Amir"

آدمی گاهی چنان به شکلِ خویش خو می‌گیرد که هر دستی که او را از آن بیرون می‌کشد، دشمن می‌پندارد. سال‌ها می‌گذرد و نمی‌فهمد شاید آنچه نامِ ویرانی بر آن گذاشته بود، تنها ترک برداشتنِ صورتی بوده که دیگر تابِ ماندن نداشته است. بعضی چیزها را نمی‌توان با ایستادن فهمید؛ باید اندکی از خود عقب رفت، آن‌قدر که دیگر صدایِ خواستنِ خویش را با صدایِ آنچه باید اتفاق بیفتد اشتباه نگیری. و شاید آنچه ما از آن می‌گریزیم، همیشه رفتن نباشد؛ گاهی کشیده‌شدن است، به سوی جایی که هنوز نامی برایش نداریم. آنجا دیگر چیزی برای اثبات کردن نمی‌ماند. فقط سکوتی که در آن، برای نخستین‌بار، جهان بی‌آنکه مجبور باشد شبیه ما باشد، خودش را نشان می‌دهد.