Saved Messages

من بارها توی دهن نهنگ افتادم و نجاتم دادی، بارها توی ته چاه انداختنم و بیرونم آوردی، بارها افتادم وسط آتیش و بهم سرد کردی، بارها برام دریا رو شکافتی، بارها سوار کشتی‌م کردی. اما من هنوزم مثل بار اول میترسم گهواره‌ی بچه‌م رو محکم هل بدم. تو برای بار هزارم می‌گی "ما گرفتیم انچه را انداختی. دست حق را دیدی و نشناختی؟" من برای بار هزارم نشناختم. برای بار هزارم با ترس و لرز هل میدم. بی‌تابی می‌کنم، کم‌صبری می‌کنم، می‌گم چرا من؟ اما ته دلم منتظرم وقتی دارم دنبال آتیش می‌گردم تو دوباره مبعوثم کنی.

رحمة واسعه‌ات دست مرا می‌گیرد.

یک روز خودم را خواهم بخشید از آسیبی که به خویش روا داشتم، از آسیبی که اجازه دادم دیگران بر من روا دارند و چنان محکم خویش را در آغوش خواهم کشید که هرگز ترکِ خود نکنم.

از نردبان بودن، بسیار غمگینم:)

همه‌ی وقت‌هایی که دارم برای عوض‌کردن چیزی از درون خودم به‌شکل مذبوحانه‌ای تلاش می‌کنم و می‌خوام ادای چیزهایی رو دربیارم که در من و برای من نیست، اون صدای عاقل توی دلم نهیبم می‌زنه که حداقل به حرمت تموم اون آدم‌حسابی‌هایی که تو رو همین‌طور با تمام این نواقص و کاستی‌ها باور دارن، از سرزنش‌کردن خودت و تبدیلش به چیزِ دیگه‌ای دست بردار. خودت باش، مگه خودت‌ بودن چشه ؟

بعضی وقت‌ها احساس می‌کنم که هیچ‌چیز معنی ندارد! در سیاره‌ای که میلیون‌ها سال است با شتاب به سوی فراموشی می‌رود، ما در میان غم زاده شده‌ایم. بزرگ می‌شویم، تلاش و تقلا می‌کنیم، بیمار می‌شویم، رنج می‌بریم، سبب رنج دیگران می‌شویم، گریه و مویه می‌کنیم، می‌میریم! دیگران هم می‌میرند و موجودات دیگری به دنیا می‌آیند تا این کمدی بی‌معنی را از سر گیرند.

صحبتی از تو به میان نیامد إلا آن‌که لبانم به تبسم گشوده شد. گویی تو همچون «عید» هستی و دیگران، باقی روزها.

داستان دست‌ها.

تنها نشده‌ام، تنها مانده‌ام. من هرگز کسی را آن‌گونه که تنها نباشم در کنارم نداشته‌ام و یک تنها، هرگز تنها نمی‌شود، تنها می‌ماند. تنهاتر و ترتر‌.

من می‌خواهم بدانم که، راستی راستی، زندگی یعنی این که توی یک تکه جا، هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ؛ یا این که طور دیگری هم توی دنیا می‌شود زندگی کرد؟.. - ۸ -

بی‌اعصاب و بی‌حوصله شده اما هنوز برای تو وقت دارد. کم حرف می‌زند و کم ارتباط می‌گیرد، اما تو در خط مقدم توجه و ارتباطاتش ایستاده‌ای. از دنیا و آدم‌ها بریده و تو آن رشته‌ی اتصال باریکش به جهان هستی! کدام دوست داشتنی فراتر از این‌ است که کسی در نهایت بی‌حوصلگی‌هایش، حوصلهٔ تو یک نفر را داشته باشد؟!

پیش‌تر رویاها و احتمال رسیدن به آن‌ها مدتی دلم را خوش می‌کرد اما حالا به محض آن‌که رؤیایی در سرم شکل می‌گیرد، در همان لحظه رنگ می‌بازد.

و ما دلمان روشن است به اشكِ شوقِ بعد از اندوه‌ها... @havakhoshast

و ما دلمان روشن است به اشكِ شوقِ بعد از اندوه‌ها... @havakhoshast

چه‌قدر حرف نگفته به محضرت دارم ‏چه‌قدر سينه‌ي من تنگ و روي تو زيباست، عزیزِ من.

روحم یك استادیوم خالی است، خالی بعد از تمام شدن بازی، رفتن بازیکنان و تماشاچیان و بسته شدن درها و هیچیِ خسته و بلاتکلیف مانده در فضا و خرده ریز ریخته و پاشیده با نورافکن‌های خاموش و سکوتى باورنکردنی، شبیه مرگ که ناگهان درهای زندگی را می‌بندد و در خلوت خود به خواب تاریك عمیق فرو می‌رود؛ در بن ریشه‌های تاریکی، آن‌جا که نور نیست و کسی نمی‌تواند چشم باز کند. از چیست؟ خستگی؟ خستگی پس از پایان کار؟ احساس تهى بودگی پیش از شروع کار دیگر و ترس از بیابان خشك، بی‌راه و بی‌گیاه درون خود؟

وقتی که همه مرا به کوبیدن دَرهایی که می‌بستم، می‌شناختند؛ من برای آرام بسته شدن دَرِ خانه‌ی تو، دستم را لای در گذاشتم.

به هیچ کاری نمی‌توانم علاقمند بشوم و اصلاً مسائلی برایم پیش آمده که گفتن و یا نوشتنش هم احمقانه به نظرم می‌آید. فقط می‌دانم که خسته هستم و هیچ چاره‌ای هم ندارم و یا دارم اما حوصله کوچک‌ترین اقدام، حتی تکان دادن سر انگشت را هم ندارم.

در هم تنیده‌.