میویس با طعم بلوبری 🐋

مکانِ امنم رو از دست دادم.

ای کاش الان با یه خرگوربا تو بغلم و یه لیوان هات چاکلت تو دستم کنار شومینه بودم و به صدای سوختن چوب تو آتیش گوش می‌کردم.

stuck in traffic.

قسمت دردناکش این‌جاست که می‌دونم دیر یا زود نوبت خودمم می‌شه و باید دارو ندارم رو رها کنم و برم، فقط چون از بخت سیاهم ایرانیم.

حس این رو دارم که وجودم رو تیکه تیکه کردن و هر تیکه رو فرستادن یک جایی از این دنیای کوفتی.

از اینکه تو ویدیوکال لبخند بزنم و به زور بغضمو قورت بدم خسته شدم.

فردا جشن روپوش سفید خواهرمه، باید خوشحال باشیم نه؟ ولی داریم مثل ابر بهار اشک می‌ریزیم. مامانم داشت برای بار دوم پیام خواهرم رو می‌خوند «خیلی جاتون خالیه، اینجا اگه خانواده‌مون پزشک باشن می‌تونن روپوش‌مون رو تن‌مون کنن. اگه بابا اینجا بود اون به‌جای استادم روپوشمو تنم می‌کرد…» و همین کافی بود برای اینکه بغض همه‌مون بترکه.

واقعا نمی‌دونم این حجم از تنفر چجوری تو یه آدم به این کوچیکی جا می‌شه، هی با خودم می‌گم دیگه بیشتر از این نمی‌تونی از این حکومت و کشور لعنتی متنفر بشی ولی امروز فهمیدم که می‌شه، می‌تونم.

مرگ متیو تنها اتفاقیه که ریواچ کردن فرندز خوبش نمی‌کنه.

Thank you so much for giving us Chandler Bing. Goodbye Matthew, You're so loved and you'll be so missed. 🤍🕊️

This one hurt too bad, too deep. We just lost a friend.

یه چنل دارم هرروز یه ویدیومسیج پنج ثانیه‌ای می‌فرستم توش، نمی‌دونم گفتم شماهم اگه دوست دارید این کار رو بکنید خیلی جالبه. میرم توش انگار دارم بزرگ شدن خودم رو به چشم می‌بینم.

فکر می‌کنم این حجم از دلقک بودن تا همینجا دیگه بسه، از الان به بعد بهتره کمتر تو زندگیم دلقک باشم.

ملت آماده می‌شن میرن مهمونی یه عالمه عکس‌ خفن و اسلی می‌گیرن من دیشب رفتم تولد و متوجه نیستید واقعا خوشگل شده بودم، بعد الان توی گوشیم فقط یک مشت محتوای سم غیرقابل پخش ازم موجوده. دلقک زمونه.

من یادمه روزهايی رو که مردم هنوز امیدوار بودن.

کاش دستم انقدر نلرزه.