حدیث موفقیت| خودشناسی و توسعه فردی| والدین آگاه

خوداتکایی، یعنی فرد به جای جستجوی مداوم تایید یا کمک از بیرون، به منابع درونی، توانمندی‌ها و قضاوت‌های خود برای هدایت زندگی و دستیابی به اهدافش اعتماددارد. چگونه خوداتکایی را پرورش دهیم؟ *شناخت توانمندی‌ها و محدودیت‌ها: اولین گام، شناخت دقیق نقاط قوت خود و تقویت آنها و همچنین، شناخت دقیق نقاط ضعف و اصلاح یا جبران آن است. *تعیین اهداف کوچک و قابل دستیابی: با تعیین اهداف کوچک و دستیابی به آن‌ها، کم‌کم اعتماد به نفس خود را برای برداشتن گام‌های بزرگ‌تر افزایش دهید. *یادگیری مهارت‌های جدید: هرچه مهارت‌های بیشتری بیاموزید، احساس استقلال و توانمندی بیشتری خواهید کرد. *مواجهه با ترس‌ها: با گام‌های کوچک، خود را در موقعیت‌هایی قرار دهید که با ترس‌هایتان روبرو شوید و بر آن‌ها غلبه کنید. پذیرش مسئولیت: از سرزنش دیگران یا شرایط دست بردارید و مسئولیت کامل زندگی خود را بپذیرید. این کار، قدرت تغییر را به شما می‌دهد. 🌱خوداتکایی، یک شبه حاصل نمی‌شود، بلکه سفری مستمر است. هر گام کوچک در این مسیر، شما را به فردی قوی‌تر، مستقل‌تر و شکوفاتر تبدیل خواهد کرد. @hadisemovafaghiat

💎امنیت روانی و خودباوری، بذرِ موفقیت فرزند شما بسیاری از ما گمان می‌کنیم موفقیت نوجوان فقط در گرو کلاس‌های آموزشی، نمره و استعداد است اما در دنیای روان‌شناسی، حقیقت عمیق‌تری وجود دارد: «اعتماد به نفس و خودباوری که فرزند در خانه دریافت می‌کند، زیربنای تمام دستاوردها و تلاش و پشتکارهای آتی اوست.» وقتی والد، خود درگیر اضطراب‌های افراطی و کمالگرایی منفی نباشد، فرزند در آغوش امن و پذیرش نامشروط والدین رشد می‌کند و به جای صرف انرژی برای «ترس از شکست» تمام توان ذهنی خود را صرف «کشف و خلق» می‌کند. همین «امنیت وجودی» به او جسارت می‌دهد که در بزرگسالی، ریسک‌پذیر باشد، از شکست نترسد و در مسیر رسیدن به اهدافش، دوام بیاورد. فرزندان داستان زندگی خود را بر پایه «احساسی» که در کنار والدینشان تجربه می‌کند، می‌نویسند. اگر می‌خواهید فرزندتان در آینده موفق باشد، پیش از آنکه نگران نمرات او باشید، نگران کیفیت «اعتمادی» باشید که به خود و جهان اطرافش پیدا میکند.* مرسی که با انتشار محتواها، به افزایش آگاهی کمک می‌کنید🙏 @hadisemovafaghiat

فیلم «روماتیسم عماد و طوبی» ساخته کاوه صباغ‌زاده، اثری جسورانه است که از زاویه‌ای متفاوت به مفهوم «ارتباط و چالش‌های زندگی» می‌نگرد. از دیدگاه روان‌شناختی، می‌توان این فیلم را یک مطالعه موردی درباره «تاب‌آوری در بحران» و «شجاعت ادامه دادن در مواجهه با چالش‌ها» دانست. نوجوانان در فضای مجازی مدام با تصاویر «کمال‌گرایانه» و بی‌نقص مواجه‌اند. این فیلم به ما یاد می‌دهد که زندگی واقعی با وجود مشکلات و نقص‌ها همچنان زیباست. به معنای توانایی «ساختن یک فضای امن مشترک» در میانه‌ی تمامی رنج‌ها و محدودیت‌هایی است که ناگزیر به سراغ‌مان می‌آیند. @hadisemovafaghiat

