پادکست تاریخ علم و اندیشه

رساله‌ای درباره نجوم جدید در عصر محمدشاه قاجار

نشست علمی پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران 📌 عنوان سخنرانی: تحلیل مناقشه پزشکی مدرن و طب سنتی؛ نگاهی تاریخی 🎙 سخنران: دکتر امیرحسن موسوی در این نشست به بررسی ریشه‌ها و چالش‌ها مواجهه میان پزشکی مدرن و طب سنتی در ایران معاصر خواهیم پرداخت. 🗓 زمان: چهارشنبه ۱۵ مهرماه ۱۴۰۵ | ساعت ۱۶:۳۰ 📍 مکان: خیابان ۱۶ آذر، خیابان پورسینا، نبش جلالیه، پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران حضور علاقه‌مندان و پژوهشگران گرامی در این نشست گرامی باد. 🌿 #تاریخ_علم #پزشکی_سنتی #پزشکی_مدرن #دانشگاه_تهران #نشست_علمی #تاریخ_پزشکی

کلاس تاریخ نجوم چهارشنبه ها ساعت ۱۳

«چرا صحبت از نوآوری‌های ابوریحان دشوار است» امیرمحمد گمینی، پژوهشکده تاریخ علم ابوریحان بیرونی نه تنها دانشمندی انقلابی نبود، بلکه اصلاً نمی‌خواست انقلابی در علم ایجاد کند. برعکس او می‌خواست علم را تثبیت و استاندارسازی کند. می‌خواست علوم و داده‌های رصدی را تجمیع کند، بررسی کند و علمی مشخص و متعین تدوین کند. علم در آن روزگار انقلابی نبود، البته نوآوری‌هایی وجود داشت ولی در مباحث تخصصی بود، مباحثی که ما برای فهم آنها نیاز داریم جزئیات علم آن روزگار را بشناسیم. اما معمولا به جای این کار، دنبال نوآوری‌های بزرگ می ‌رویم که سریع بفهمیم. نتیجه این می‌شود که یک سری نوآوری انقلابی ساختگی به دانشمندان قدیم نسبت می‌دهیم و نوآوری‌های واقعی‌شان را نمی‌فهمیم یا اگر هم بفهمیم به نظرمان بی‌ارزش و پیش پا افتاده جلوه می کند.

«عالم بیرونی...» باشگاه تحول علم شما را دعوت می‌کند به رویداد اختصاصی «عالم بیرونی» 🔬چرا صحبت از نوآوری‌های ابوریحان دشوار است؟ نگاه واقع‌بینانه به نوآوری‌های ابوریحان در بستر زمانۀ خویش. (سخنران: دکتر گمینی) 🗣چرا در زمان ابوریحان انقلاب نشد؟ شرایط و بسترهای لازم برای وقوع انقلاب علمی، که در عصر کپرنیک در دورۀ نوزایی تحقق یافت، اما در عصر طلایی اسلامی، نه. (سخنران: آقای یزدانی) 📜تقابل ابوریحان و ابوعلی سینا پنل گفت‌وگو پیرامون مکاتبات علمی بین ابوریحان و ابن‌سینا (گردانندۀ پنل: آقای موسوی) 🤖ابوریحان امروزی اگر ابوریحان در عصر ما زندگی می‌کرد، چه مسیری را پیش می‌گرفت و دغدغه‌اش برای بشریت امروز چه بود؟ (سخنران: آقای شیخ‌بهایی) --- 📅 جمعه ۱۳ شهریور ماه ⏰ ساعت ۱۵:۰۰ 📍 مکان:تهران،حوالی دانشگاه شریف ظرفیت محدود است! برای ثبت‌نام و دریافت جزئیات بیشتر، روی لینک ثبت نام کلیک کنید. #ابوریحان_بیرونی #نجوم #علوم_پایه #باشگاه_تحول_علم 🆔@eos_club

📚 جدیدترین نسخه‌های الکترونیکی کتاب‌های نشر کرگدن در نرم‌افزار کتابخوان طاقچه B2n.ir/fw8986 B2n.ir/sw6671 #نشر_کرگدن، #کتاب_الکترونیکی، #طاقچه، #کتاب_فلسفه، #با_کرگدن_سفر_کن

نشست دهم پوشه به دعوت پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران با موضوع تصویرسازی علمی و دگرگونی دانش با سخنرانی «امیرمحمد گمینی» و «عرفان خسروی» در روز چهارم مرداد هزار و چهارصد و پنج در کافه اینوئیت برگزار شد.

