شهرزاد

مثل دیروز‌؛ بیاید مفید باشیم، پارت پنجم: —— فراخوان‌ دانشگاه‌های سراسر کشور: علوم تحقیقات‌، علم و فرهنگ‌، خلیج فارس‌، فرح (الزهرا) تهران‌، صنعتی آریامهر اصفهان‌، علوم پزشکی مشهد‌، معماری و هنر پارس‌، آزادِ کرج‌، آزادِ قاسم‌آبادِ مشهد‌، زبان‌و‌ ادبیات خارجی تهران‌، آزادِ علوم‌پزشکی تهران‌، و.. آپدیت می‌شود! ——— فعالیت در توییتر (برای دانشگاه‌ها):

اگر به توییتر دسترسی دارید، نیاز به لینک نیست و توی توییتر پر از توییته اگر خودتون هم فیلم/عکس‌ می‌ذارید حواستون باشه چهره‌ها حتی اگر ماسک دارن هاید بشن چون توی فضای کوچیک دانشگاه بین دانشجو‌ها قابل شناسایی هستند و خطرناکه.

——— فعالیت مهم و مفید برای دانشجویان:

دانشجو‌ها حتما ماسک و.. سعی کنید به خشونت نرسونید (تو محیط دانشگاه منطقی نیست) همچنین از چهره‌ کسی ویدیو نگیرید، باهم و کنار هم باشید. گوشی‌هاتون رو قبل از ورود به دانشگاه پاکسازی کنید. همراه با دوستتون باشید و درنهایت مراقب خودتون باشید و حواستون به دوستاتون باشه.

——— فعالیت مفید همشهریان دانشگاه‌ها:

نیاز نیست داخل دانشگاه‌ها برید، اما اگر نزدیک هستید با ماشین و یا پیاده اطراف دانشگاه برید، حضور ماشین هاتون باعث می‌شه نتونن نیروی سرکوب رو به دانشگاه بیارن یا نتونن بچهارو دستگیر کنن و اگر یک درصد شرایط بحرانی پیش بیاد نزدیک هستید و می‌تونید وارد دانشگاه بشید.

در نهایت، همه به خواست و شعارِ دانشجوهامون احترام می‌ذاریم، پس از تفرقه‌ پرهیز کنیم و به پوشش صداشون بپردازیم.

هر یه نفر کشته شه، هزارنفر پشتشه.

دوستان! لطفاً کتاب‌های مرا بخرید و بخوانید. این فعلاً تنها آب‌باریکه‌ای است که من برای معیشت و ادامه‌ی زندگی دارم. اگر می‌خواهید زنده بمانم و همچنان برایتان بنویسم و قصه بگویم کمکم کنید. من از دولت ایران نه حقوق می‌گیرم و نه یارانه. از سهام عدالتش هم هیچ‌وقت برخوردار نبوده‌ام، و فقط سهام ظلمش نصیبم شده است. می‌دانم که نسخه‌ی الکترونیک آثار مرا فیدیبو و طاقچه به فروش می‌رسانند. سایت جهانی آمازون هم نسخه‌ی کاغذی بعضی از آنها را به بهایی گزاف (با دلار و یورو) به فروش می‌رساند. بدانید و آگاه باشید دوستان، که از این همه ریالی به من نمی‌رسد. اگر از این راه سودی به دست آید به جیب ناشران سرازیر می‌شود. اگر مسلمان‌اید، خودتان بسنجید که این سود حلال است یا حرام. و اگر نیستید آزاده باشید و کتاب‌های مرا از این جور جاها نخرید. راضی نیستم.

کاش من صدای همه بودم. کاش بلندگویی به وسعت جهان داشتم؛ نام تک‌تک جاویدنام‌ها، نام تک‌تک دانش‌آموزان، کودکان، زندانی‌ها و محکومین در شرف اعدام را فریاد می‌زدم. کاش من به‌جای همه‌ی دست‌های جهان بودم، دست‌هایم را روی چشم‌ها و گوش‌های کودکان زندانی می‌گذاشتم. نه، کاش من به وسعت کل جهان بودم و خودم را سپر همه می‌کردم. من، ذره‌ای از آن بزرگی و قدرتی را که می‌گویند خدا‌ دارد اگر داشتم، چه‌ها که نمی‌کردم.

کاش من صدای همه بودم. کاش بلندگویی به وسعت جهان داشتم؛ نام تک‌تک جاویدنام‌ها، نام تک‌تک دانش‌آموزان، کودکان، زندانی‌ها و محکومین در شرف اعدام را فریاد می‌زدم. کاش من به‌جای همه‌ی دست‌های جهان بودم، دست‌هایم را روی چشم‌ها و گوش‌های کودکان زندانی می‌گذاشتم. نه، کاش من به وسعت کل جهان بودم و خودم را سپر همه می‌کردم. من، ذره‌ای از آن بزرگی و قدرتی را که می‌گویند خدا‌ دارد اگر داشتم، چه‌ها که نمی‌کردم.

لینک پست اول: جنایتِ چناران لینک پست دوم: خیزش در آبدانان

گاهی به این حقیقت يأس‌آور اندیشه می‌کنید که زنده‌های امروزی چیزی به‌جز تفاله‌ی یک زنده نیستند؟ فروغ فرخزاد.