۷ راهکار برای ساختن ذهن قوی و افزایش تاب آوری در شرایط سخت

✅۱. تعویق انداختن پاداش‌ها و لذت های فوری برای اهداف بزرگ‌تر ذهن ما دنبال پاداش های فوریه، برای همین تو مسیر اهداف ممکنه زود جا بزنی و خسته بشی. ولی اگه با صبر و پشتکار خودت ارتقا دادی و پاداش های بزرگ‌تری در انتظارت بود چی؟ ذهن‌های قوی نگاه آینده‌‌نگری دارن که تاب آوریشون در برابر پاداش‌های آنی افزایش میده ✅۲. توی روزهای سخت هم حاضر شو بیشتر وقت‌ها درست قبل از پیشرفت بزرگ حس گیر کردن داریم. همون موقع که نتیجه با پیش بینی‌هامون جور درنمیاد. یک دقیقه وقت بزار و دلیل اصلی هدفت رو بنویس وقتی بی انگیزه شدی، وقتی نتیجه نگرفتی یا شرایط دشوار شد، هدفت فراموش نکن. هدفی که فراتر از خودت باشه. یادآوری معنی بودنت بهت قدرت حرکت میده چون حمایت جهان تو این راه حس میکنی ✅۳. تاب‌آوری شناختی (چرخش ذهنی) تمرین کن بحران رو به‌جای "تهدید مطلق"، به‌عنوان یک "چالش" بازتعریف کن. طبق دیدگاه رِبکا سولنیت در کتاب *امید در تاریکی*، امید به معنای خوش‌بینی ساده‌لوحانه و نادیده گرفتن موقعیت نیست، بلکه جستجوی فضایی برای تغییر و امکانات جدید با آگاهی از شرایط کنونی است. ✅۴.تمرکز بر گام‌های کوچک وقتی افق دوردست مبهم است، نگاه کردن به آن باعث اضطراب می‌شود. دید خود را به بازه‌های کوتاه و کاری که امروز می‌تونی انجام بدی متمرکز کن. هدف‌گذاری‌های کوچک، قابل اجرا و مشخص به ذهن پیام می‌دهد که همچنان بر اوضاع مسلطی و از انجماد ناشی از ترس، تردید و ابهام جلوگیری می‌کند. ✅۵. برای تصمیم ها ضرب الاجل بذار. (مشکلی که خودم خیلی دچارش بودم) با ترس‌ها و تردیدها فقط انجامش بده. قرار نیست عالی باشی. قرار نیست ارزش تو با نتیجه سنجیده شود. فقط داری یاد می‌گیری چیزهایی که قبلا بلد نبودی و جلو میری ✅ ۶. روی چیزایی تمرکز کن که تحت کنترل توست همه نگرانی‌‌هات یادداشت کن، هرچی به ذهنت رسید؛ بعد ببین کدوم هاش تحت کنترل تو هست و کدوم ها در کنترل تو نیست مثلا اقتصاد و اوضاع جهان و کشور در حیطه کنترل فرد نیست اما من برای بهبود شرایط خودم چه کاری می‌تونم انجام بدم؟؟ اونها رو یادداشت کن شاید افزایش مهارت باشه، یادگیری چیزهایی که توشون ضعف داری و.. ۷. درنظر گرفتن زمان‌هایی برای مراقبه و دعا دعا، نماز، مدیتیشن، فعالیت بدنی حتی چند نفس عمیق، به آرامسازی ذهن کمک می‌کند. همه ابهام و نگرانی‌هات بسپار به قدرت بی انتهایی که صلاحت رو بهتراز خودت میدونه و از آینده‌ای که برای تو مبهمه، باخبر است. فقط قدم بعدی را بردار و بپذیری که ابهام، بخشی جدایی‌ناپذیر از رشد است. مرسی که با انتشار محتواها به افزایش آگاهی کمک می‌کنید🙏 به امید نور، حتی اگه دور... @hadisemovafaghiat

