🌖 آقای زرد

بر روی چاه مستراح نشسته ام و به زندگی لبخند میزنم یادم می اید در کودکی بر روی چاه مستراح که مینشستم شلنگ آب را بر روی گچ دیوار میگرفتم و بوی گچ آب خورده مستم میکرد مورچه ها را با آب دنبال میکردم در دستشویی زنگ زده بود زندگی زنگ زده بود و در عمق فاجعه مردی پرده ها را کنار میزد و کریهانه میخندید فاجعه نمایان شد و تیرگی چشمانم را گرفت برق نور مرد و گورکن شدید تر میکند نگاهم میکرد و کریهانه میخندید دستم مقابل آیینه نا مرعی بود و چشمم در نور خورشید بی انعکاس و دیگر کسی نمیدید که رنگش قهوه ایست نه مشکی حسم از گم کردگیست از ربان مشکی بر روی قاب عکس و قال قضیه را با فراموشی کندن بزرگ شدم و یادم رفت کودکی ام چطور زیر آماج بلا تبدیل به سگ شکاری شد.

یک بار دادم نوشته هامو یه دوست بخونه وسط خوندن باهاش حرف زدن جواب که داد یادش رفت داره نوشته منو میخونه منم به روش نیاوردم اخرین باری بود که از یه دوست توجه خواستم

نمیدانی برادر جان چقدر در خیابان منتظر ماندم که شب دلش سوخت و کمی مهتاب آمد. در بی راهه ها راه رفتم، راه را از غم میجستم و غم پایم را چنگ میزد همه در سرگردانیه خویشیم همه بی لبخند و سزاواری بغضی ها هم سزاوار ترند درد کشیده اند لابد نگاه به آن دریده انسان میکنی و میگویی چه کسی سزاوار تر است آن کس که میفهمد میمیرد و زنده میماند و آن کس که زنده است روزی مرگش فرا میرسد.

حتی با خرده نان در جیبم راه عشق را ادامه میدهم باشد که بعد از مردنمان لاله بر روی قبرمان بروید.

نمایی از من هم در لا به لای گچ و خاک شبیه به ته سیگار از اخر و زمان در همان خانه که زاده شدم به جای مانده ما مرده ایم و بوی جنازه را کسی نفهمید ما را کشتند و کسی ندید تا پلیس خبر کند ما تیتر اخبار شدیم و یا چشم ها کور بود یا جوهر روزنامه سفید رنگ از آب درامد ما حتی در افسانه شدن هم تباه بودیم از ما میگویند به نام کسانی که نبودند.

من زیاد ادم خوش گذرونی نیستم بشاش هم نیستم و فقط بعضی وقتا تظاهر به شادی میکنم که دیگرانو خوشحال کنم با گذشت زمان این ویژگیم هم داره کم کم محو میشع دیگه خاطراتم از زمان و خودم داره فقط تبدیل به بخش های بد میشه یعنی چیزی که از گذشته و خودم به یادم میاد داره فقط و فقط قسمتای تلخش سختیای سختش و تنهایی همیشگیش میشع داره فقط اینارو یادم میاد تراپیستم گفت راجب گذشته حرف بزنیم؟ گفتم من تو گذشته زندگی نمیکنم اما حقیقت اینه که من قسمت دردناک و تلخ گذشته رو بارها و بارها هر روز زندگی میکنم چون چیزی از زیبایی و شادیش باقی نمونده. تو دوران محکومیتم به نرسیدن، نداشتن رو بیش از پیش باور کردم و ارزوی داشتنم از علاقه من به زنده بودن هم سبقت گرفته فقط و فقط یه چیز واسم مهمه ثبت سگ شکاری و قتل اون و بعد مردنم.

حنجره بشکاف از فریاد و به سلابه بکش هستی را تو هنوز هم روشنای تاریک، نیمه جان در خون خود غلطیده ای.

تنها، زنی محتاج و از خود گذشته میداند هر مرد چقدر فاسد است.

نه شبنم طراوت بخش من است نه اتشی شعله بر وجودم میمیرم و در اغاز منتظر میمانم.

ناگهان در پرتویی پر مهر دستان بی جانم را در کفنی از گلبرگ لمس کردم همه چیز در حقیقت اشکار بود و من دگر توهمی رویاگونه را با شیدایی نمیگذراندم

میدانی از پس سایه امده بودی از پشت درختان کاج شبحی در مه بودی به لیاقت کویر برای باران هر آنچه محتاجش بودی در بالای چشمت در افق اسمان نمایان بود من اما خرده ریگی در ته دریا تکه شنی از ساحل که لخت پای دخترکی به خیابان اورده بود دل سرد از حجمه های سرنوشت و ناسزای تقدیر سر بلند کردم برای بوسیدن سرم را باد داده بودم و باد گم شد در پشت دشت ان زمان برگشت بر من که ایستاده بودم اما مرده بودم

پاشو و بدرخش اینجا جهنمه حرومزاده نه یه بهشت فانتزی.

مردی؟ _ نه دارم دودکش میشم غصه نخور بخواب تا درد مرهم گیرد _میخوابمم همینه.زندگی روزگار نمیگذرونه تابم سر رسیده خب توش بنویس _چی بنویسم؟ بنویس اگر هرگز نبودم هیچگاه پلی شکسته و کلیسایی ویران و عابری خسته هم نبود واسم مهم نیست.

بریده ای از جرایدم خط به خط واژه گزینی بر زیر عینک این نه، آن را بزار بماند سطر اشتباه و رهگزر بی اعتنا و اخبار حاشیه رانده شده ام نوشته بودم ما دو دوست در وطنی غریبیم هر چه خواندم دوستت دارم تو عریان از شعر در کفن ریخت و پاش روحت پشت مرز ماندی مرز ما جنس ماست، طعنه سرنوشت گشته ایم، بی آغوش و از راهِ دور شده ایم. تو بمان من میروم تو نمیر من میشکنم من ، تو، واژه گزینی، سر تیترمان سانسور جنس است گویی جنبش تریاک شاغلان کارخانه سیمان و قهوه و حقمان را ندادند صدایت در نیاید مبادا قهر کند میشنوی از پشت در صدا میزند خوشبختی؟ خواب خوابم مرگ که آمد صدای در را تازه شنیدم سیگار به دست بودم که مردیم گریه کنان جدایی بودم که مردیم.

ما مُردیم اقای رییس خیلی وقته حالا سگ دوی سگ شکاری با دل شکسته و جیب خالی ام.

جایی که ایستادم طوفانیه مصیبت انعکاس ترس و مظلومیت چهرم تو قطره های آب بارون و انعکاس خشم طبیعت تو اشک چشمام جاریه شاید از بلندی افتادم شاید از آسمون نزول پیدا کردم به زمین زندگی ارزش یک دقیقه از نفس کشیدنش رو نداره اما اون حجم زیبایی برخواسته از درد تو کنج دلت ارزشش رو داره حتی با بغض و دلتنگی و مکافات کفشات تو پات نترسی، تو تنهایی، اما تو تنهاییت تنها نیستی.