𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

این است سختی فلسفه،روانکاوی و روانشناسی و جامعه شناسی و حتی هنر! چه سختی ای؟ سختی در تفکیک و تمزیج معانی!

اینقدر بهم فشار میاره یه لحظه با خودم میگم من چرا با فلانی قطع ارتباط نمی‌کنم؟ بعد میگم خب، قطع ارتباط کردی، ماشین پورد علاقه‌ت رو تو خیابون دیدی می‌خوای چیکار کنی؟ با چاقو بری سمت صاحبش و بگی چرا این ماشین رو داری؟

دارم خفه می‌شم بچه ها واقعا خفه می‌شم یه لحظه در رفاه بودن رو تصور می‌کنم قلبم می‌خواد هزار تیکه بشه.

دیگه داشتم می‌ترکیدم واقعا.

راستش مدتیه متوجه شدم دیگه نمی‌تونم مثل قبل از خوشحالی اطرافیانم خوشحال بشم. نه اینکه از خوشبختی کسی ناراحت باشم، بلکه گاهی اوقات برخورداری دیگران ناخواسته محرومیت‌ های خودم رو به یادم میاره. امروز که پیش دانلود GTA VI شروع شد دوباره به این موضوع فکر کردم. توی شرایط اقتصادی فعلی ایران، با این حجم از تورم، سقوط ارزش پول و افزایش سرسام‌ آور قیمت دلار، هنوز افرادی هستن که می‌تونن بازی رو پیش‌ خرید کنن، کنسول‌ های جدید بخرن، ماشین‌ های چند میلیاردی سوار بشن و لباس‌ های برند بپوشن؛ درحالی‌ که عده زیادی برای تهیه ساده‌ ترین چیزهایی که دوست دارن هم باید حساب‌ و کتاب کنن. (خودِ من) منم دلم می‌خواست کنسول جدیدی داشته باشم، بازی موردعلاقه‌‌م رو هم‌ زمان با بقیه تجربه کنم و کتاب‌ هایی رو که مدت‌ هاست توی فهرست خریدم نگه داشتم تهیه کنم. این مواد خواسته‌ های عجیب‌ و غریبی نیستن؛ فقط بخشی از لذت‌ های معمولی زندگی‌ ان که حالا برای خیلی‌ هامون به خواسته‌ های دور از دسترس تبدیل شدن. به نظرم فاصله اقتصادی آدم‌ ها اونقدر زیاد شده که دیگه نمی‌شه تجربه و موقعیت مالی همه رو با یک معیار سنجید. شنیدن جمله‌ی "ما هم نداریم" از کسی که همچنان قدرت خرید کالاهای لوکس رو داره، واقعا آزاردهنده‌ست. چون نداشتن برای همه معنای یکسانی نداره. کسی که از خرید یه ماشین گرون تر صرف‌ نظر می‌کنه، با کسی که توان خرید یه بازی یا چند جلد کتاب رو نداره، در موقعیت مشابهی نیست. فکر می‌کنم تلخ‌ ترین بخش این وضعیت، تاثیریه که روی روان و احساسات آدم میذاره؛ اینکه به‌ تدریج دیدن خوشحالی دیگران هم برات سخت می‌شه، چون مدام به چیزهایی فکر می‌کنی که خودت از تجربه کردنشون محرومی. قرار نیست کسی رو بابت برخورداری از امکاناتش سرزنش کنم، اما کاش کمی بیشتر نسبت به تفاوت موقعیت اقتصادی آدم‌ ها آگاه بودیم. چیزی که برای یه نفر خریدی معمولیه، ممکنه برای دیگری به آرزویی چند ساله تبدیل شده باشه.

دیگه دستم به آنپین نمی‌خوره.🦉

درضمن منم ازتون سوال می‌پرسم

جهت اینکه حوصله‌مون سر نره: موقع پرسیدن اشاره کنید که کدوم عکس رو انتخاب کردید

http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41 سلام؟

درست یک سال پیش، در همین ساعت و در همین روز، آدم دیگری بودم؛ روشن‌ تر، شادتر و سرشار از امید هایی که آن روزها هنوز دلیلی برای زنده‌ ماندن داشتند. نگاهم به زندگی، به آدم‌ ها و حتی به فردا، چنان با امروز تفاوت داشت که گویی میان این دو نسخه از من، نه دوازده ماه، که چندین عمر فاصله افتاده است. حالا در این بعد از ظهر سرد و ابری، در سکوت اتاقم نشسته‌ ام؛ موسیقی در گوشم جریان دارد و من، مثل مسافری مانده در ایستگاه خاطرات، میان آنچه گذشت و آنچه دیگر هرگز تکرار نخواهد شد، سرگردانم. چه کسی تصور می‌کرد یک سال بتواند این‌ چنین بی‌ رحمانه همه‌ چیز را دگرگون کند؟ چه کسی فکرش را می‌کرد روزی دلتنگ لحظه‌ هایی شوم که آن زمان، بی‌ آنکه بدانم، زیبا ترین روزهای زندگی‌ ام بودند؟ دلتنگ آدم‌ هایی که دیگر نیستند، احساساتی که دیگر به سراغم نمی‌آیند و حتی غم‌ هایی که امروز در برابرشان دلم برای سادگی دیروز تنگ شده است. عجیب است؛ آدم گاهی برای روز هایی سوگواری می‌کند که هنگام گذشتنشان، حتی نمی‌دانسته باید دوستشان بدارد. و چه کسی فکرش را می‌کرد زمستانی چنین تاریک و طولانی در انتظارمان باشد؟ زمستانی که با گذشت فصل‌ ها هم انگار خیال رفتن ندارد و سرمایش هنوز در جانمان مانده است.