قشنگ نوشته بود

گاهی آنقدر در مسیر می‌شکنی و دوباره خودت را میسازی، که وقتی به مقصد می‌رسی، بیش از آنکه خوشحال رسیدن باشی، مبهوت آدمی هستی که در این راه از تو ساخته شده

𝕎𝕚𝕟𝕟𝕖𝕣𝕤 𝕗𝕒𝕚𝕝 𝕒𝕟𝕕 𝕣𝕚𝕤𝕖. برنده‌ها شکست می‌خورن و بلند می‌شن‌. @hadisemovafaghiat

🌱 اجازه بده خودم باشم! بخش دوم: زندگی انتخاب‌شده یا زندگی به‌ارث‌رسیده؟ والدین معمولاً آینده را از زاویه تجربه و خطر می‌بینند؛ نوجوان آن را از زاویه امکان و کشف. والد می‌خواهد فرزندش اشتباه نکند. نوجوان می‌خواهد خودش تجربه کند. والد نتیجه را می‌بیند. نوجوان مسیر را. همین تفاوت می‌تواند حمایت را به کنترل تبدیل کند. کنترل می‌گوید: «چون دوستت دارم، باید همان کسی بشوی که من درست می‌دانم.» حمایت می‌گوید: «چون دوستت دارم، کمکت می‌کنم خودت را بشناسی؛ حتی اگر همیشه شبیه تصور من نباشی.» 🔹 هویت به‌ارث‌رسیده بعضی نوجوانان دقیقاً می‌دانند باید چه رشته‌ای بخوانند، چه شغلی داشته باشند و چگونه زندگی کنند؛ اما نه به این دلیل که خودشان این مسیر را انتخاب کرده‌اند. گاهی خانواده پیشاپیش پاسخ تمام پرسش‌ها را داده است. نوجوان ممکن است این پاسخ‌ها را به‌خوبی اجرا کند و حتی موفق شود؛ اما سال‌ها بعد با پرسشی دشوار روبه‌رو شود: «این زندگی واقعاً انتخاب من بود یا فقط آن را خوب اجرا کردم؟» اریکسون هویت را مسئله‌ای فردی و اجتماعی می‌داند. نوجوان باید میان آنچه درون خود احساس می‌کند و آنچه خانواده، فرهنگ و جامعه از او انتظار دارند، نسبتی تازه ایجاد کند. هدف، حذف خانواده یا نادیده‌گرفتن جامعه نیست؛ هدف این است که نوجوان فقط نسخه آماده دیگران نباشد. 🔹 نوجوان واقعاً چه می‌خواهد؟ وقتی نوجوان می‌گوید: «اجازه بده خودم باشم» الزاماً نمی‌گوید: «مرا رها کن.» «نظر تو برایم مهم نیست.» «هر کاری بخواهم انجام می‌دهم.» او در عمیق‌ترین سطح می‌گوید: «در ساختن زندگی‌ای که قرار است پیامدهایش را خودم تحمل کنم، صدای من را هم جدی بگیر.» نوجوان به آزادی بدون مرز نیاز ندارد؛ به فضایی امن برای جست‌وجو نیاز دارد. فضایی که بتواند سؤال بپرسد، تجربه کند، اشتباه کند و بدون تحقیرشدن از اشتباهش یاد بگیرد. زیرا انسانی که هیچ‌گاه اجازه انتخاب نداشته است، چگونه می‌تواند در بزرگسالی به تصمیم‌گیرنده‌ای مسئول تبدیل شود؟ 📚 بر اساس کتاب: اریک اریکسون، «هویت: نوجوانی و بحران»، ۱۹۶۸ 🔜 ادامه در پست بعد: چهار وضعیت هویت از نگاه جیمز مارسیا ✈️ icoachino | آکادمی کوچینو #کوچینگ_نوجوان #آکادمی_کوچینو @icoachino

