سَمی

غصه نخور زندگی رنگارنگه یه وقتایی دور شدنم قشنگه

مراقب گلدونه اطلسی باش یه وقتایی منتظر کسی باش کسی که چشماش یه کمی روشنه شاید یه قدری هم شبیهه منه

وای عفونی خیلی شیرینه. منم خیلی خوشحالم و همشو خوندم.

🐳

“Nothing ever ends poetically. It ends and we turn it into poetry. All that blood was never once beautiful. It was just red.” Godwept on twitter

داشتم فکر میکردم خیلی خوش شانسم که تا سوار شدم، اتوبوس راه افتاد و منتظر ننشستم اما بعدش دیدم دقیقا روز امتحانم کنفرانس برام گذاشتن. عالی شد.

دیروزی ساعت ۴ صبح پاشده بودم، قزوین رفتم، مورنینگ رفتم، کلاس رفتم، ساعت ۱ و نیم اینطور ها خوابگاه بودم و تا اخر شب حدود چهار ساعت درس خوندم و شب ام حدودای یازده و نیم خوابم برد. "خوابم برد" نشون به اون نشونی که اینترنت گوشی ام تا صبح روشن مونده بود. قبلا ها فکر میکردم اینترن بشم از خستگی و خواب میمیرم ولی الانا یکم امیدوار ترم که زنده بمونم و کارامم پیش ببرم.🐕

جای من والیبال ببینین😭 همین الان شروع میشه. ایران-ژاپن لیگ ملت ها

اگه دعوای این دوست هم اتاقیم با دوست پسرش اجازه بده، ۱۸جلسه امتحان عفونی رو شروع میکنم، قربت الی الله.🤸‍♀️

اگه تا یکشنبه زنده بمونم و امتحانمو پاس بشم تو چنل شیرینی پخش میکنم. 🐳

این پیام رو صبح نوشتم. وقتی دونه دونه بچها میومدن سالن مورنینگ. روتیشن ماژور رو داریم و گروه های عجیب غریبی که بهم خوردیم🤝🏼

جلوی منو بگیرین فقط خندم نگیره.

وای من اینقدر ترسو نبودم. میخوام یه چالش برا خودم بردارم که یکم پیشرفت کنم ولی اینقدر به دوپامین های بی ارزش معتاد شدم که حتی میترسم حرفشو بزنم. دلم برا قبل خودم تنگ شد.

دچار تفریحات زود گذر دنیایی هستم.هفته ی دیگه امتحان دارم و اوضاع خیلی خیته. شایدم خیطه.

تکه پاره های هفته ای که بهم گذشت رو کنار هم میذارم و احساس خوبی دارم. شاید که بشه بهش گفت رضایت. جمله ها توی ذهنم بالا پایین میشن. بهم گفت قوی هستم. بهم گفت دلتنگ تم. بهم گفت ارزشمندی. بهم گفت زیبایی. بهم گفت دوستت دارم. واژه هایی که روی قلب و سینه ی ادمی زاد حک میشن. جمله هایی که مبدا متفاوت دارند و مقصدشون من بودم. اروم میگیرم. لبخند میزنم. من همون پر از هیچ همیشگی ام. اینبار دل های بزرگی دور خودم دارم که هیچ را به عرش وصل میکنند. دل هایی که اروم جان ان. من خوشبختم چون رضایت دارم. من خوشبختم چون تو باارزشی و کنار منی.

عجب شب آرومیه. ماهتاب کامله و صدای اهنگ مورد علاقم که میگه "نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست، ندیدی جانم از غم ناشکیباست" توی ذهنم تکرار میشه. دلم گرفته از اینکه الکی الکی داریم بزرگ میشیم و روز به روز مسئولیت ها و انتظارات بیشتری روی شونمونه. کسی رو اینجا داریم که چهار صبح بیدار شده، چهار و نیم خونه رو ترک کرده و امتحان داده و ساعت ۹ و بیست دقیقه شب دوباره به پناهگاهش برگشته. خسته ام اما هورمون های شادی از سر و کولم بالا پایین میرن.⛱️

توی کرایتریای مبحث پنیک، تو کتاب کرمی مورد ۱۳ رو نوشته "ترس از مردان" . منم خیلی باهاش حال کردم و گفتم به به چه نکته ی حقی و یادش گرفتم، الان رفرنس رو نگاه کردم دیدم که "ترس از مردن" عه 🩰 :)))))))

احساس زایمان غریب الوقوع دارم چون شمبه امتحان دارم😇

of course we will hurt each other.