید بیرون، لباس بپوشد، زورکی چیزی بخورد، مسواک بزند، شانه کند، و بعد از یک نبرد طولانی با ترافیک، برسد جایی که در واقع زور می‌زند برای کس دیگری کلی پول دربیاورد و درنهایت هم ازش می‌خواهند بابت این فرصتی که در اختیارش گذاشته شده، قدردان باشد؟ • هزار پیشه