تردید یک غنچه با تردید از گوشه‌ی چشمش جهان را دید. از زندگی ترسید. چشمان خود را بست. یک غنچه‌ی دیگر کنارش بود. اما جسارت کرد. دل را به دریا زد. زیباترین گل توی دنیا شد. یک «لاله» توی دشت و صحرا شد. سروده‌ی مریم زندی @hadisemovafaghiat

گزیده جملات کتاب "کیمیاگر" کیمیاگر گفت: «قلب من از "رنج" می‌ترسد.» - «به او بگو که "ترس از رنج" بدتر از خود "رنج" است. «هیچ قلبی نیست که در پی آرزوهایش باشد ولی رنج نبرد، چون آرزوها بی‌پایان و دور از دسترسند و راه، راه دشواری است. همت می‌خواهد و تلاش و هر لحظه آن می‌تواند لحظه پایانی باشد. تاریک‌ترین لحظه، لحظه قبل از طلوع خورشید است. پادشاه پیر گفته بود: «زمانی که به راستی، با همه وجودت آرزویی داشته باشی، کائنات به نحوی عمل می‌کنند که تو بتوانی به آرزویت برسی.» «مهم نیست چه اتفاقی می‌افتد، ولی هر شخصی در روی زمین، نقش عمده‌ای در ساخت تاریخ دنیایی دارد که معمولاً خود از آن بی‌اطلاع است.» 📗 کیمیاگر ✍️ پائلو کوئلیو پ.ن: دیروز اتفاقی یاد این کتاب افتادم بدون اینکه به تازگی در حال مطالعش بوده باشم، تصمیم داشتم امروز از این کتاب بنویسم که صبح همزمان شد با دیدن این پست از کانال مربوطه @hadisemovafaghiat

خیلی چیزها باید با خودت می‌آوردی که نیاوردی. حالا دیگر وقتش نیست که به چیزهایی که نداری فکر کنی پیرمرد. فکر کن با چیزهایی که داری چه می‌توانی بکنی. 📚پیرمرد و دریا 👤ارنست همینگوی @hadisemovafaghiat

📖 #مکث | شماره ۱۰ « وقتی دیگر قادر به تغییر شرایط نیستیم، به چالش کشیده می‌شویم تا خودمان را تغییر دهیم. » ✍🏻 ویکتور فرانکل (از کتاب انسان در جستجوی معنا) --- بسیاری از رنج‌ها و محدودیت‌های زندگی خارج از کنترل ما هستند؛ اما آخرین آزادیِ انسان، انتخابِ نحوه مواجهه با این شرایط است. در بطن سخت‌ترین تجربه‌ها، اگر معنایی برای بودن و ادامه دادن بیابیم، رشد درونی ما آغاز می‌شود و از نو متولد می‌شویم. 📚 BookoriaHub | کتابخانه بوکوریا @BookoriaHub --- #جملات_ماندگار #کتابخوانی #بریده_کتاب #ویکتور_فرانکل #انسان_در_جستجوی_معنا #تاب_آوری #رشد #حدیث_موففیت #معنای_زندگی