بچه‌ها لطفاً اگر توییتر دارید کمک کنید. https://t.me/fer_frri/15521

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

روح‌الله خمینی در جریان انقلاب ۵۷ جشن نیمهٔ شعبان را که با سی‌ام تیرماه مصادف شده بود تحریم کرد و نوشت: «رژیم منحط برای مسلمین ایران عیدی نگذاشته است. ...در حال حاضر ملت عزیز در عزای عزیزان خود نشسته. چه‌گونه ممکن است کسی نظر دهد که جشن بگیرند و شادمانی کنند؟ شادمانی بر روی اجساد به خون خفتهٔ فرزندان اسلام؟! شادمانی در برابر افراد شریفی که در سیاه‌چال‌های زندان زیر سخت‌ترین شکنجه‌های جهنمی دژخیمان به سر می‌برند؟! شادمانی در مقابل تبعیدیانی که برخلاف تمام موازین انسانی و قانونی از اوطان خود بیرون رانده ‌شده‌اند؟ ...دست پلید دولت در فعالیت است که مسیر نهضت اصیل و شکل‌گرفته و عمومی ایران را تغییر دهد و یکی از شاهکارها همین دامن زدن به لزوم جشن است. ما روزی‌ را عید می‌گیریم‌ که‌ بنیان‌ ظلم‌ و ظالم‌ را منهدم‌ کنیم‌.» امروز اگر شیعه‌ای برای خود تدارک جشن «نیمهٔ شعبان» می‌گیرد، خود را از مسیر ملت خویش جدا کرده و از «تدبیر سیاسی» خمینی نیز عقب‌تر است. زمانی که مساجد مرکز سرکوب‌اند و هیئت‌ها محل تجمع اراذل و اوباش، سکوت و ادامهٔ عمل به شعائر دینی ظلم است.

فهرست و بایگانی نام‌های جاویدنامان: t.me/RememberTheirNames https://www.iranmonitor.org/memorial https://yaadar.com/ این حساب در توئیتر. فهرست دست‌گیرشدگان و بازداشتی‌ها: t.me/NameshunraSedaBezan t.me/Followupiran این صفحه شخصی، فعلاً پیگیر بازداشتی‌ها در توئیتر. چرا اطلاع‌رسانی کنیم و چه‌گونه؟ t.me/startreatments/49420 t.me/startreatments/49421 t.me/startreatments/49422 هردو موضوع (کشته‌شدگان و اطلاع‌رسانی): t.me/hranews

فهرست‌های توئیتری بازداشتی‌ها: t.me/fehrestha404/17 یک t.me/fehrestha404/18 دو t.me/fehrestha404/19 سه t.me/fehrestha404/20 چهار t.me/fehrestha404/21 پنج t.me/fehrestha404/22 شش t.me/fehrestha404/23 هفت t.me/fehrestha404/24 هشت t.me/fehrestha404/25 نُه t.me/fehrestha404/26 ده t.me/fehrestha404/27 یازده t.me/fehrestha404/28 دوازده t.me/fehrestha404/29 سیزده t.me/fehrestha404/36 چهارده t.me/fehrestha404/41 پانزده

باقی موارد مهم: - فایل توئیتر/ایکس در تلگرام. - راهنمای توئیتر برای تازه‌واردان. - پروکسی و کانفیگ و امنیت. - ایمیل امن. - پیام‌رسان‌های امن. - فعالیت امن. - نکات ضروری بازداشت و بازجویی. - حقوق متهم به زبان ساده.

به زندگی عادی خود برمی‌گردید؟ حتا هنگام نوشتن کلمه‌ی «عادی»، پوزخندی بر لبم می‌نشیند. زندگی، برای من هرگز مثل سابق نخواهدبود. من هر شب مادر فائزه مستعان را، نشسته بر فرش اتاقم می‌بینم؛ آرام مویه می‌کند و صورت دختر بی‌جان‌اش را نوازش می‌کند، تیک‌تاک ساعت هم بی‌رحمانه مویه‌های این مادر را قطع می‌کند. هر شب با این تصویر خودم را تاب می‌دهم، اشک می‌ریزم و چشم که باز می‌کنم صبح شده‌است. هر بار که تصویر آن دختری را می‌بینم که جسم بی‌جان خواهرش را در آغوش‌گرفته، از تجسم دردی که می‌کشد می‌میرم و زنده می‌شوم. این درد چنان در من ریشه دوانده که می‌دانم هرگز التیام پیدا نخواهد کرد. حواس آدم هیچ‌جوره از این دردها پرت نمی‌شود؛ نه با اراجیف منتشرشده از جشنواره‌ای دوزاری، نه با لاطائلات مترسکی در صداوسیما، نه با حضور مهدی یزدانی‌خرم در جشنواره که روزگاری دور او را از نویسندگان خوب زنده به‌شمارش می‌آوردم. این درد جان‌کاه تازه هم نیست، سال‌هاست همه از عوارض غده‌ی سرطانی‌ بدخیمی‌ که به جان وطن افتاده در رنجیم. اما اگر این‌روزها به زندگی عادی خود بازگشته‌اید و برای انتخاب دیگران، شانه بالا می‌اندازید، حق ندارید از ایران آزاد سهمی ببرید.

«آن‌چه به خون شسته‌ای جان عزیزِ من است.»

این هشدارهای ویدئوها رو درک نمی‌کنم واقعن. یعنی چی که محتوای این ویدئو ممکن است برای شما آزاردهنده باشد؟ هشدار برای آزاردهنده‌بودن؟ خنده‌داره.

بچه‌ها کمک! خیلی فوریه و به کمکتون نیاز دارم. ما درگیر بیماری ام‌اس مامانم هستیم. و به دلیل وقایع اخیر، نمی‌تونیم آمپول زاکرل گیر بیاریم. اگه کسی از شما، اطرافش بیمار ام اسی می‌شناسه که زاکرل مصرف میکنه و احتمالا الآن آمپول اضافه توی دست و بالش هست، خواهش می‌کنم به من پیام بده. لطفا توی مشهد باشید و این که برای قدردانی یک مبلغی هم پرداخت میشه. @blackstarwrites