𝒔𝒊𝒍𝒆𝒏𝒄𝒆

داستانای کلاسیک و آدمایی که کلاسیک می‌خونن>>

برای هر کاری فعلا زیادی گرمه..

سعی می‌کنم حواسم را پرت کنم، کتاب بخوانم، غذای خوب بخورم، فیلم خوب ببینم، آهنگ خوب گوش کنم، نامه‌های قشنگ بنویسم، با گل‌ها و درختان حرف بزنم، چیزهای قشنگ بپوشم، برقصم و آواز بخوانم؛ اما درنهایت یک‌جا، در گوشه‌ای، به‌طور ناگهانی بازهم احوالاتی سراغم می‌آیند که غرقم می‌کنند و فرصتِ زندگی کردن را از من می‌گیرند.

«من ازت مراقبت می‌کنم چون هیچکس از من مراقبت نکرد و می‌دونم این چه حسی داره.»

خیلی دوستشون داشتم:)🐋🌊

🍃

00.00🐋

اما «وقت داشتن» و «وقت ایجاد کردن» زمین تا آسمون باهم فرق دارن.

📸

تو که نمیدانی اما آدمی به نقطه ای می رسدکه پی میبرد قرار نیست « هیچ » اتفاق تازه ای رخ دهد اما صبر می کند صبر می کند صبر..

زندگی دقیقا از همان‌جایی سخت می‌شود که روی تک تک جزئیاتِ مراودات و آدم‌ها دقیق می‌شوی، تمام حرف‌ها و رفتارها را تحلیل می‌کنی و پشت تمام نگاه‌ها دنبال معنا می‌گردی. نه این‌که همیشه اشتباه کنی! در جهان عده‌ی کمی هم هستند که اتفاقا می‌فهمند، زیاد هم می‌فهمند و زیاد هم اهمیت می‌دهند، اما همین اهمیت دادنِ زیاد و همین فهمیدنِ زیاد، فرصت زیستن را از آنان می‌گیرد و نابودشان می‌کند. گاهی آدم به عمق می‌رود، آنقدر که دیگر نفسی برای بازگشت ندارد. باید محتاط بود و به نیمه‌های راه نرسیده، بازگشت و روی عمق مسائل و آدم‌ها آنقدرها دقیق نبود. همان بودن و ماندن روی سطح، کفایت می‌کند... #نرگس_صرافیان_طوفان‌

پرسیدن این سوال "که چرا انقدر ساکتی ؟" از فردی که کم حرفه همونقدر بی ادبانس که به فردی که داره حرف میزنه بگی چرا انقدر حرف میزنی ؟!

پشت اَبرا نور هنوز نفس می‌کشه!☁️

نیاز دارم یه کوله ی پر از کتاب و خوراکی و یه دوربین بردارم، دستِ آدم موردعلاقه م رو بگیرم و برای مدت طولانی ای گوشه گوشه ی دنیا رو بگردیم..