شاید یکی از پنهان‌ترین شکل‌های شرم، تلاشِ مداوم برای درست بودن باشد. نه از آن جنس که آدم دلش بخواهد کاری را خوب انجام دهد؛ از آن جنس که اشتباه کردن، دیگر فقط یک خطا نیست. خطا، آرام‌آرام تبدیل می‌شود به حکمی درباره‌ی خودمان ؛ و هر اشتباه، انگار زمزمه می‌کند: پس کافی نبودی. گاهی درست بودن، تبدیل می‌شود به تلاشی برای محافظت از خود در برابر این حسِ عمیقِ کافی نبودن. تلاشی که شاید زمانی کمک کرده، اما حالا هزینه‌هایی هم با خود به همراه دارد. وقتی تمام توان ما صرفِ درست انجام دادن، پیش‌بینی کردن و مراقبت از اشتباه نکردن می‌شود، تنی که قرار است زندگی را لمس کند، آرام‌آرام در حالت آماده‌باش قرار می‌گیرد. احتمال خطا کمتر می‌شود؛ اما گاهی همراه آن، شوقِ تجربه کردن، جسارتِ قدم گذاشتن و صمیمیتِ نزدیک شدن هم محدودتر می‌شوند. زندگی، کم‌کم به جای آنکه فضایی برای تجربه کردن باشد، تبدیل می‌شود به مراقبتِ مداوم از اینکه مبادا اشتباهی رخ دهد. شاید قرار نیست این بخشِ وجودمان را مجبور کنیم که دیگر نترسد یا همیشه رها باشد. شاید کافی است کمی با آن کنجکاوتر و مهربان‌تر شویم؛ بفهمیم سال‌هاست تلاش می‌کند از چه چیزی محافظت کند. و شاید در همین فهمیدن، کمی فضا باز شود؛ فضایی برای نفس کشیدن، تجربه کردن و به یاد آوردنِ اینکه انسان بودن، پیش از درست بودن اتفاق می‌افتد. عاطفه صادقی

دلایل ایجاد کمالگرایی در نوجوانان و بزرگسالان و راه حل‌ مقابله با آن

✴️ ۱. عوامل تربیتی و محیط خانواده ❌عشق مشروط: زمانی که کودک احساس می‌کند تنها در صورت موفقیت و نمرات بالا مورد محبت والدین قرار می‌گیرد، یاد می‌گیرد که "ارزش او وابسته به دستاوردهایش است". ❌ والدین کمالگرا: الگوبرداری از والدینی که خودشان سخت‌گیر هستند و کوچک‌ترین اشتباه را نمی‌پذیرند. ❌ مقایسه‌شدن: وقتی نوجوان مدام با هم‌سالان یا خواهر و برادر خود مقایسه می‌شود، احساس می‌کند برای "خوب بودن" باید بی‌نقص باشد. ✴️ ۲. عوامل روانی و شخصیتی ❌️خودارزیابی وابسته به عملکرد: اگر عملکردش دستاورد ایده آل را نداشته باشد، خودش و تلاشش را بی ارزش تلقی میکند. ❌ تفکر همه یا هیچ: این یک خطای شناختی است؛ یعنی اگر ۱۰۰ درصد موفق نشوم، پس کاملاً شکست خورده‌ام. ✴️ ۳. عوامل اجتماعی و فرهنگی ❌️ فشار شبکه‌های اجتماعی: در دنیای اینستاگرام و فضای مجازی، نوجوانان مدام با نسخه‌های فیلترشده و بی‌نقص دیگران روبرو می‌شوند که باعث ایجاد حس "کمبود" در آن‌ها می‌شود. ❌️ فشار سیستم آموزشی: تمرکز بیش از حد بر نمرات و رتبه‌ها به جای یادگیری، نوجوان را به سمت کمال‌گرایی سوق می‌دهد. 😌 راهکارهای رفع کمال‌گرایی اگر خودت یا کسی که می‌شناسی با این مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کند، به یاد داشته باش که هدف ما "حذف کمال‌گرایی" نیست، بلکه هدف "جایگزینی آن با یادگیری و پذیرش" است. ✅️ ۱. تغییر استراتژی از "بی‌نقص بودن" به "بهبود مستمر" به جای اینکه هدف را "بدون خطا بودن" بگذاری، هدف را "تلاش برای تجربه کردن و یادگیری" قرار بده. ✅️ ۲. تمرین پذیرش خطای عمدی یکی از بهترین روش‌ها در درمان شناختی-رفتاری (CBT)، مواجهه با شکست‌های کوچک است. این کار به مغز یاد می‌دهد که "دنیا با یک اشتباه فرو نمی‌ریزد". ✅️ ۳. مقابله با تفکر "همه یا هیچ" هر بار که ذهنت گفت "یا باید اول بشم یا هیچی"، آن را به چالش بکش. مهم لذت بردن در مسیر رشد و بهبود هست. ✅ ۴. جدا کردن عملکرد از ارزش فردی: مبتدی بودن در شروع هر تجربه جدید را تاب بیاوری و آن را به بی ارزشی خودت نسبت ندهی. عملکرد و دستاورد داشتن ربطی به ارزش انسانی تو ندارد. ✅ ۵. شفقت با خود معمولاً انسان ها با دیگران مهربان‌تر از خودشان هستند. اگر دوستت اشتباه می‌کرد، به او چه می‌گفتی؟ وقتی خودت را بابت اشتباهی سرزنش می‌کنی، دقیقاً همان جملاتی را که به یک دوست می‌گفتی، برای خودت تکرار کن. 💥 چگونه کمال‌گرایی را در فرزندمان مدیریت کنیم؟ 🔹 عشق مشروط نباشد: به فرزندتان یاد بدهید که ارزش او به نمره‌هایش وابسته نیست. 🔹 فرآیند را تحسین کنید، نه فقط نتیجه را: بخاطر تلاشش تشویقش کنید نه نمره 🔹 مدل‌سازی کنید: وقتی خودتان اشتباه می‌کنید، با آرامش آن را بپذیرید. اجازه دهید فرزندتان ببیند که بزرگسال‌ها هم اشتباه می‌کنند و آن را می‌پذیرند و یاد می‌گیرند و بهترش می‌کنند. 🔹 کمال‌گرایی را از "بهترین بودن" به "بهتر شدن" تغییر دهید: به او یاد بدهید هدف، یادگیری است، نه بی‌نقص بودن. 💡نوجوان به فضایی امن و رویکردی حمایتی از سمت والدینش نیاز دارد. کمکشان کنیم اهداف واقع بینانه در نظر بگیرند و از مسیر به عنوان بخشی از فرایند یادگیری و رشد لذت ببرند تا درصورت عدم موفقیت ناامید نشوند. تا بخاطر ترس از نتیجه نگرفتن و زیر سوال بردن توانایی‌هاشون، فرصت تجربه کردن از خودشان نگیرند.

