𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

me on september 1st after seeing one (1) leaf fall from a tree

و من چه گویم، چون تو از زوال جوانی گفتی و من از زوال دل؛ آن آتشی که روزگاری به نام مهر می‌افروختیم، اکنون خاکستر سردی‌ ست بر باد فراموشی. تو گفتی در دیار خویش غریبی؛ من از آن غریب‌ ترم که در سراچه‌ی یاد خویش نیز مرا مامنی نمانده‌ است. چشمه اگر خشکید، خشک باد که تشنه‌ای که از آب خویش نومید شد، دیگر سر بر سنگ چشمه نمی‌ساید. و آن جست‌وجو های دیرین و آن آوازهای دور، بگذار در پس پرده‌ی ایام مدفون بماند که هر چه رفت، بازآمدنی نیست. تو گفتی که دیگر جوان نمی‌شوی، من نیز سال‌هاست جوانی را به خاک سپرده‌ام بی‌ آنکه بر مزارش چراغی افروخته باشم.

اینقدر عصبیم که نمی‌دونم باید چیکار کنم بس کن ایرانی ما خودمون تو ایرانیم خودت دیگه دو دستی بیشتر نرین توش

واقعا بک سری ها شعور ندارن از اینکه بهشون بگی دارم فلان فیلم یا سریال رو می‌بینم یا فلان گیم رو پلی میدم می‌خوان خیلی کاریزماتیکو بامزه به نظر برسن صاف میان دست میذارن رو چیزی که نباید بگن کاش منقرض شید. اسپویل کردی؟ حالا گمشو.

باتری اجتماعیم واقعا تموم شد میام سراغ گوشی هزارتا خبر بد می‌خوره تو صورتم و این وسط چنین آدمایی پیدا می‌شن خب سادیستیک هستید و مرض دارید؟ برید دکتر.

بیشعور نباشید و اسپویل نکنید مطمئن باشید اگه اسپویل نکنید سکته نمی‌کنید.🙏🙏🙏

هیچوقت نفهمیدم چطور باید اون مرحله‌ی قطار رو رد می‌کردم.😭😭 فرسایش روانی واقعا.🦦

شاید آیدین نمرده باشد؛ شاید فقط در تمام جوان‌ های این سرزمین پراکنده شده باشد. در من، در تو، در هرکسی که هنوز آرزو دارد و هر روز مجبور است کمی از آرزوهایش را دفن کند. ایران، خانه‌ی آیدین‌ هایی‌ست که هنوز نفس می‌کشند؛ فقط دیگر کسی نمی‌پرسد با این همه زندگیِ دفن‌شده، چطور باید زنده ماند.

دیگه نمی‌تونم دکتر مارتینز بخرم فهمیدم بالینی رو انتخاب نمی‌کنم دولینگو آزمونش رو حذف می‌کنه ایرپادم خراب شد نمی‌دونم زنده می‌مونم یا نه این وسط یاد رها و هزاران آدمی که کشته شدن میفتم منم بالاخره به این مرحله رسیدم. Let it happen.

http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41 سلام، برق نیست و درحال گوش دادن به let it happen هستم.