آلبرکاموییسم

انسان هر چه سیاه روز تر باشد یا قومی هر قدر زیرپا افتاده‌تر و بینوا تر باشند، امید اجر اخروی و رویای بهشت در دلشان ریشه دارتر است. خاصه وقتی صدهزار مبلغ مذهبی مدام بر آتش این امید بدمند و منافع خود را در آن بجویند. جن زدگان اثر #فئودور_داستایوفسکی @albertcomus

روزی می رسد که افول خود را می بینی، به گذشته می نگری اما دیگر شباهتی نمی یابی و چه بدتر است وقتی که این افول در اوج جوانی اتفاق می افتد. #آلبر_کامو @albertcomus

ما هنر کردیم که شکوفا شدیم، در جایی که نوری برای رشد نبود، قد کشیدیم، در جایی که سقف‌ها کوتاه بودند و پرواز کردیم، در جایی که بال‌هامان به زنجیر بود... ما هنر کردیم که زیستیم، جان‌سخت بودیم و دوام آوردیم، در جایی که دوام آوردن، بعیدترین احتمالِ ممکن بود! @albertcomus

تا زمانی که تودۀ مردم برای بهبود حال یکدیگر احساس مسئولیت نمی کنند در آن جامعه هرگز عدالت اجتماعی تحقق نخواهد یافت... #هلن_کلر @albertcomus

اندوخته‌هایم را چون می‌نگرم‌، تنها انبوه غم‌انگیزی از خاطره می‌بینم حسین منزوی @albertcomus

به آرزو نرسیدیم و دیر دانستیم که راه دورتر از عمر آرزومندست #هوشنگ_ابتهاج @albertcomus

عمر بیکرانی را باید در پیش گیرم که همیشه و هنوز آیینه‌ای از توست هر بامداد باید آن را دیگر بار کنار هم بگذارم. از آن زمان که رفته‌ای مکان‌ها چه بیهوده و بی‌معنا شده‌اند مثل سوسوی چراغ‌ها در روشنایی روز. عصرها که شاه‌ نشین خیال تو بودند، موسیقی‌هایی که در ترنمشان انتظار مرا می‌کشیدی، واژه‌های آن زمان‌ها، همه در دستان من خرد و خراب خواهند شد. در کدام گودال باید روحم را پنهان کنم تا نبودن تو را نبینم که همچون زِل آفتاب ثابت و بی امان بر من می‌تابد؟ نبودن تو مرا در میان می‌گیرد همچون ریسمانی دور گردنم همچون دریایی که در آن غرق میشوم. #خورخه_لوئیس_بورخس @albertcomus

هیچ چیز، هیچ‌گاه پایان شاعرانه‌ای ندارد همه‌چیز تمام می‌شود، و ما از آن شعر میگوییم آن همه خون هرگز زیبا نبود فقط سرخ بود و همین @albertcomus

تا مدت ها دل شکسته بودم. دل شکستگی مثل غصه نیست که شب بخوابی و صبح بیدار بشی و تموم شده باشه، دل شکستگی تجربه‌ی یک مرگه، از دست دادن و تنها شدن،  دل شکستگی تجربه‌ی از دست دادنِ تکه‌های بزرگی از قلبه. @albertcomus

افکارم آرام آٰرام در میان تاریکی پولک نقره ای به آسمان شب می دوختند و من به برکه ی کوچکی که عکس ستارگان پولکدوزی شده در آن افتاده بود چشم دوخته بودم تکه ی کمی از جهانی بسیار @albertcomus

اما ساحل زخم من ناپیداست و هیچ سرزمینی مرهمی نیست برای تنهایی آنکه بزرگترین تبعیدش در درون خویشتن است. نزار قبانی @albertcomus

فرار می‌کنم از دردها به آغوشت به عطر میخک خشکیده روی تن پوشت به دست‌های نجیب‌ات که عین باران است به صبح ساکت دریا نگاه خاموشت که باز سر بگذارم به روی شانه تو و بی اراده بگریم دوباره بر دوشت… @albertcomus

هست در کویِ تو هر ساعت تماشایی دگر مردن آن‌جا بِه که بودن زنده در جایی دگر سرگذشتِ تن مپرس از ما که در طوفانِ اشک غرقه شد هر پاره زآن کشتی به دریایی دگر @albertcomus

آدم‌هایی که روح بزرگی دارند، عقده‌های کمتری دارند، شعور بیشتری دارند و قلب مهربانتری، برای همین نباید از آنها ترسید. اما آدم‌های کوچک و حقیر با عقده‌های بزرگ ترسناکند، چون از صدمه زدن به دیگران هراسی ندارند. #چارلی_چاپلین @albertcomus

آرام بودن در شرایط سخت، به این معنا نیست که شخص فکر می‌کند شرایط جالب یا قابل قبول است! بلکه بدین معناست که عصبانیت و تلاطم چیزی را تغییر نمی‌دهد... #آلن_دو_باتن @albertcomus

تدبیر کنم هر ‌شب تا دل ز تو بر‌گیرم چون روز بر‌آرد سر ، مهرِ تو ز‌ سر گیرم دل با تو در‌آمیزم کآمیخته‌ای با جان جانی دگرم باید، تا یار دگر گیرم #نظامی @albertcomus

‌‌ ‌ مویِ سپید را فلکم رایگان نداد این رشته را به نقدِ جوانی خریده‌ام. @albertcomus

می گویی چرا غمگینی؟ من آیینه‌ی توام ای وطن... #شمس_لنگرودی @albertcomus

در جواب ابلهان، آن‌قدر خاموش ماندم كه گفتند حرف حساب جواب ندارد! #محمود_دولت‌آبادی @albertcomus

انگار تمام آنچه دوست داشتم، از من دزدیده‌ اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند، کافی نخواهد بود... #فرانتس_کافکا @albertcomus