دیدار یار

«فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز» انسان بدون آزادی و اختیار هیچ فضیلتی ندارد. سرآغاز همه فضیلت‌های آدمی همینجاست که بتواند انتخاب کند. فرشتگان بسیار عبادت می‌کنند اما آیا می‌توانند به خدا تقرب یابند؟ درون آنها هیچ کششی بسوی گناه نیست. برای آنها دوراهی معنا ندارد. آنها بیاد خدا هستند در حالی که چیزی نیست که حواسشان را پرت کند. فرشتگان جایشان معلوم است نه پایین‌تر نه بالاتر. خدا انسان را این گونه سرشته که آزادی و انتخاب داشته باشد. ممکن است در این کشاکش انتخاب خوب و بد، نود ونه انتخاب بد باشد و یک انتخاب خوب اما همان یک انتخاب خوب از همه عبادت فرشتگان بالاتر است چون یک انتخاب است و چون ترجیح یک کشش بر کششی دیگر است. جباران دوست دارند انسان‌ها حداقل قدرت انتخاب را داشته باشند. آنها از عنصر انتخابگر می‌ترسند چون همه را برده خود می‌خواهند. این انسان را خدا سرشته و سنت اوست که انسان انتخابگر باشد و کسی نمی‌تواند در برابر سنت خدا بایستد و آن را تغییر دهد.