ادبیات سرخ

. دختر عریان آفتاب می‌ گیرد شاخه‌ ها به‌ دشواری تنش را می‌ پوشانند. به سوی آفتاب می‌ گشاید تنش را که باران آتش از نورش می‌ آکند. میان چشمان بسته‌ اش ابدیت خود را به لحظه‌ای مبدل می‌کند از طلا خورشید زاده شد چرا که تلالو این تن بدو زندگی بخشید. به خاطر او زمین یک روز بیشتر زندگی می‌ کند بی‌ آن که بداند آفتاب است او میان نجوای شاخه‌ ها. #خوزه_امیلیو_پاچکو (مکزیک) https://t.me/Red_Literature