Ашъору афкор

Шабро агар аз мурдадилӣ зинда надорӣ, Ҷаҳде куну домони саҳаргоҳ нигаҳ дор! Соиби Табрезӣ

Илоҳӣ, Ту бар раҳмати Худу ман бар ҳоҷати хеш, пас, Ту тавонгарию ман дарвеш.

Ё Раб, зи карам ба ҳоли ман раҳмат кун, Бар ин дили нотавони ман раҳмат кун. Дар синаи дардманди ман роҳат неҳ, Бар дидаи ашкбори ман раҳмат кун. Абдуллоҳи Ансорӣ, “Муноҷотнома”.

Нафси саркашро мусаххар ақли пуртадбир кард, Саг чу шуд девона ӯро метавон занҷир кард. Сайидои Насафӣ

Шукуҳу авҷу волоӣ на шаъни ҳар касе бошад, Кабӯтар болу пар дорад, вале шоҳин нахоҳад шуд. Алӣ Умронӣ

Нашуд кам чизе аз хуршед, баъд аз қарнҳо тобиш, Зи исору ҷавонмардӣ касе мискин нахоҳад шуд. Алӣ Умронӣ

Зи мулки поктинатҳо дили чиркин нахоҳад шуд, Садоқатпешаро ҳаргиз назар бадбин нахоҳад шуд. Мурувватро амал бояд, ки вақти талхкомиҳо, Зи ҳалво гуфтани мардум даҳан ширин нахоҳад шуд. Алӣ Умронӣ

Ҳар чи оташ сар кашад, охир таназзул мекунад, Дона аз уфтодагӣ сайри такомул мекунад. Эй ки бо гарданфарозӣ толиби шахсиятӣ, Ғунчаи шахсият аз уфтодагӣ гул мекунад. Алӣ Умронӣ

Чашми занбӯри асал парвонаеро диду гуфт: — Оқибат ишқи ту моро хонавайрон мекунад! Лоадрӣ

Ёри мардони Худо бош, ки дар киштии Нӯҳ, Ҳаст хоке, ки ба обе нахарад тӯфонро. Ҳофизи Шерозӣ

Гуфта будӣ дарди дил кун гоҳ бо ҳамсуҳбате, Ку рафиқи роздоре, ку дили пуртоқате?! Фозил Назрӣ

Лутфи беҳад арзиши меҳру вафоро бишканад, Ҳар матое аз фаровонӣ, баҳоро бишканад. Дастгирӣ гар кунӣ аз ҳар касе, ҳушёр бош, Кӯр агар бино шавад, аввал асоро бишканад. Ҳадду марзи хешро бо ҷону дил маҳфуз дор, Як таҷовузгар гаҳе ҷуғрофиёро бишканад. Гар қабои фохири шоҳон бипӯшад соиле, Шоҳ нахоҳад шуд, вале қадри қаборо бишканад. Алӣ Умронӣ

Порае аз китоб Мо наметавонем одатҳои худро комилан аз байн барем, балки метавонем онҳоро бо одатҳои беҳтар иваз кунем. Ҳамчунин, одатҳо дар як шаб ба вуҷуд намеоянд ва дар як шаб ҳам тағйир намеёбанд ё аз байн намераванд. Барои иваз кардани ҳар як одат, машқ, сабру таҳаммул ва пайгирии доимӣ зарур аст. 📘 «Қудрати одат» (Чарлз Дуҳиг)

Дами ҷонбахши насими саҳариро дарёб, Пеш аз он к-аз нафаси халқ мукаддар гадад. Соиби Табрезӣ

Сар ба ҳам оварда дидам баргҳои ғунчаро, Иҷтимои дӯстони якдилам омад ба ёд. Соиби Табрезӣ

Афсӯс, ки мо оқибатандеш наем, Дорем либоси фақру дарвеш наем. Ин кибру манӣ ҷумла аз он аст, ки мо Қонеъ ба насибу қисмати хеш наем. Абӯсаиди Абулхайр

Илоҳӣ, адои шукри Туро ҳеҷ забон нест ва дарёи фазли Туро ҳеҷ канор нест ва сирри ҳақиқати Ту бар ҳеҷ кас аён нест. Ҳидоят кун бар ман раҳеро, ки беҳтар аз он нест.

Ё Раб, зи роҳи рост нишоне хоҳам, Аз бодаи обу хок ҷоне хоҳам. Аз неъмати Худ чу баҳрамандам кардӣ, Дар шукргузорият забоне хоҳам. Абдуллоҳи Ансорӣ, “Муноҷотнома”.