Saved Messages

و ضحیٰ ، والیل إذا سجیٰ ، ما ودعکَ ربكَ و ما قلیٰ.

از یک جایی به بعد هم آدم شروع به آب رفتن می‌کند و مانند بادکنکی که درش را سفت نبسته باشند، هی کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود و هی آدم‌های بیشتری دیگر درونش جا نمی‌شوند و هی بیشتر خودش برای خودش می‌ماند و خودش … @donntnow |

دلم می‌خواست کسی رو داشتم که با سر پایین بهش می‌گفتم: ببین من باز هم نتونستم! و به جای نه بابا این‌سری حتماً می‌تونی، می‌گفت: فدای سرت که نتونستی، زندگی همینه.

این‌جا چنان ناامن و ناپایدار است که اگر تنها برای یک ساعت، از کسی جدا شوی ممکن است مجبور شوی در ابدیت به دنبال او بگردی!

‏روابط انسانی واقعا پیچیده‌ست! این‌قدر پیچیده‌ست که گاهی دوست داری گاوی باشی در علف‌زاری سبز ولی به‌جاش هیچ‌وقت به واقعیت‌های درونی آدم‌ها پی نبری.

از حضور پررنگ و مداوم بعضی از آد‌م‌ها در ادوار مختلف زندگی، حالا فقط یک عکس و اسم در سین استوری‌ها باقی مونده. زندگی همینه گمونم. پر از آدم‌های موقت،صمیمیت‌های مقطعی.

از اینکه با یکی راحت و خوب برخورد میکنم و بعد طرف فکر میکنه فاز خاصی باهاش دارم متنفرم

آن‌هایی که زندگی باعث آسیب‌دیدنشان شده و روزهای سخت و تاریکی را پشت سر گذاشتند تا از آن آسیب، عبور و حل و فصلشان کنند، به مراتب برایم قابل اعتمادتر از آن‌هایی‌ هستند که زندگی سالم و نرمالی را تجربه کرده و پنجه به صورت زخم‌های روانی، ظلم و ناپایداری نزده‌اند.

آن‌هایی که زندگی باعث آسیب‌دیدنشان شده و روزهای سخت و تاریکی را پشت سر گذاشتند تا از آن آسیب، عبور و حل و فصلشان کنند، برایم به مراتب قابل اعتمادتر از آن‌هایی‌اند که زندگی سالم و نرمالی را تجربه کردند و پنجه به صورت زخم‌های روانی، ظلم و ناپایداری نزده اند.

دعای خیر؟خدا به هیچ بنی‌بشری جز اهل‌بیت محتاجتون نکنه.

من شیفته‌ی چیزهای آرام و ملایم هستم. عطر‌های ملایم، بوسه‌های ملایم و لمس‌های آرام و ملایم.

فکر می‌کردم اگه به اندازه‌ی کافی برای هرکسی یا هرچیزی تلاش کنم، حتی اگه در پایان این تلاش‌ها به نتیجه‌ی دلخواهم ختم نشه بابتش پشیمون نمی‌شم. چرا که به اندازه توانم براش جنگیدم. اما این‌طور نبود. بعدها بخاطر تمام اون تلاش‌های احمقانه خودم رو سرزنش کردم که چرا زودتر ازش دست نکشیدم؟ چرا این‌قدر پیش رفتم وقتی همه‌چیز مثل روز روشن بود؟ می‌دونی؛ همه‌ی این‌ها بهونه‌ست. آدم فقط دنبال یه دلیل می‌گرده یقه خودشو بگیره، چون ما زورمون فقط به خودمون می‌رسه نه مقصر اصلی.

هر فـراری، به قـرار نمی‌رسد. فرار را بر قرار ترجیح مده.

خاطرات برایم قد علم کرده‌اند و سینه سپر کرده و جلو می‌آیند. در مقابلشان کم می‌آورم، دیگر نمی‌توان جنگید! راه مقابله من فرار است آن‌قدر فرار می‌کنم که خودم را هم گم می‌کنم. فرار از احساسم، فرار از خاطراتی که تشنه به خون من هستند، فرار از دلتنگی‌هایی که به ناحق زندانی شده‌اند و حق بیرون آمدن ندارند. اکنون آن‌ها طغیان کرده‌اند و دارند مرا از پای درمی‌آورند، ذره ذره سرزمینم را اشغال می‌کنند. سقوط کرده‌ام و چیزی جز این نمی‌بینم. نمی‌توانم مثل فیلم‌ها در سیاهی قهرمان شوم. خاطراتت قدرتمند بودند و دلتنگی‌ام آن‌ها را در زندان وجودم تقویت کردند تا علیه من به پا خیزند؛ وقت فرار است.

همه را مدیون توام. زمانی که تو را ملاقات کردم ویران شده بودم. تو مرا ساختی، دستم را گرفتی و بلند کردی. من هم تو را مثل یک تکه نان بوسیدم، روی پیشانی‌ام گذاشتم و عزیز و مقدس دانستمت. و عشق پدیدار شد، عشق! • جمال ثریا / نامه به زحل ؛ برگردانِ لیلی خدایی

می‌خندم، کار می‌کنم، برای زندگی‌ام برنامه می‌ریزم، حواسم هست چی‌کار کنم چی‌کار نکنم. اما حالم خوب نیست. می‌دونی؟

*فرار.