مارال_ع ز | متــ🪄ــرسک

🍃🍂🍃🍂 🍂🍃🍂 🍃🍂 🍂 #ارباب_من_بستام ❦ بقلم #مارال_ع_ز ツ♡ #پارت_110 چشم هام قدر نعلبكى گشاد شد.حرفش كاملاً برام غير منتظره بود. _شما...شما چى گفتيد؟! _براى پسرم وارث بيار.پسر باشه.يه پسر از خون خودش برام بيار. _شما خودتون مى فهميد چى مى گيد؟من خودم بچه ام چطورى براى شما نوه بيارم؟اصلاً حلال و حروم و محرم و نامحرم... ادامه ى جمله ام رو نگفتم.خوب مى دونستم هر حرفى كه بزنم باعث بدتر شدن شرايط مى شه و بعداً بر عليه من استفاده مى شه. چند نفس عميق كشيدم.ادامه دادم: _ببخشيد تند رفتم خانوم؛من نمى تونم چنين چيزى رو قبول كنم.من رو عفو كنيد. _پس بايد از اينجا برى. خيلى جدى بود؛انقدر جدى بود كه جاى هيچ بحثى نمونده بود. لب زدم: _من جاى ديگه اى نمى تونم برم. _پس بايد كارى كه گفتم رو انجام بدى.يه صيغه ى محرميت مى خونيم. كافيه ١ سال دندون روى جيگر بذارى همين. اينطورى نمى شد.بايد توپ رو توى زمين ارباب مى انداختم. _به حرف آسونه.پس من و احساساتم چى مى شه؟اصلاً من رو كاملاً ناديده هم بگيريم ارباب هيچ حسى به من نداره. از من متنفره.خودش بهم گفت.از روز اول هم از من خوشش نميومد. با شنيدن اين حرف چشم هاش برق زد.لبخند روى لبش غليظ و عميق تر شد.زمرمه كرد: _چه بهتر.پس كاملاً جاى اميدوارى هست. _متوجه منظورتون نمى شم. يعنى چى جاى اميدوارى هست؟اينطورى شرايط فقط براى من سخت مى شه. _من حواسم بهت هست و من شكـ ندارم علاقه به وجود مياد.اينكه از اول نسبت بهت حسى داشته جاى اميدوارى هست هر چند تنفر باشه. پاكـ زده به سرش.ناچار به انجام چه كار هايى بودم.اينا همش درد بود.همش بى پناهى بود.هر روز هر ثانيه اين شرايط بهم گوشزد مى كرد كه من تنهام و كسى رو ندارم. ناليدم: _حتماً شخص بهتر از من رو مى تونيد پيدا كنيد. _بهتر؟تو فكر مى كنى خيلى خوبى؟ 🍂 🍃🍂 🍂🍃🍂 🍃🍂🍃🍂