نشانه‌های کمالگرایی مضطرب گونه در نوجوان

⚠️ کمالگرایی یکی از ویژگی‌های شخصیتی در روان انسان‌هاست که با بروز رفتارها و انتظاراتی خودش را نشان میدهد. بچه‌ها در سن نوجوانی به‌دلیل تغییر و تحولات روحی و جسمی، انتظارت خانواده و فرهنگ جامعه بیشتر در معرض فشارهای کمالگرایی منفی قرار می‌گیرند. نوجوان کمالگرا در ظاهر «موفق و منضبط» دیده می‌شود، اما درونش اضطراب، خستگی مزمن و گاهی افسردگی موج میزند که در طولانی مدت منجر به فرسودگی می شود.

کمالگرایی واقعاً درباره رسیدن نیست؛ درباره ترس از نرسیدن است. (ریچارد روهر)

⚡️نشانه‌های نوجوان کمالگرا - ترس از شروع: چون می‌خواهد بی نقص و عالی باشد، از شروع هر کاری می‌ترسد. - داشتن انتظارات غیرواقعی از خود: نوجوان کمالگرا اهدافی غیرواقع‌گرا برای خودش تعیین می‌کند و چون به این اهداف در کوتاه مدت نمی‌رسد، دچار احساس ناامیدی شده و رهایش می‌کند. - خودانتقادی و سرزنشگری بی‌رحمانه: با خودش طوری حرف میزند که هیچوقت با دوستش حرف نمیزند. - انعطاف ناپذیری: اگر نتیجه دلخواه را نگرفت، آن را نه به عنوان یک «درس و تجربه»، که «معیار ناتوانی و بی‌ارزشی» خودش میداند. - تعویق (اهمالکاری): چون رسیدن به استاندارد غیرواقعی ممکن نیست، یا نتیجه نامطلوب برایش حس رنج و بی ارزشی به همراه دارد، برای اجتناب از این احساسات، کار را عقب می اندازد. - مقایسه دائم: مدام در حال مقایسه خودش با افراد دیگر در شرایط و توان دیگر است. - تنش و اضطراب دائمی: نوجوان کمالگرا فکر می‌کند تنها زمانی ارزشمند هست که دستاورد بزرگی داشته باشد. به همین دلیل خودش را زیر یک فشار سنگین و دائمی احساس می‌کند. - استفاده زیاد از واژه "باید": بجای جملاتی مثل " تلاشم می کنم"، " دوست دارم... شود"، از واژه " باید" خیلی استفاده می‌ کنند و نسبت به خود بسیار سخت‌گیر هستند‌. - عدم رضایت از دستاوردها: نوجوان کمالگرا فقط زمانی از دستاوردهایش رضایت دارد که خیلی بزرگ و خارق‌العاده باشند. به‌خاطر همین از دستاوردهایش راضی نیست و اونها رو کم‌ارزش میدونه.