ویدیو وبینار آشنایی با بابل باستان در یوتیوب منتشر شد نسخه‌ی کامل (68 دقیقه): https://youtu.be/ENA80Ki4SQ0?si=kJoCTOEDYMEVLu4k امیدوارم براتون مفید باشه 🙏🏼 @AmirTravels

کتاب «هر آنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود: تجربه مدرنیته» اثر مارشال برمن حرف اصلی مارشال برمن این است که مدرنیته یک تجربه متناقض و دیالکتیکی است. او مدرنیته را به یک «گرداب» تشبیه می‌کند؛ فضایی که به ما وعده ماجراجویی، قدرت، شادی و دگرگونی خود و جهان را می‌دهد، اما همزمان تهدید می‌کند که تمام دارایی‌ها، دانسته‌ها و هستی ما را نابود خواهد کرد [۱۶۴]. او این مضامین را از طریق تحلیل شخصیت‌هایی چون فاوست گوته (به عنوان نماد تراژدی توسعه)، مارکس، بودلر و شهرهایی مانند پترزبورگ و نیویورک روایت می‌کند تا نشان دهد چگونه روح مدرن همواره میان میل به خلق کردن و هراس از ویرانی در نوسان است [۱۶۱، ۱۸۶]. در مرحله بعد خلاصه تک تک فصول کتاب را ارایه خواهیم کرد.

ویدیو خلاصۀ اپیزود 41: پارادوکس سادگی: چرا مدل‌های نجومی مکتب مراغه پیچیده شدند؟ https://castbox.fm/app/castbox/player/id2624698/id943703274 @hisofscience

4⃣1⃣ پارادوکس سادگی: چرا مدل‌های نجومی مکتب مراغه پیچیده شدند؟ https://castbox.fm/app/castbox/player/id2624698/id943703274 به بازخوانی یکی از مفاهیم بنیادین در تاریخ فیزیک و نجوم می‌پردازیم: «اصل سادگی». پارادوکس مدل ۱۶ کره‌ای عطارد چیست و چرا منجمان مکتب مراغه پیچیدگیِ کمّی را برای حفظ «سادگی کیفی» (حرکت یکنواخت) پذیرفتند؟ چگونه اصل «یکنواختی حرکت» در نجوم قدیم، به عنوان معیار اصلی بساطت و سادگی، زمینه‌ساز درک گالیله از سادگیِ طبیعت شد؟ منابع Gamini, A. M., & Sadrforati, M. M. (2022). "The principle of simplicity for Quṭb al-Dīn Shīrāzī". Studies in History and Philosophy of Science. ۲. گمینی، امیرمحمد. (۱۴۰۰). «اصل سادگی در آثار هیئت و نگاهی دوباره به انگیزه ایجاد مدل‌های غیربطلمیوسی». جاویدان خرد. [۴۵] https://podbay.fm/p/1501341554 @hisofscience

تاب‌آوری در شرایط ابسورد #حلقه_کتابخوانی ‌ تسهیل‌گر: دکتر امیرمحمد گمینی عضو هیئت علمی دانشگاه تهران ‌ لینک کانال دکتر گمینی: @consolabsurde ‌ یکشنبه نهم فروردین - از ۱۷:۰۰ تا ۱۹:۰۰ ‌ لینک ثبت‌نام رایگان: zaya.io/absurde ‌ 🧠 @braincastmedia

