милый

فاصله ها هرگز مانعی برای دوست داشتن برای عشق نیستند ، درست ! اما اگر من اینجا گریه کنم ،آیا در دور دست ها گونه های تو خیس خواهد شد؟

“ جمال ثریا “

خونه همیشه یک مکان نیست خونه میتون قلبی باشه که بخاطر وجودش به آرامش میرسی “

چقدر خوشگل.. دلم برای متنات تنگ شده بود

در دل جنگی که خود به راه انداخته بودم در چنگال غم و تنهایی گرفتار شدم و هیچ دستی برای نجاتم دراز نشد در نهایت تنها من ماندم و خاطراتی از تو که همچون سایه‌هایی تلخ و بی رحم هیچ‌گاه رهایم نمیکردند و اشک‌هایی که بر گونه‌هایم می‌لغزیدند و امیدی که رنگ باخته و در تاریکی فرو رفته بود...

من سال ها کنار همان درختی که برای اولین بار طعم شیرین لبهایت را روی لبهایم احساس کردم منتظر بودم . منتظر “ تو “ تهیونگ من منتظرت بودم .. منتظر بودم برگردی اما خیلی دیر شده بود ... دیدگانم دیگر توانایی دیدن را نداشت و مرگ تنها چیزی بود که انتظارش را کشیدم

-هیونگ .. تو گفته بودی از چشم هایی مینویسم که مال من نیست اما چطور برق چشم هایی و‌ ندیدی که دیوانه وار تو رو میپرستید ؟

اگه من دردم پس درمانم شو اگه من آسمون تنهام پس ماه آسمونم شو‌ اگه چشمام بی سو شده مرهمی برای اشک‌هام باش

تو رویاهام تو مال من بودی و من مال تو بودم و چه شیرین بود این خیال اشتباه”