🌖 آقای زرد

بر روی چاه مستراح نشسته ام و به زندگی لبخند میزنم یادم می اید در کودکی بر روی چاه مستراح که مینشستم شلنگ آب را بر روی گچ دیوار میگرفتم و بوی گچ آب خورده مستم میکرد مورچه ها را با آب دنبال میکردم در دستشویی زنگ زده بود زندگی زنگ زده بود و در عمق فاجعه مردی پرده ها را کنار میزد و کریهانه میخندید فاجعه نمایان شد و تیرگی چشمانم را گرفت برق نور مرد و گورکن شدید تر میکند نگاهم میکرد و کریهانه میخندید دستم مقابل آیینه نا مرعی بود و چشمم در نور خورشید بی انعکاس و دیگر کسی نمیدید که رنگش قهوه ایست نه مشکی حسم از گم کردگیست از ربان مشکی بر روی قاب عکس و قال قضیه را با فراموشی کندن بزرگ شدم و یادم رفت کودکی ام چطور زیر آماج بلا تبدیل به سگ شکاری شد.