معمای عشق

قصّه های مکررِ فریاد را، در زلال چشم های بارانی ات؛ پاشویه کن، می شکند... گلدان تب آلوده ی درد سرد می شود لحظه های داغ زخمی ِ بی تاب؛ می شکفد، فردایی در آخرین ایستگاه قطار در چشم هایی بی خواب ... می دانم؛ روزهایت، ابری و دلتنگ؛ دست هایت بی تاب... چشم هایت اما... جهانی را در خود دارد ... و روح ات؛ به گستره ی تمامی ِ جهان هستی ست؛ پاهایت در بند؛ بلندای روح ات اما... سی مرغ را به آشیانه ی سیمرغ؛ میهمان کرده است؛ دوست من: هر چند بغض فروخفته ی این جهان تنگاتنگ؛ دردی ... "تا آخرین ایستگاهِ قطار... اما؛ تا آخرین... ایستگاهِ قطار ... بالِ پرواز پرنده را،  بدرقه کن... #فرح_فریماااا_معمای_عشق 🍏🍎🍃

○ ناامیدی، ترسناک‌تر از پیری است در پیری جسم ما مچاله میشود و در ناامیدی روح ما ✍#جرج‌برناردشاو 🍏🍎🍃 تیک تاک لحظه هایتان به عشق و امید

○ رفیق ِ اهلِ  دل و  یارِ  آشنا  بفرست بساطِ باده ی عیشِ مرا جدا بفرست زمانِ هجرتِ ما آمده و نزدیک است از آن دیار مرا مستی و صفا بفرست در امتداد تو گم کرده ام دیارم را رفیقِ راه و نشانی زِ رهگشا بفرست دو صد امیدِ پناهی مرا در این دنیا مرا به اوج بزرگی و کبریا بفرست مرا هوای تو باشد در این سحرگاهان به خویش نفحه‌ای آغشته کن ، به ما بفرست ز حجم فاصله ها در عذاب و بیمارم شرابِ ناب، مرا حکم کن ، دوا بفرست ازاین جهانِ پر آشوب و درد بیزارم درونِ سینه ی من دردِ آشنا بفرست ✍#داود_فخری 🍏🍎🍃