خانه‌ی کتاب

آن‌قدر در عبور روزها غرق شده بودم که نفهمیدم زندگی در سکوت مشغول دگرگون کردن همه‌چیز است.

And after a long time, everything feels exactly as it should.

دو هنرمند ایرانی،یک زوج بی‌نقص؛🪶 برای شناخت هردو روی لینک بالا کلیک کن.

نویسندگانی که به زن‌ستیزی متهم شده‌اند: رو متن بالا کلیک کنید.

⭑𓂃 Happiness is always better with a little bit of sadness ⭐️

اگر از کتاب‌هایی که درباره" کتاب‌ها "هستن خوشتون میاد و همزمان عاشق معماهای حل نشدنی هستید حتما حتما این کتاب رو بردارید بخونید 🌟𓏲

این کتاب ذره‌ای حوصله‌اتون رو سر نمیبره و لحظه لحظه‌اش جذابه

─ دانلود فایل ترجمه کتاب + فایل زبان اصلی کتاب🔖

⋆.*ೃ✧ unbox my new books with me 📦

✦ کتاب Red Rising هدیه گرفتم🎁

⤷ #unboxing

ָ࣪ ˖ ⋆ ⊹ ‏پناه می‌برم به کتاب، فیلم و سریال‌هام دنیای واقعی دیگه جای زندگی نیست ...

سلام از رسپی جدید🤌 قلباشو به ۲۰۰ تا برسونید زودی رسپیشو میذارممم

🌿🥹💚

─ لیست فانتزی‌هایی که پیشنهاد میکنم بخونید🪷 پارت اول؛ 𓏲 Darkest Part of the forest (پیشنهادی) 𓏲 The Invisible Life of Addie Larue 𓏲 Once Upon a Broken heart 𓏲 Starless Sea 𓏲 Letters of enchntments ( پیشنهادی )

برای دانلود کلیک کنید.𓏲

قهرمان‌های رویین‌تن قصه‌ها کی‌ان؟🤌🏻☄️ برای فهمیدنش روی لینک بالا کلیک کن.

   🎬 ﹙Hamnet ﹚ وقتی همنت می‌میرد و هملت متولد می‌شود. راستش خیلی از فیلم‌هایی که درباره‌ی سوگ ساخته می‌شن، سعی می‌کنن با موسیقی غمگین و چندتا صحنه‌ی احساسی اشکت رو در بیارن. Hamnet اما مسیر متفاوتی رو انتخاب می‌کنه. این فیلم بیشتر از اینکه بخواد غم رو بهت نشان بده، مجبورت می‌کنه مدتی باهاش زندگی کنی و عین اگنس مسیر سوگ تا برگشت به زندگی رو طی کنی!

فیلم سراغ خانواده‌ی ویلیام شکسپیر می‌ره، اما برخلاف چیزی که از یک فیلم درباره‌ی شکسپیر انتظار داریم، تمرکزش روی خود شکسپیر نیست؛ بلکه روی همسرش اگنس و فقدانیه که زندگی این خانواده رو از هم می‌پاشه. فیلم روایت می‌کنه که مرگ پسر یازده‌ ساله‌ی اون‌ها، همنت، چطوری به زخمی تبدیل می‌شه که سال‌ها بعد در دل نمایشنامه‌ی «هملت» انعکاس پیدا می‌کنه. بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت Hamnet اینه که سوگ رو به یک اتفاق ناگهانی تقلیل نمی‌ده. توی خیلی از فیلم‌ها مرگ، نقطه‌ی اوجه؛ اما اینجا مرگ تازه آغاز داستانه. فیلم بیشتر به این می‌پردازه که آدم‌ها بعد از فاجعه چه شکلی زندگی می‌کنن. چطور از خواب بیدار می‌شن، چطور غذا می‌خورن، چطور به اتاقی نگاه می‌کنن که یه نفر دیگه توش نیست و همین جزئیات ساده‌ست که به واقعیت نزدیک‌تره. ما یهویی پرت نمی‌شیم تو زندگی‌ای که یه نفر از دست رفته. ما با اگنس، ویلیام شکسپیر و بچه‌هاشون زندگی می‌کنیم و درست سر بزنگاه عین اگنس، همنت رو از دست میدیم و غمگین می‌شیم و هم مسیر با اگنس می‌شیم. درکل Hamnet برای من فیلمی درباره‌ی شکسپیر نبود. حتی درباره‌ی مرگ هم نبود. درباره‌ی جای خالی آدم‌ها بود. درباره‌ی این حقیقت تلخ که بعضی فقدان‌ها هیچ‌وقت جبران نمی‌شن و فقط یاد می‌گیری باهاشون زندگی کنی. بعد از دیدن Hamnet مدام به این فکر می‌کردم که چقدر از آدم‌های معمولی تاریخ رو فراموش کردیم. ما اسم پادشاه‌ها، نویسنده‌ها و فرمانده‌ها رو حفظ کردیم. اما چند نفر اسم مادرهای اون‌ها رو می‌دونن؟ چند نفر اسم بچه‌هایی رو می‌دونن که قبل از بزرگ شدن مردن؟ همنت یکی از همون آدم‌هاست؛ پسری که اگر پدرش شکسپیر نبود، احتمالاً هیچ‌وقت اسمش به ما نمی‌رسید. اما از یه طرف دیگه، شاید همین هم نشون می‌ده که هنر چه قدرت عجیبی داره. یه بچه‌ی یازده ساله چهارصد سال پیش زندگی کرده، مرده و فراموش شده. ولی امروز هنوز داریم درباره‌ش حرف می‌زنیم. خیلی از آدم‌ها آرزو دارن جاودانه بشن و همنت بدون اینکه خودش بدونه، به شکلی که الان هست جاودانه شد. بعد از دیدن Hamnet یاد Fourth of July افتادم. سوفیان این آهنگ رو بعد از مرگ مادرش نوشت. کل آهنگ یه گفت‌وگوی خیالی بین خودش و مادرشه؛ گفت‌وگویی که دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه در واقعیت اتفاق بیفته. به نظرم Hamnet هم یه جور گفت‌وگوی خیالیه. ما نمی‌دونیم ان هتوی بعد از مرگ پسرش چی فکر می‌کرد. نمی‌دونیم شکسپیر چطور عزاداری کرد. نمی‌دونیم همنت اصلاً چه شخصیتی داشت. تاریخ هیچ‌ کدوم از اینا رو ثبت نکرده. اما مگی اوفارل چهارصد سال بعد اومده و بین تمام اون سکوت‌ها و جاهای خالی، یک داستان ساخته. درست مثل کاری که آدم‌ها بعد از مرگ عزیزاشون انجام می‌دن؛ مدام سعی می‌کنن مکالمه‌ای رو ادامه بدن که ناتمام مونده. برای همین Hamnet هیچ‌وقت برای من درباره‌ی مرگ نبود. درباره‌ی فراموش نشدن بود. درباره‌ی اینکه بعضی آدم‌ها می‌رن، اما ما تا آخر عمر داریم داستانشون رو برای خودمون تعریف می‌کنیم.