داستان جالب مجتبی شکوری از زمان اخراج شدنش از مدرسه تا تبدیل شدن به چهره مشهور در حوزه فرهنگی و خودشناسی بی‌شک کسی که چنین شیوا درباره خودشناسی، التیام زخم‌ها و فلسفه زندگی میگه (کسی که خودش لکنت زبان داشته) فراز و نشیب های زیادی رو پشت سرگذاشته. راز خوب صحبت کردن، آموختن و یادگیری و عبور از مراحل دشوار و پستی بلندی های زندگیست... یکبار در برنامه "کتاب‌باز" درباره ناراحتی و رنجی که زمان اخراج شدنش تجربه کرده بود و بار سنگین حرف‌های مسئولین مدرسه صحبت کرده بود، اما حتما هیچ کدام تصور نمیکردن که همین فرد قرار هست سال‌ها بعد معلمی بشود که نگاه و کلام و آموخته‌ها و تجربیاتش چراغ راه دیگران شود و زندگی‌هایی تغییر دهد. وقتی فراز و نشیب ها و ترس و ضعف‌های خودش رو به عنوان یک انسان شناخت و ازشون صحبت کرد. چه کسی می‌تواند ادعا کند زخم و سقوطی نداشته است! هرکه بامش بیش، برفش بیشتر @hadisemovafaghiat

«رویای دویدن» داستانی الهام‌بخش درباره‌ی جسیکا، دختری نوجوان و دونده‌ای موفق است که پس از یک تصادف، بخشی از توانایی جسمی‌اش را از دست می‌دهد. دویدن برای جسیکای ۱۶ ساله، فقط یه ورزش نیست، بلکه بخشی از هویت اونه. جسیکا درست زمانی که قهرمان دوی چهارصد متر می‌شه، تصادف می‌کنه و یکی از پاهاش رو از دست می‌ده. این داستان یادآوری می‌کند که هویت ما فقط به یک استعداد یا یک موفقیت وابسته نیست؛ گاهی در سخت‌ترین لحظه‌ها، استعدادهای تازه و عمیق‌تری درون ما بیدار می‌شوند. حالا جسیکا باید راهی برای دووم آوردن پیدا کنه تا بتونه خودش با شرایط جدید منطبق کنه خوندن این کتاب به نوجوون‌ها کمک می‌کنه تا قدرت تاب‌آوری‌شون بیشتر بشه و در مواجهه با مشکلات و شکست، راه‌حل‌های تازه‌ پیدا کنند.

مثل یک درنای زیبا تا افق پرواز کن نغمه ای دیگر برای فصل سرما ساز کن زندگی تکرارِ زخمِ کهنه دیروز نیست بالهای خسته ات را رو به فردا باز کن در مسیر زندگی با عشق و ایمان گام زن بر غم و تاریکی‌ها لبخند پیروزی بزن هر شکست و سختی ات را پله‌ای بالاتر است خویشتن را در مسیر عشق و معنا جا زن #کتابخوانی #کتاب_درمانی #شعردرمانی