🎧 موسیقی‌لوژی 🎧

برای امتداد گیتار، فرامرز اصلانی 🖤 آقای اصلانی شما آخرین سنگر ما بودید؛ وقتی دلمون می‌گرفت چاره‌ای نبود جز پناه بردن به آغوش آهنگ‌هات: یه دیواره یه دیواره یه دیواره.. یه دیواره که پشتش هیچی نداره.. فرامرز اصلانی امتداد گیتار بود، شاید سیم هفتم و شاید حتی خود گیتار... نوشته زیر از سهیل سرگلزایی هست، متنی زیبا در سوگ فرامرز: "فرامرز اصلانی بی‌زحمت زیبا بود! کلیدواژه‌اش برای من این است؛ یک زیبایی بی‌ادا و اطوار. موسیقی‌اش هم همین بود؛ در آوازش هیچوقت نتی را نمی‌خواند که خواندنش از پس توده‌ی آدم‌ها برنیاید و تنظیم‌هایش چنان پیچیده نبود که از پس دو گیتار یاماها سی چهل بر نیایند؛ با اینحال زیبا بود. یک زیبایی طبیعی. از آن زیبایی‌ها که هر سلیقه‌ی وحشی و اتو نکشیده‌ای را جلب می‌کند بی‌آنکه به ابتذال سلیقه‌ی عمومی آلوده باشد. جوی آبی را می‌ماند در کوچه‌پس‌کوچه‌های کاهگلی که از باغ‌های بالا تک و توک سیب و اناری با خودش می‌آورد. برای زیبا بودن نیازمند تکنیک عجیب و غریبی نبود؛ نه آقای صدا بود و نه شاه‌ماهی صحنه‌ها؛ خیلی ساده فرامرز اصلانی بود با یک خنده‌ی یک‌وری که آواز می‌خواند. مثل همان آواز‌هایی که خودمان می‌خوانیم؛ در مسیر کوهنوردی، پشت فرمان و خیره به افق، بعد از گل انداختن سرخوشی عرق زیرپوستمان و در حال نگاه کردن به چشمان یارهایمان. آوازی صادق، بی‌اطوار، زمزمه‌وار و جاری. رفتنش هم همین بود؛ بی‌سر و صدا شنیدیم بیمار است و وقتی همه‌ ما با سبزه و سنجد مشغول بودیم، بی‌آنکه صدایمان کند یا حواسمان را از خوشی گس سال نو پرت کند، رفت. گمان می‌کنم الان در یک بی‌نهایت سفید، صدایی شیشه‌ای و لرزان طنین انداخته که: الا ای… آهوی وحشی… کجایی؟!" این ورژن از آهنگ یه دکلمه داره که مربوط به همون شعر " الا ای آهوی وحشی" حافظ هست: چنینم هست یاد از پیرِ دانا فراموشم نشد، هرگز همانا که روزی رهرُوی در سرزمینی به لُطفش گفت رِندی ره‌نشینی که ای سالک چه در اَنبانه داری بیا دامی بِنِه گر دانه داری جوابش داد گفتا دام دارم ولی سیمرغ می‌باید شکارم خداحافظ مرد دوست داشتنی موسیقی ایران 🥀🖤 _ _ _ MousikeLogia