𝖬𝗎𝗇icel.

هیچ‌وقت نبوده که از این جمله بدم نیاد اما مجبورم که بگمش. اینم رد می‌شه خانوم، اینم رد می‌شه.

۴۸ ساعته صدای پا کوبیدن‌هاشون بدون لحظه‌ای وقفه توی مغزمه. از بقیه تصاویر و خاطرات و صداهایی که قراره جلوی چشمم جاری بشن می‌ترسم.

«به احترام کسایی که نترسیدن، نترس.»

هزار واویلا از واکنش«پوست» به ریزترین جزئیات تا بزرگترین کلیات..

هزاران صدا در گوشم شعله‌ور می‌شن و کیه که باور کنه یک سال از سر گذشته..

این حجم از افکار و احساسات عجیب غریب در خودم رو به سختی تاب میارم.. همه همینیم اما گاهی برای نجات خودم هم که شده مغزم این رو داد می‌زنه.

پارسال از امروز به بعد بود که هر روز کمتر شدیم.

که این وطن، وطن شود.

یک‌سال، 02.06.24

پارسال همین موقع همین‌جا بودیم.. پارسال همین موقع همین شعر اخوان ثالث رو خونده‌م و گذاشته‌م توی چنل.. خیلی همه چیز عجیبه. عجیب و به قدری پیچیده که چند روز بابتِ استراحتم هم استراحت بخوام.

I'm hooked on سَبز زیتونی on Castbox. Check out this episode! https://castbox.fm/vbb/632035822

از موقعی که نتونستی توی ماشین، بین صندلیا وایستی چون قدت بلند شده بود، زندگی دیگه کیف نداد.

خیلی سنگینه اما صدای خنده‌ها قطعا بهترش می‌کنه. سوالای سرگرم کننده‌ی جغله‌ای که قبلا قد کف دستم بود و الان بهم پیشنهاد تراپی رفتن میده هم همینطور:).

چرا انقدر خندیدم😭.