بومیِ‌کهکشان‌راه‌ِ‌شیری!

گفت: همه چیز برام خیلی دور و دیره. من آدمی نبودم که دست روی دست بذارم و فقط غر بزنم، اتفاقا پر تلاش‌ترین بودم. اما هیچوقت چیزی که می‌خواستم نشد.

عادت می‌کنیم.

‏من معمولاً بعد از فروپاشی هم عادی به نظر می‌رسم.

هروقت با این دختر حرف میزنم قلبم دشت پروانه س :)🦋

امروز هم دوست داشتم وجود نداشته باشم

اتفاقا من اصلا آدم از آدم بیزاری نیستم، از معاشرت با دیگران سر کیف میام، از اینکه می‌فهمم اونا به سالاد شیرازی سس میزنن، برنجو با دست می‌خورن، سبزی قورمه رو خیلی سرخ می‌کنن، دستور پخت کیک‌شون با من فرق می‌کنه، وقتی می‌خندن چشماشون خط می‌شه، به جای یدونه، عادت دارن دوتا از دکمه‌های پیرهن‌شون رو باز بزارن، ادبیات داستانی آلمان رو دوست دارن، ابرا رو مثل کپه بستنی می‌بینن، از سریال فرندز خوششون نمیاد، باخ گوش میدن و خیلی چیزای دیگه که با من متفاوته‌.

شب‌های جالبی نیست، اما صبر می‌کنم.

گرچه همه‌چیز پایان یافته است و مدت‌هاست همه‌چیز را پذیرفته‌ام، اما هر دفعه که یاد تو می‌افتم، قلبم مچاله می‌شود.

چمیدونم منم اولین باره مکانیزم ماشه کشورم داره فعال می‌شه.

‏قضیه چیه چرا هرکی سمت من میاد از ایناست که نمیتونه خشمش رو کنترل کنه، افتخارش دعوایی بودن و مشت خوردنه و سه ساعت خاطره‌ی کتک زدن دوست‌هاش و شب توی کلانتری رو تعریف میکنه واسم؟ اگه وایب اشتباه دادم بگم که من دورترین نقطه از خشونتم.یذره صدای کسی بره بالا شروع میکنم به لرزیدن.

‏در آخر آرزوی افتتاح کتابفروشی رو دارم که کافی شاپ و گل فروشی هم باشه.

انگار یه بازنده‌م تو دستای تقدیر.

پژمردن از مردن غم‌انگیزتره.

؛

این جهان وقتی مرا میفهمد که دیگر از من نسترن روییده است.