پست هشتم: «عشق به سرنوشت» در پست قبلی دیدیم که جهان چقدر نسبت به ما بیگانه و «کدر» است. حالا پرسش این است: در برابر این بیگانگی و در میانهٔ سختی‌های بزرگی مثل جنگ، چه باید کرد؟ پاسخ را از زبانِ جانِ بی‌قرارِ تاریخ، *فردریش نیچه*، بشنویم. او مفهومی را به ما هدیه می‌دهد که در سخت‌ترین لحظاتِ قرن جدید (۱۴۰۵)، می‌تواند چراغِ راهِ ما باشد: *Amor Fati* یا «عشق به سرنوشت»:

My formula for greatness in a human being is amor fati: that one wants nothing to be different, not forward, not backward, not in all eternity. Not merely bear what is necessary, still less conceal it—all idealism is mendacity in the face of what is necessary—but love it.

Friedrich Nietzsche, Ecce Homo

فرمولِ من برای عظمتِ یک انسان، «عشق به سرنوشت» (Amor Fati) است: این‌که نخواهی هیچ‌چیز طور دیگری باشد؛ نه در آینده، نه در گذشته و نه در تمامِ ابدیت. نه فقط تحمل کردنِ آنچه ضروری است، و نه حتی پنهان کردنِ آن — چرا که هر نوع آرمان‌گرایی در مواجهه با امرِ ضروری، دروغ‌پردازی است — بلکه، دوست داشتنِ آن.

عشق به سرنوشت، یعنی چه؟ عشق به سرنوشت به معنای «تسلیم شدن» یا «مفید دانستن رنج» نیست. نیچه به ما می‌گوید: ۱. نفرت از واقعیت، توانِ ما را می‌گیرد: وقتی مدام آرزو می‌کنیم ای کاش در زمان دیگری به دنیا می‌آمدیم، یا ای کاش همه‌چیز طور دیگری بود، در واقع داریم انرژیِ خود را برای «دروغ» هدر می‌دهیم. ۲. فرار از آرمان‌گراییِ دروغین: نیچه می‌گوید نباید پشتِ مفاهیمِ انتزاعی پنهان شویم که واقعیت را نبینیم. واقعیت، هرچقدر هم که سخت باشد، تنها زمینی است که می‌توان روی آن ایستاد. ۳. دوست داشتنِ تمامِ بسته: زندگی یک مجموعه‌ی کامل است؛ نمی‌توان شادی‌اش را خواست و رنجش را دور انداخت. «آمور فاتی» یعنی من به کلِ این تجربه، با تمامِ دردها و شکوهش، می‌گویم «بله». در این روزهای عید که سایه‌ی حوادثِ تلخِ اخیر بر سرِ سرزمینمان سنگینی می‌کند، «عشق به سرنوشت» به ما می‌گوید: - این زمانه، زمانه‌ی ماست: ما انتخاب نکردیم که در میانه‌ی این طوفان باشیم، اما اکنون که هستیم، این سرنوشتِ ماست. به جای آرزویِ «ای کاش جای دیگری بودم»، با تمامِ قدرت در همین لحظه و همین جغرافیا ریشه بدوانیم. - رنج را به سلاح تبدیل کنیم: وقتی رنج را نه به عنوان «اشتباهِ کائنات» بلکه به عنوان بخشی از سرنوشتِ قهرمانانه‌ی خود بپذیریم، دیگر قربانی نیستیم؛ ما «خالقِ» معنایِ خودمان هستیم. - عظمت در دلِ ضرورت: عظمتِ ما در این است که از واقعیت نمی‌ترسیم. ما با چشمانِ باز به استقبالِ سالِ جدید می‌رویم، نه با امیدهای واهی، بلکه با عشقی شجاعانه به زندگی‌ای که اکنون در جریان است. سرنوشت، سنگی است که باید آن را بر دوش کشید؛ نه برای آنکه سبک است، بلکه برای آنکه سنگِ مزارِ ما نیست، بلکه پله‌ی صعودِ ماست. تسلی‌های فلسفی در شرایط ابسورد @consolabsurde