غرقه در نیل

▪️بیا این گُل رو بو کن مادرجنده این روزها که در فکر مهاجرت از اینستاگرام به یوتیوب هستم و دارم جنبه‌های قابل نمایش زندگی‌‌ام را بالا و پایین می‌کنم که ببینم کدامش ارزش تولید محتوا دارد، متوجه شدم که چه زندگی تخمی‌ای دارم. امیدوارم یک دقیقه به کون مسلمانتان بر نخورد و این را ناشکری قلمداد نکنید و امیدوارم به کون سادیستیک خدا هم بر نخورد و گای جدید نازل نکند که نشان دهد «به این می‌گی تخمی؟ پس اینو چی می‌گی؟» داشتم فکر می‌کردم که از منِ ماجراجو و پرانرژی، یک تکه گوشت فاسد و راکد باقی مانده. از منی که دوست داشت کل دنیا را بگردد همه چیز را بچشد و همه کس را ببیند و انگشت در هر سوراخی بکند، حالا یک موجود بدقواره باقی مانده که به زور یک کیسه قرص زنده است. فکر راه اندازی کانال یوتیوب این واقعیت را توی صورتم زد که هر موجود زنده‌ای زندگی نمی‌کند. که داشتن نبض و رسیدن اکسیژن به مغز معنایش این نیست که داری زندگی می‌کنی. من این را خیلی وقت است که می‌دانم اما حالا خیلی لخت جلوی چشمم رقص میله می‌کند. پیشاپیش به آن چرکِ خارج‌نشین که می‌گوید «تلاشتو بکن مهاجرت کنی» و به آن کسمغز رمانتیکی که قرار است کامنت دهد «زندگی بوییدن یک گل است» و آن مسلمان کیری که می‌خواهد بگوید «اینها امتحان الهی است» و به آن عرزشی مادرجنده که می‌گوید «ما دربرابر استکبار ایستاده‌ایم و این هزینه دارد» و به آن اوبی که دهنش به کون غنی پدرش وصل است و حقوق خودش را فقط خرج ادا کرده و گوزگوز استقلال مالی می‌کند و به آن کون‌بچه که قرار است از قانون جذب برایم بگوید و سایر هم‌میهنان عزیز می‌گویم کص ننتان. همه این کسشرهایی که تفت می‌دهید دارد ذهن‌ را منحرف می‌کند از گرفتن انگشت نشانه به مسبب اصلی این کیری‌کاری، یعنی آخوند. آخوند که کیرش را در کون ملت فرو برده و همزمان دست در جیب ملت گذاشته و دم گوش ملت آروغ متعفن می‌زند. در حضور آخوند گلی برای بوییدن نمی‌روید. قانون جذب جلوی آخوند جنده است. تلاش در این سیستم، تقلا در باتلاق است. چه کسی می‌خواهد جواب زندگی نکرده ما را بدهد؟ آن اروپایی کون‌نشور که دغدغه‌اش عروسک لبوبوست چطور با من برابر است؟ چطور ممکن است یک کسمغز به من توصیه کند که بیشتر تلاش کنم که به مرتبه او برسم؟ در اتوبوسی که دارد به ته دره می‌رود چطور بندری برقصم؟ می‌خواهم روی همه چیز بالا بیاورم. می‌خواهم دهان همه آدم‌ها را گِل بگیرم. دفعه بعد که کسی افکار مثبتش را روی سرم بشاشد می‌خوابانمش روی زمین و توی دهنش می‌رینم و می‌گویم «سخت نگیر. بیا این گل رو بو کن مادرجنده».